Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums achterblijven. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
The Chin Chins – Hellcat
The Chin Chins komen met ‘Hellcat’ op de proppen en dat is een lekker rommelig feestje. Het debuut van de band rond Sara Rose Wright, met Tré Cool van Green Day achter de drums, verscheen in eigen beheer en telt acht nummers. Het trio duikt in rockabilly, blues en ouderwetse rock, met een flinke scheut punk erdoorheen. Titeltrack ‘Hellcat’ werd als laatste opgenomen en voelt als een knal van energie. ‘Bye Bye Blues’ en ‘Out of Time’ houden het tempo hoog, terwijl ‘Dancing with the Dark’ en ‘Crazy When She Drinks’ de duisternis opzoeken zonder zwaar te worden. Met ‘Wheels’, ‘Guts & Grit’ en ‘Snakebite’ rolt de band door naar de finish. Alles klinkt vrolijk, dansbaar en vol overgave, alsof je midden in een zwetende zaal staat. Het is serieus gemaakt, maar neemt zichzelf gelukkig niet te serieus. Ja, de formule is niet nieuw, maar wie houdt van hoog tempo en een knipoog krijgt hier precies wat hij zoekt. Een debuut dat meteen zin geeft in een liveshow. Echt een geweldige tijd, en zeker de moeite waard om luid te draaien. (Daniel Harris) (7/10) (Zelf uitgebracht)
Blackhaine – Saints in the Wethouse
Met ‘Saints in the Wethouse’ levert Tom Heyes, die als Blackhaine opereert, zijn eerste volledige album af op XL Recordings. Executive producer Wraith9 bewaakt een geluid dat UK drill combineert met extreme elektronica. De vooruitgeschoven singles ‘Northside Needs Me’ en ‘Consumer’ laten een paniekerige, hijgende voordracht horen waarin trauma, verslaving en woede centraal staan. ‘5 Days’ laat het ritme volledig los en zet de stem tegenover een massa feedback, terwijl ‘Pyrex’ nog een gangbare rapplaat benadert. Ook ‘The Wind’ valt op als akoestische ballade die door de omgeving een onrustig karakter krijgt. De reacties verschillen. Waar sommige critici de intensiteit roemen als overweldigend, signaleren anderen dat veel nummers weinig eigen identiteit hebben en dat de productie soms gezichtsloos blijft. Beide waarnemingen zijn te onderbouwen, want de plaat heeft een indrukwekkende sfeer maar mist op momenten een herkenbaar ritmisch ankerpunt. Wie de eerdere ep’s van Blackhaine kent, hoort een grotere schaal maar minder karakter. Dat maakt de plaat boeiend, maar ook ongelijk. Als debuut is het een veeleisende luistertocht die zeker niet voor iedereen bedoeld is. (Norman van den Wildenberg) (6/10) (XL Recordings)
Anberlin – Currency
Anberlin trekt met ‘Currency’ een nieuwe lijn en dat voelt als een knal op de deur. Voor het eerst staat Matty Mullins, bekend van Memphis May Fire, op alle elf nummers achter de microfoon. Producer Kellen McGregor en de band houden de gitaren scherp, en ‘Neverafter’ en ‘Gravity’ trappen het album energiek op gang. Op ‘Highstakes’ schuurt de rauwe stem van Mullins tegen een lichte productie aan, en in ‘Medicate’ laat hij zelfs een korte schreeuw los. Met ‘Trenches’, waarop Switchfoot meespeelt, zoekt de band hoop in donkere thema’s, terwijl afsluiter ‘Ashes’ echte emotie oproept. Wie ‘Never Take Friendship Personal’ koestert, hoort hier flink wat verwante riffs terug. Toch klinkt niet alles even gedurfd, want sommige liedjes blijven veilig binnen de lijntjes en missen de gelaagdheid van weleer. Het gevoel dat er iets ontbreekt, blijft hier en daar hangen. De overgang naar een nieuwe zanger blijft een gok, en niet iedereen zal overtuigd zijn. Maar de plaat heeft zwaarte, haken en genoeg bravoure om een tweede luisterbeurt af te dwingen. Dit is geen herhaling van vroeger, maar een band die gewoon doorbikkelt. (Anton Dupont) (8/10) (Equal Vision Records)
Holly Humberstone – Cruel World… So It Ends
Holly Humberstone zet nog een flinke schep erbovenop met ‘Cruel World… So It Ends’. Deze uitgebreide editie voegt vijf nieuwe nummers toe aan haar tweede album ‘Cruel World’, waaronder de single ‘Too Cute to Be Lonely’. Het origineel draait om het afscheid van haar ouderlijk huis en het gevoel dat de kindertijd definitief achter je ligt, en dat raakt gewoon. Singles als ‘Die Happy’, ‘To Love Somebody’ en ‘Beauty Pageant’ klinken groots en dromerig, alsof ze zo uit een film van John Hughes komen. ‘Red Chevy’ blijft meteen hangen, terwijl ‘Peachy’ als pianoballade een pijnlijke onzekerheid blootlegt. Producer Rob Milton geeft het geheel een glanzende sound met synths en elektronische trucs, zonder de zang te verdrinken. Recensenten zijn lovend over de songwriting, al vindt een enkeling dat ze het wiel niet heruitvindt. Dat klopt, want de formule blijft herkenbaar. Toch zit de plaat vol sterke refreinen die je meezingt in de auto, met genoeg hart om te blijven plakken. Wie de eerste versie al kent, krijgt met de extra nummers een goede reden om terug te komen. Echt een album om luid te draaien. (Daniel Harris) (8/10) (Polydor)
B.B. King – The Montreux Years
Het Montreux Jazz Festival is een jaarlijks terugkerend evenement aan de oevers van het Meer van Genève, in het Zwitserse Montreux. Door de jaren heen heeft het festival talloze grote namen mogen verwelkomen en staat het bekend om zijn uitstekende akoestiek. Ook de videoregistraties van veel legendarische optredens hebben inmiddels een bijzondere status gekregen en zijn opgenomen in het UNESCO-werelderfgoed. Namen als Bill Evans, Miles Davis en Nina Simone vertegenwoordigen slechts enkele van de jazzlegendes die er op het podium stonden. Maar ook vanuit de pop- en rockwereld kwamen grote namen voorbij, zoals Deep Purple, Tori Amos en, recenter, London Grammar. Onder de noemer The Montreux Years worden de laatste jaren bijzondere optredens uit de festivalgeschiedenis opnieuw uitgebracht. Ditmaal staat blueslegende B.B. King centraal, die in 2015 op 89-jarige leeftijd overleed. King trad meerdere malen op tijdens het festival. Deze exclusieve liveopnamen zijn gerestaureerd en samengevoegd op B.B. King – The Montreux Years. Het album bevat negen optredens die de bluesgrootheid tussen 1982 en 2000 in Montreux gaf. Een prachtige bloemlezing uit zijn rijke oeuvre en een onmisbaar document voor de rechtgeaarde bluesliefhebber, maar zeker ook voor muziekliefhebbers daarbuiten. Volumeknop open en laat Lucille de ruimte innemen. (Bart van de Sande) (8/10) (BMG)
