Een spectakel als slotstuk na de pauze van het Edison Jazz/World Gala 2014. Dat was wat het had moeten worden. Na vorig jaar Marcus Miller, was dit jaar de beurt ten eer gevallen aan gentleman Kurt Elling om de ouvre award jazz internationaal in ontvangst te mogen nemen met natuurlijk een begeleidend optreden.
De 47-jarige Amerikaan wordt gezien als de beste jazstem van de afgelopen decenia, hoewel de meningen daarover natuurlijk verschillen. Maar goed ook, want de bariton heeft een stem waar je van moet houden. Gelukkig is het publiek in het Muziekgebouw Frits in Eindhoven van die categorie, hoewel het voor velen toch de vraag was of Elling zijn ouvre award mocht ontvangen vanwege zijn jarenlange bijdrage in de jazz, of omdat hij toevallig de eerste was die ‘ja’ zei tegen het bijbehorende optreden. Immers de objectiviteit van de Edisons is al sinds Doe Maar in het jaar 2000 enorm betwist.
Al met al doet het niet af aan de prestatie van Elling, die voor de niet-kenners het beste vergeleken kan worden met een kruising tussen een gedistingeerde Frank Sinatra en een Amerikaanse kwajongensachtige Robbie Williams. Elling heeft goed naar beiden gekeken en maakt grif gebruik van de stijl van de twee grootheden. Al was het wel dat Elling het grootste deel van zijn show nogal ‘gedirigeerd’ overkomt. Gelikt, verfijnd en soms lijkt het alsof de grote Sinatra van boven de regie in handen heeft.
Kurt Elling brengt zijn show met het Metropole Orkest waarop in feite niet veel op aan te merken valt. Jawel, zijn show biedt weinig verrassende elementen, is soms zelfs voorspelbaar te noemen, maar al met al laat Elling horen waar het publiek voor gekomen is.
Zijn samenwerking met het Metropole Orkest, natuurlijk onder leiding van de gedreven Jules Buckley, is niet de eerste, en hoewel Buckley zijn wereldberoemde orkest voor de pauze (de begeleiding van de genomineerden voor de Edison publieksprijs) veelal stijfjes voorging, kwam zeker naarmate Elling’s concert vorderde de swing er beter in. Elling genoot zichtbaar van de intermezzo’s van de leden van het Metropole, waarbij positief opgemerkt moet worden dat de Amerikaan de verschillende leden zonder briefje kon bedanken na een mooie solo.
Elling bracht een selectie van zijn repertoire, waarbij vooral werd teruggepakt op zijn favoriete arangementen. Goed, Elling’s toegift ‘La Vie en Rose’ van Edith Piaf, liet hier en daar te wensen over en het is dan ook de vraag of een Amerikaan het in het Frans moet proberen, maar daarentegen lukte het de man bijzonder goed om Paul Simon’s ‘Still crazy after all these years’ om te vormen tot een jazzy ‘An American Tune’.
Opvallend genoeg wordt komt vrijwel zijn gehele tracklist vanuit zijn ‘Concorde’-periode. Slechts ‘Esperanto’ komt uit de tijd dat Elling bij ‘Blue Note’ onder contract stond. De tijd waarin hij doorbrak en zijn grote fanschare opbouwde. Het kan gezien worden als een eerbetoon aan het Metropole Orkest, aangezien het nummer is gearrangeerd door Vince Mendoza, die het Metropole Orkest van 2005 tot en met 2013 tot internationale hoogte bracht.
Hoewel zijn overkomen nogal ‘gemaakt’ leek, was het optreden van Kurt Elling een tractatie voor het Eindhovense publiek te noemen. EN het toevoegen van het Metropole Orkest was dan weer een traktatie voor het publiek én voor Elling zelf, die er Thanksgiving voor heeft moeten laten schieten. Een mooi gebaar was wel het toespreken van vrienden en familie via internet, want ook aan de andere kant van de plas luisterde men vol overgave naar de warme stem van de man die de Frank Sinatra van de 21e eeuw genoemd mag worden.
