Er zijn bands die na een paar platen hun eigen hok bouwen en er nooit meer uit komen. DIIV doet het omgekeerd. Op ‘ZIRP!’, hun vijfde album, trapt het Brooklynse viertal de deur van het shoegazehok in en loopt rechtstreeks naar het stadion. Dat levert een plaat op die bruist, knalt en soms flink schuurt.
Zachary Cole Smith begon DIIV in 2011 en het debuut ‘Oshin’ uit 2012 maakte de band een vaste naam in de hazy gitaarwereld. Samen met Andrew Bailey, Colin Caulfield en Ben Newman bouwde hij daarna verder met ‘Deceiver’ en ‘Frog in Boiling Water’ uit 2024, platen vol onrust over geld, macht en een wereld die uit zijn voegen barst. Voor ‘ZIRP!’, genoemd naar de periode van bijna gratis geld die Silicon Valley groot maakte, haalde de band producer A.G. Cook binnen, de man achter het werk van Charli xcx en Caroline Polachek. Dat klinkt als een vreemd huwelijk, maar Cook liet na wat plannen om alles te slopen vooral de livekracht van de band zijn werk doen.
Het resultaat is een album met elf nummers dat sneller en directer klinkt dan zijn voorganger. Opener ‘The Fountain’ zet meteen de toon. Glinsterende gitaren, een ritme dat vooruit duwt en een refrein dat zo uit een arena lijkt te komen. ‘Kid’ houdt dat tempo vast en hangt vol hooks die je dagen niet meer kwijtraakt. In ‘Trillions’ en ‘Evangelizer’ kruipt de hyperpop van Cook het liedje in, en juist die momenten laten zien dat de band zonder zware gitaarlagen ook overeind blijft. Bij ‘The Crash’ brullen de gitaren dan weer als een grasmaaier en dat is precies de oude kracht van DIIV die even langskomt. ‘Idiot in the Sky’ sluit af met een lichtere, bijna zweverige toon waarin de emotie eindelijk de ruimte krijgt.
Toch zijn er haken en ogen. Smith zingt hier vaker en nadrukkelijker dan voorheen, en soms klinkt zijn stem zeurderig en wat te zelfingenomen. De teksten over een wereld die wegzakt in schermen en schulden zijn raak, maar worden ook weleens met een dikke stift onderstreept. Dat haalt de mysterie weg waar de band eerder zo goed in was. Wie van DIIV vooral de nevelige geheimzinnigheid hield, voelt zich af en toe aan de kant gezet.
Maar laten we eerlijk zijn. Een band die na jaren van somberheid zegt dat deze plaat vooral leuk moet zijn, heeft het recht om zijn gaspedaal in te trappen. En dat doet DIIV hier. Het album is gedurfd, rommelig en soms schitterend, en het laat horen dat vooruitkijken meer oplevert dan eindeloos in dezelfde mist blijven staan. Dat niet elke gok raak is hoort erbij. ‘ZIRP!’ is geen perfecte plaat, maar wel eentje die je live in de zaal wilt meebrullen, met een biertje in je hand en je gsm veilig in je zak. (7/10) (Fantasy Records)