Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums achterblijven. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Radio Free Alice – What’s In Between
Het Australische Radio Free Alice maakt op het debuutalbum ‘What’s In Between’ duidelijk dat de band meer wil zijn dan een volgende naam binnen de postpunkgolf. De nerveuze energie van eerder werk is nog aanwezig, maar wordt hier gekoppeld aan grotere melodieën en een productie die nadrukkelijk op het brede publiek mikt. ‘Crying With You’ opent met een opbouw die uitmondt in een meeslepend refrein, waarna ‘Undressed’ een lichtere, bijna new waveachtige sfeer introduceert. Op ‘Rule 31’ klinkt de groep weer hoekiger en directer. De tekstuele aanpak van zanger Noah Learmonth geeft het album extra gewicht. Hij kijkt kritisch naar een generatie jonge mannen die worstelt met verwachtingen, eenzaamheid en de druk van het moderne stadsleven. ‘Big Ideas’, met Rachel Brown, en ‘Lunch Money’ laten horen hoe goed de band observaties kan omzetten in melodieuze songs. Niet iedere productie-ingreep is even spannend; soms worden de rafelranden iets te netjes weggewerkt. Toch overtuigt het album door zijn sterke composities en de combinatie van maatschappelijk bewustzijn met aanstekelijke indierock. (Anton Dupont) (8/10) (Atlantic Records)
Chloe Qisha – Fantasize
Met ‘Fantasize’ presenteert Chloe Qisha een debuutmixtape waarin ze haar voorliefde voor theatrale pop en grote melodieën verder uitwerkt. De Brits-Maleisische zangeres beweegt zich tussen disco, synthpop en eigentijdse radiopop, met ABBA als duidelijk hoorbare inspiratiebron. ‘YDH’ zet meteen de toon met een speelse beat en een refrein dat zich gemakkelijk vastzet. ‘Cry About It’ heeft een stevige synthpopbasis, terwijl ‘Baby Girl’ flirt met discofunk en een lichtere, dansbare sfeer. Qisha schrijft openlijk over verlangen, seksualiteit en romantische verwarring, vaak met een knipoog en een flinke dosis zelfspot. In ‘He Likes Boys’ krijgt die bravoure een kwetsbaarder randje, doordat de hoofdpersoon moet omgaan met onbeantwoorde gevoelens. De productie is strak en de zanglijnen zijn zorgvuldig opgebouwd, maar juist die precisie werkt soms tegen haar. De nummers klinken geregeld alsof ieder detail vooraf is uitgedacht, waardoor de spontaniteit en emotionele diepte beperkt blijven. Toch weet Qisha haar materiaal met overtuiging te brengen. ‘Fantasize’ is een kleurrijke kennismaking met een popartiest die haar geluid al behoorlijk scherp heeft afgebakend, maar nog ruimte heeft om persoonlijker te worden. (William Brown) (7/10) (Columbia Records)
Sampa the Great – Nu Zamrock
Met ‘Nu Zamrock’ verbindt Sampa the Great haar persoonlijke achtergrond met een muzikale traditie die buiten Afrika nog altijd relatief weinig bekendheid geniet. De Zambiaans geboren, in Botswana opgegroeide en later internationaal doorgebroken artiest keert met dit album nadrukkelijk terug naar haar culturele wortels. Zamrock, de psychedelische rockstroming die Zambia in de jaren zeventig voortbracht, vormt het uitgangspunt. Sampa Tembo combineert die geschiedenis met hiphop, soul, Afrikaanse ritmes en moderne productietechnieken. Het resultaat is een album waarop verschillende muzikale werelden elkaar ontmoeten zonder dat het geheel zijn samenhang verliest. ‘Simon Says’ en ‘Canary’ behoren tot de meer uitgesproken composities, waarin stevige ritmes en haar karakteristieke voordracht goed samengaan. ‘Catch If You Can’ kiest voor een toegankelijker geluid, terwijl ‘Supernova’, met Sia als gastartiest, een internationale popdimensie toevoegt. Ook de bijdrage van KAMAUU op ‘Star’ past goed binnen het muzikale geheel. De zestien nummers vormen samen een afwisselende luisterervaring, al zorgen de korte intermezzo’s soms voor onderbrekingen in het albumverloop. Thematisch draait het werk om identiteit, afkomst, verbondenheid en de betekenis van culturele erkenning. ‘Nu Zamrock’ is daarmee niet alleen een muzikale verkenning, maar ook een persoonlijk statement over de plaats van Afrikaanse muziek binnen de internationale popcultuur. (William Brown) (6/10) (Loma Vista Recordings)
Editors – Surface, Echo & Sound
Na de elektronische uitstapjes op ‘Violence’ en ‘EBM’ keren Editors op ‘Surface, Echo & Sound’ gedeeltelijk terug naar een meer organische benadering. Het vertrek van Benjamin John Power heeft duidelijk invloed gehad op de muzikale koers. De band rond Tom Smith kiest opnieuw voor gitaren, bas en drums als belangrijkste bouwstenen, waarbij de elektronische elementen minder nadrukkelijk aanwezig zijn. Dat betekent overigens niet dat Editors simpelweg teruggrijpt naar het geluid van ‘The Back Room’. De nieuwe composities bewegen zich meer richting melodieuze indierock, met ruimte voor grote refreinen en atmosferische arrangementen. ‘Call It In’ en ‘The Rush’ behoren tot de nummers waarin die aanpak het beste uitpakt. Ook ‘Much Love’ profiteert van de herkenbare bariton van Smith, die opnieuw een belangrijke rol speelt in de muzikale identiteit van de groep. Toch kent het album ook minder overtuigende momenten. Sommige composities missen de spanning die de oudere Editors-platen zo herkenbaar maakte. Vooral wanneer de gitaren plaatsmaken voor relatief veilige, akoestische arrangementen, wordt het geheel wat voorspelbaar. De plaat is verzorgd geproduceerd en bevat voldoende herkenningspunten voor bestaande liefhebbers, maar de terugkeer naar een meer traditionele bezetting levert niet automatisch de muzikale scherpte van vroeger op. (Anton Dupont) (7/10) (Play It Again Sam)
Foreigner – Head Games (Deluxe Edition)
Tot en met Head Games laat Foreigner horen wat een gretige rockband in huis heeft. Op dit derde album klinkt de groep scherp, energiek en trefzeker. De grote troef is Lou Gramm. Zijn krachtige stem geeft de songs vuur. Mick Jones zorgt voor pakkende gitaarriffs en solo’s die de nummers extra glans geven. Head Games toont Foreigner op de top van zijn kunnen. Die ze in de jaren erna niet meer hebben weten te evenaren. Deze Deluxe Edition voegt twee extra cd’s toe. De tweede schijf, met outtakes, demo’s en vroege versies van nummers, is aardig voor de liefhebber, maar verandert weinig aan de albumervaring. De plaat staat op zichzelf sterk genoeg; de oorspronkelijke uitvoering blijft de krachtigste presentatie. De derde cd maakt het verschil. De live-opnamen uit het Rochester Community War Memorial uit 1979 zijn spetterend. Met slechts drie albums op zak heeft Foreigner een reeks herkenbare songs paraat. Vooral de lange uitvoering van ‘Starrider’ is een hoogtepunt, waarin de band alle ruimte neemt en zijn potentie overtuigend etaleert. Wie Foreigner vooral kent van de softrockhit ‘I Wanna Know What Love Is’, moet deze live-cd zeker horen. Juist die toevoeging geeft deze Deluxe Edition een duidelijke meerwaarde. (Bart van de Sande) (8/10) (Rhino)
