Wie van Nederlandse muziek houdt zou Lucky Fonz III moeten kennen. Met zijn rake teksten in een ietwat speels deuntje liet hij het publiek vrijdagavond in Deventer horen hoe mooi de Nederlandse taal kan zijn.
De eenmansband die bestaat uit Otto Fons Wichels, ook wel Lucky Fonz III, betrad heel casual het podium en bezong vervolgens het publiek met een viertal diverse ‘Hallo!’s. Per begroeting begroette het publiek hem enthousiaster terug en al gauw werd duidelijk dat iedereen in de zaal liefhebber was van deze artiest.
Na ‘Pluto’ en ‘Ik heb een meisje’ volgde misschien wel een van de grappigste nummers uit het repertoire van de Goudse zanger: ‘Ik ben een sukkel’. Voordat hij het nummer kon introduceren was er al een enthousiasteling vooraan die de introductie voor hem deed, in de vorm van een luide kreet waar de titel geschreeuwd werd.
Nadat de hele zaal zichzelf benoemd had als ‘sukkel’ volgde ‘Normale gevoelens’, een nummer over, je raadt het al, normale gevoelens. De komische sfeer die om Lucky Fonz III hing zorgde ervoor dat de tekst van het nummer toch best binnenkwam.
Het nummer kan gezien worden als een ‘fuck you’ naar de huidige maatschappij, waar alles als bijzonder en raar gezien wordt. De tekst “Laten we de mens toch zien als een menselijk persoon
Want die gevoelens die hij heeft, die zijn normaal” omvatte dit (normale) gevoel nogmaals.
Daarna ging de setlist met ‘Door, door, door’ door en veranderde vervolgens de zanger eventjes in een vierbener tijdens het lied ‘Paarden’. Nummers als ‘Kwantumwetenschapper’ en ‘Moederland’ kwamen ook voorbij.
Het bijzondere aan Lucky Fonz III is toch zijn capabiliteit om teksten zo fantastisch krachtig neer te zetten. Met zijn humoristische stage presence wist hij teksten als “Soms moet iemand huilen en ik denk dus dat het komt omdat de golven van geluid van hetzelfde ritme zijn als de golven in jе lichaam die breken op dе pijn.” echt een hevige indruk achter te laten op het publiek.
Naast luisteren naar de muziek, wat het gros van de show vooral gebeurde, was er gaandeweg de avond vorderde vaker ruimte om los te gaan, zowel door te dansen als door te schreeuwen. Dit laatste gebeurde veel tijdens ‘Zomaar samen’, waar het publiek “ik hou zoveel van jou” meermaals liet horen.
Iedere luisteraar van Lucky Fonz III kan beamen dat hij niet de meest zuivere zanger is. Maar dat maakte vrijdagavond helemaal niets uit. Het ging erom dat er plezier was in de zaal én op het podium, dit was voor iedereen het belangrijkste. “Besef, dit is mijn baan”, benoemde de zanger nog.
Na een combinatie van de nummers ‘Het waait een klein beetje’, ‘Toen kwam jij ineens voorbij’ en ‘Ik Ben Nog Altijd 16 Jaar’ volgde een vragenuurtje (eerder vijfminuutje) tussen Lucky en het publiek. Na het beantwoorden van de belangrijke vraag wat zijn paardennaam zou zijn (Diederik) kreeg het publiek nog een kleine uitleg over de gitaren die hij mee had.
“Deze gitaar heeft een snor, deze niet. Ik kan een leuk verhaal verzinnen, maar heel eerlijk, het is gewoon cool.” Hierna volgde ‘Leugens’, een overduidelijke publieksfavoriet.
De avond kon niet afgesloten worden zonder de grootste hit, ‘Linde met een e’. Tot groot enthousiasme bleken er twee Linde met een e’s in het publiek te staan die dan ook heel enthousiast meededen, evenals de rest van de concertgangers.
Met een diepe buiging en groots applaus werd de intieme avond in Burgerweeshuis afgesloten. Deze vrijdagavond stond Nederlandse taal volledig centraal en Lucky Fonz III maakte duidelijk dat taalkunst nog steeds niet uitgestorven is. Zijn komische karakter, de rake teksten en vooral de energie waren goed voor een concert zoals een concert bedoeld is.
Foto’s (c) Ilona van der Hoek