De 29e editie van het gerenommeerde Blues Festival in Peer mocht zich deze keer verheugen op heel wat betere weersomstandigheden dan vorig jaar. Wie herinnert er zich de editie 2012 niet na vele dagen aanhoudende regenval de weide was herschapen tot een modderpoel. Dit jaar hadden de organisatoren zich ook daar op voorbereid. De hele tent was voorzien van een houten vloer. Het was ook de eerste keer dat het festival gehouden werd op de nieuwe locatie, niet zo ver van de oude weide. Zoals gewoonlijk in Peer was alles weer prima georganiseerd. De eerste avond stond in het verleden garant voor werk van eigen bodem, dit jaar waren slechts twee van de vier bands Belgisch. De organisatoren hadden voor deze openingsavond gezorgd dat er voor iedereen wat wils was. Vier groepen met alle vier een zeer andere stijl.
Na Hideaway was het de beurt aan de twee broertjes McMahon en Jack Timmis. Virgil & The Accelerators is een heel jonge en beloftevolle band uit Engeland. Het is hier in Peer hun derde optreden op Belgisch bodem en ze spelen powervolle bluesrock. Hun debuutalbum ‘Radium’ deed het schitterend en de in het voorjaar verschenen live cd/dvd ‘Live At Marshall’ doet het uitstekend. Virgil, Gabriel en Jack zijn drie jongens die heel serieus met hun vak bezig zijn. Al meer dan drie jaar komen deze jongens elke werkdag zeven uur samen in de repetitie ruimte bij hun manager Martin Lewis om te oefenen, te verbeteren en om nieuwe songs te schrijven. En dat ze alles beheersen door dat dagelijkse oefenen merk je ook tijdens het optreden. Hun set is af.
Ze laten al vanaf de eerste seconde horen voor welke muziek ze staan met’ Take Me Higher’. Veel power, mooie diepe en strakke baslijnen, vettige gierende gitaarsolo’s en een drummer die van wanten weet. Ze proberen om zoveel mogelijk eigen nummers te spelen in plaats van hun idolen te coveren. En ze hebben volkomen gelijk want het zou zonde zijn om prachtige nummers als ‘Working Man’, ‘Refuse To Believe’ of ‘Racing With Life’ niet te spelen. Afwisselend op een Gibson Les Paul of een Fender Stratocaster laat Virgil horen tot wat hij allemaal in staat is met zijn zes snarig instrument. Broer Gabriel zoals gewoonlijk in bloot bovenlichaam steekt al zijn energie in subliem slagwerk op zijn buitengewoon goed klinkende Natal drumstel. Neem daar bovenop het strak maar puik plukwerk van Jack op zijn Laklands vijfsnaren bas bij en je voelt als toeschouwer een geweldige stroom energie door je lichaam vloeien. Verder krijgen we ook nog ‘Backstabber’, een stomend ritme en een puik refrein, voor mij één van de beste nummers op hun album ‘Radium’.
Op ’88’ neemt de ritmesectie je mee op sleeptouw, en als iedereen mee is komt de geniale Virgil de kers op de taart plaatsen met een knaller van een vettige solo op zijn Gibson. En het hoeft niet altijd dat snelle geweld te zijn voor Virgil & The Accelerators, ook een traag bluesrocknummer gaat hen uitstekend af. Omdat ze trager gaan wil het niet zeggen dat de kracht minder wordt, integendeel zelfs. Afsluiten doen de drie jongens met een ode aan één van hun vroegere helden Jimi Hendrix met het uit 1967 daterende nummer ‘Are You Experienced’ dat bijna een kwartier zou duren, maar geen enkele seconde verveelde. Spijtig dat de VATA band zoals ze in de U.K. genoemd worden geen toegift kon spelen wegens het strakke tijdschema. Daardoor miste het Belgische publiek ‘Silver Giver’ met voorsprong het beste nummer op ‘Radium’. Wat mij betreft waren Virgil And The Accelerators vrijdag de beste band op het blues festival in Peer.
