Soms biedt een lockdown een geweldige kans. We mochten het Maastrichtse talent Solomon aanschouwen in de kunstzinnige omgeving van het Bonnefantenmuseum. Midden op de Aldo Rossi’s monumentale houten trap, op Perzische tapijtjes; onder het glazen plafond met de stevige dwarsbalken; waardoor het invallende zonlicht langwerpige schaduwen projecteert op de hoge zijwanden. Speels, licht en donker, daar komt het warme geluid het vijftal geheel tot zijn recht. Maxazine was bevoordeeld dat wij als enigen live aanwezig waren. Gelukkig kon de rest van de lockdown wereld het miniconcert bewonderen via de livestream van Visit Maastricht.
We hadden Solomon ‘ontdekt’ op het afgelopen Bruisfestival, waar zij een mooie set neerzette die ons dwong een positieve recensie te schrijven. De band blijkt intussen verder gegroeid. De skills van de afzonderlijke leden waren altijd al goed, komende van het conservatorium. Maar het samenspel, de wijze waarop men elkaar aanvoelt en begrijpt, lijkt nog verder te zijn uitgediept.
Hoewel maar vijf nummers, geeft het optreden toch een prima doorsnede van Solomons kunsten. Alle songs hebben een herkenbare sound, coherent. Maar daarbinnen is de variatie zo groot dat ze, ondanks de herkenbaarheid, absoluut blijven boeien. De ingrediënten bepalen meteen al in opener ‘Weight of the world’ de smaak: de strakke drum van Kees Houx, de frivole piano- en synthklanken van Ido Ulmer, de speelse gitaarpartijen van Tim Haase en vooral de prachtige meerstemmige zang. Zanger/gitarist Koen de Witte heeft een mooie, warme stem die, hoewel rustig gebracht, het gevoel van een nummer kan dragen, van melancholisch tot hard, meestal binnen één nummer en in meerdere spanningsbogen; knap ondersteund door de tweede stemmen van Ido, Tim en bassiste Jolien van Geffen. Zij is de enige vrouw in de gelederen en ze speelt haar zuivere, heldere stem prachtig uit. Ik zou haar graag ook eens als eerste stem willen horen. Wellicht iets voor in de toekomst?
Waar in het derde nummer ‘Brighter day’, met de toepasselijke slotzin ‘I know there will always be a better day’ vanaf de eerste noot de instrumentatie volledig in elkaar grijpt, toont het voorafgaande nummer ‘Endless’ een heel andere structuur. Een langzame opbouw, instrument voor instrument, van de eerste gitaartonen van Koen, aanzwellend tot uiteindelijk de stuwende bas van Jolien. Elk puzzelstukje blijkt te passen en geeft uiteindelijk een gevoelig, maar mooi beeld.
Met ‘Memories’ laat Solomon in de keuken kijken waarin ze nieuwe songs bereiden. Zoals verwacht levert dit ook een sterk nieuw nummer op, met een gevoelige, verstilde fade out van Koens stem. Om met de opvallende, sterke percussie op slotnummer ‘All this light’ helaas een echte fade out toe te moeten passen op dit concert.
Blij om weer eens live een optreden te hebben beleefd. Heerlijk om met rasmuzikanten na te praten. Ik zou willen dat jullie allemaal live hadden kunnen meegenieten. Nu kon het gelukkig via het scherm van Visit Maastricht, maar dit smaakt weer naar echte concerten. Heb geduld en houd moed, of zoals je in Maastricht op grote posters kunt lezen: Haw Pin!
Foto’s (c) Anita Martin
