Kevin Morby heeft zich in de afgelopen tien jaar ontwikkeld tot een van de meest consistente songschrijvers binnen de hedendaagse indiepop. De voormalige bassist van Woods en The Babies bouwde met albums als Sundowner en This Is a Photograph aan een oeuvre waarin introspectie en Americana moeiteloos samenvloeien. Met ‘Little Wide Open’, dat op 15 mei 2026 verschijnt via Dead Oceans, kiest Morby opnieuw voor verstilling, maar ditmaal met een opvallend lichte en open productie.
Op Maxazine is op dit moment geen afzonderlijke recensie van ‘Little Wide Open’ gepubliceerd. Het album leent zich uitstekend voor een bespreking, juist omdat Morby zijn vertrouwde geluid subtiel verder uitwerkt.
Vanaf opener ‘A Brief Horizon’ wordt duidelijk dat Morby dit keer minder de neiging heeft om zich te verschuilen achter mistige arrangementen. Zijn stem staat centraal en klinkt warmer dan op eerdere platen. De gitaren bewegen loom om zijn zang heen, terwijl de ritmesectie veel ruimte laat. Het titelnummer ‘Little Wide Open’ vormt het emotionele hart van de plaat. Morby bezingt daarin het ongemakkelijke gevoel van vrijheid na verlies, zonder sentimenteel te worden.
Op ‘North County Line’ trekt hij het tempo iets op. De melodie is direct en blijft meteen hangen, terwijl een subtiele orgelpartij het nummer een bijna Bob Dylan-achtige sfeer geeft. ‘Watching the Houses Glow’ behoort tot de mooiste momenten van het album. Hier toont Morby opnieuw hoe sterk hij is in het oproepen van beelden met minimale middelen. Een paar goed gekozen regels en een eenvoudig gitaarmotief blijken voldoende om een complete wereld op te roepen.
De kracht van ‘Little Wide Open’ zit in de rust. Morby probeert nergens indruk te maken met grote gebaren. In plaats daarvan vertrouwt hij op zijn melodieën en zijn vermogen om alledaagse observaties betekenis te geven. Dat maakt het album toegankelijker dan sommige van zijn meer experimentele werken, zonder dat het aan diepgang verliest.
Wie de plaat oppervlakkig beluistert, zou kunnen denken dat Morby weinig nieuws te vertellen heeft. Toch zit de vernieuwing vooral in de nuance. De songs ademen meer lucht, de arrangementen zijn transparanter en de emoties worden minder verhuld. Het resultaat is een album dat niet direct om aandacht schreeuwt, maar zich langzaam en overtuigend nestelt.
‘Little Wide Open’ bevestigt dat Kevin Morby geen radicale koerswijzigingen nodig heeft om relevant te blijven. Met kleine verschuivingen en sterke songs levert hij opnieuw een album af dat zowel vertrouwd als fris klinkt. (8/10) (Dead Oceans)