Sommige bands blijven jaar na jaar gewoon doorbeuken zonder dat iemand het echt doorheeft. HateSphere is zo’n band. De Denen begonnen rond de eeuwwisseling en komen nu met hun twaalfde album in zesentwintig jaar. Dat is een respectabele staat van dienst voor een groep die thrash en death metal aan elkaar last met een flinke dosis groove. De bezetting wisselde onderweg regelmatig, vooral op de plek van de zanger, maar de kern bleef overeind. Nu staat Mathias Uldall achter de microfoon, met Peter Lyse Karmark en Franz Aleksander Posch op gitaar, Jimmy Fyrstenberg op bas en Mike Park achter de drums.
Voor ‘Guillotine’ haalde de band producer Tue Madsen erbij, bekend van werk met Heaven Shall Burn, The Haunted en Dark Tranquillity. Hij produceerde, mixte en masterde de plaat, en dat hoor je. Het klinkt zwaar, strak en helder. De thematiek is er een van wraak en rechtvaardigheid. Wat als de wet tekortschiet en mensen het heft in eigen hand nemen? Het is geen vrolijk onderwerp, maar het levert wel de brandstof voor tien nummers in nog geen veertig minuten.
Opener ‘Chapter XII’ begint zacht, met melodieuze leadgitaren, en draait dan de knop flink open. Daarna volgt ‘Dogma’, een van de singles, die lekker op je afkomt. De titeltrack ‘Guillotine’ heeft een stop-startriff en grote gitaarslagen, maar kruipt eerst bijna drie minuten vooruit voor het tempo pas echt aantrekt. Dat is typisch voor deze plaat. Er zit meer atmosfeer en meer zwaarte in dan op de vorige, ‘Hatred Reborn’ uit 2023, en dat pakt niet altijd even goed uit.
Want laten we eerlijk zijn: HateSphere is op zijn best als de band gewoon vol gas geeft. Op ‘Guillotine’ wordt er regelmatig gas teruggenomen. De gitaren klinken soms bijna doomachtig en sommige nummers sleuren zich wat voort. Dat is op zich niet verkeerd, en het laat zien dat de heren na al die jaren nog durven te experimenteren, maar het haalt wel wat vaart uit het geheel.
Gelukkig staan er genoeg momenten op die je bij de nekvel pakken. ‘Morbid’ is zo’n nummer, rauw en direct. ‘Snake Charmer’ halverwege de plaat is voor mij een van de sterkste, met sinistere arpeggio’s die onder de riffs door kruipen. ‘Mouth Filled With Barbed Wire’ gaat over verzet tegen elke vorm van onderdrukking en klinkt als een vuist in de lucht. En in de tweede helft maken ‘Human Scum’ en afsluiter ‘Heresy’ het goed bij wie meer van de klassieke aanpak houdt.
Een perfecte plaat is het niet. Je merkt dat de band even zoekt naar de balans tussen woede en sfeer, en niet elk nummer weet die balans te vinden. Een paar tracks hadden een tandje scherper gemogen en de eerste helft heeft meer momenten waar je ongeduldig op de volgende klap wacht. Toch is er geen slecht nummer te bekennen en staat de band er vakkundig en overtuigd.
‘Guillotine’ is dus een degelijke metalplaat van een groep die weet wat hij doet en zich niet laat dwingen om altijd hetzelfde te spelen. Fans van thrash en death uit de oude school vinden hier genoeg om hun nek mee te breken. Wie hoopt op de allerrauwste HateSphere, moet misschien even doorluisteren tot de tweede helft. Draai hem hard en laat het hoofd maar knikken. (8/10) (Scarlet Records)