Met een 50-jarige carrière behoort Clannad toch wel tot de oudgedienden van de muziekindustrie. Zal het aan de afkomst liggen? Wellicht, want naast Clannad gaan U2, Chris de Burgh, Gilbert O’Sullivan, The Chieftains, the Pogues en The Dublinners/Dublin Legends inmiddels ook al een mensenleven mee. Ierse muziek doet leven, en dat viel ook duidelijk te merken in Muziekgebouw Frits in Eindhoven, vrijdagavond als eerste van de twee laatste concerten die de Ieren in ons land speelden, alvorens de band eind dit jaar na ruim een halve eeuw de Ierse bijl er bij neer gooit en van een welverdiend pensioen gaat genieten.
Moya en Pól Brennan praatten de boel aaneen, samen met de nodige humor en zelfspot. Geweldig om te zien hoe de muzikanten zichzelf zijn gebleven door de jaren, en het was Moya niet aan te zien dat de zangeres/harpiste inmiddels al 69 kaarsjes heeft mogen uitblazen. En dan nog evenzo voor Noel Duggan, die inmiddels reeds richting de 75 jaar loopt. Hoewel, lopen, voor de gitarist was respectvol een stoel neergezet, middenachter op het toneel. Maar ondanks de al wat hogere leeftijd, het viel Clannad niet aan te horen.
Na ‘Coinleach Ghlas An Fhómhair’ verexcuseerde de band zich voor het Gaelic, hoewel ze terecht aangaven dat wie het niet had verwacht, toch echt wel bij het verkeerde concert aanwezig was. Moya en Pól riepen de zaal op tot enige publieksparticipatie bij ‘Two Sisters’, welke tekst voor het gros iets makkelijker te volgen was. Het werkte direct sfeerverhogend. Clannad speelde een bloemlezing van haar magistrale oeuvre, en natuurlijk kon het hypnotiserende ‘Newgrange’ daarin niet ontbreken. Het nummer van het geweldige album ‘Magical Ring’ werd vergezeld door sferisch licht, dat gedurende de show uitermate goed meevloeide met de nummers.
Met de medley van de muziek van de tv-serie ‘Robin of Sherwood’, rond het leven van Robin Hood werd het eerste deel van de set besloten. Een korte pauze was de band gegund, waarna Moya en haar band vervolgde met het mysterieuze ‘Caislean Óir’, alvorens over te gaan naar een van de grootste hits van de band, ‘In a Lifetime’, ditmaal helaas (of gelukkig) zonder Bono. “Sorry, Bono couldn’t be here, he got Covid”, grapte Moya tot hilariteit van het publiek, “But we have Aisling Jarvis.” En ja, ook Moya’s dochter trok het nummer goed mee. Toch was het niet alleen humor. Voor ‘Hourglass’ was de band even serieus, toen men sprak over de gruwelijkheden in de Oekraïne, en het ingetogen nummer opdoeg aan het Oost-Europese land en haar slachtoffers.
Zoals het hoorde, bracht de Ierse folk verbinding en werden de traditione Ierse instrumenten emt regelmaat afgewisseld door stukken pure accapella. Bij ‘Níl Sé Ina Lá’ was er dan juist weer plek voor wat solo’s, van bassist Ciarán Brennan en Pól Brennan en met ‘I will find you’ de themesong van de film ‘The last of the Mohicans’ ging Clannad over naar de finale, met ‘Theme from Harry’s Game’, bekend van de mini serie ‘Harry’s game’ en de Harrison Ford film ‘Patriot Games’, als absolute hoogtepunt. Een vrijwel perfecte uitvoering van het nummer door Moya, waarbij je in de zaal een speld kon horen vallen.
Nog een laatste, ‘Dúlamán’ en de band ging af om, voor een laatste encore terug te komen op het Eindhovense podium. Met ‘Teidhir Abhaile Riú’ was het na dik tweeënhalf uur gedaan met Clannad. Nog eenmaal Eindhoven, aankomende maandag, en het houdt voor Nederland dan toch echt op qua Clannad. Nog een tour die hen tot laat in het jaar in de Verenigde Staten brengt en een afscheid in, hoe kan het anders, Dublin, en de ‘Farewell tour In A Lifetime’ brengt een eind aan 52 jaar Clannad. Een welverdiende minutendurende staande ovatie voor Clannad. En een diepe buiging.
Foto’s (c) Bart Teunis
