De topgitaristen Mark Bogert, Marcel Singor en Menno Gootjes wonnen afzonderlijk diverse prijzen en awards. Samen vormen de basis van de Axe-Travaganza. Hun concert in De Bosuil, (Weert) stond oorspronkelijk gepland voor afgelopen voorjaar, maar werd verschoven naar zondagmiddag 27 september.
Mark Bogert
Onder luid gejuich verschenen de bandleden, samen met Mark die het eerste deel zou spelen. Ze startten met het snelle ‘Thermal properties’. Het gitaarwerk van Mark was natuurlijk gaaf. Af en toe speelde hij met beide handen indrukwekkend snel op de hals van zijn gitaar.
Ook de tweede gitarist, Bob Wijtsma was erg goed. In ‘Mercury glow’ zat een rustiger deel, nu was het gitaarspel van Mark meespelend. Door de non-verbale communicatie verliepen de veranderingen in de muziek goed. Jamie van Hek bewoog mee in de flow van de muziek, zij bespeelde een vijfsnarige bas. Het geluid van de muziek was goed van kwaliteit, maar de toetsen van Jeffrey Revet waren iets te zacht.Na drie eigen nummers volgende een aantal covers, zoals ‘The Loner’, waarin Marks passie voelbaar was. Joe Satriani was één van de inspiratiebronnen van Mark, van hem speelde hij ‘Crush of love’. De gave nummers ‘Whisky a go go’ en ‘Artistic shapes’ komen van zijn solo-album ‘Antiquity Neon’ (2025).
Ook Jeff Back is een voorbeeld voor Mark, van hem speelden ze ‘Cause we ended as lovers’. De ingetogen, meeslepende start was subliem. Koen Herfst is al vaak verkozen tot Europa’s beste hardrock drummer. Toch speelde deze energiebom hier passend kalm. Het gitaarspel werd intenser, tempo en volume namen toe. Even later speelde de band heel zacht, het publiek luisterde ademloos. Na ‘Black Magic’ zat Marks optreden er op.
Marcel Singor
Marcel verscheen op het podium, hij startte met het eigen ‘Seer’. De klankkleur van Marcels gitaar is anders dan die van Mark, er was een andere energie. Het één is niet beter dan het andere. Het is gewoon mooi om de verschillen te zien en te horen. ‘Electric’ is een vocaal nummer, Marcel had de leadzang, Jamie de achtergrondzang. Haar baspartij speelde een belangrijke rol bij het intro van ‘To Town’.
Weer maakte Marcel indruk met zijn snelle gitaarspel. Een Kayak nummer mocht natuurlijk niet ontbreken, Marcel had gekozen voor het rustige ‘Kaja’. Dit vormde een groot contrast met het voorgaande. Marcel speelde met gesloten ogen, zijn emotie was voelbaar. De toeschouwers bleven stil, wat de muziek een extra dimensie gaf. ‘Star Cycle’ startte met elektronische klanken. Er was een leuke interactie tussen Marcel en Jeffrey. Ook Marcel speelde een gevarieerde setlist. Dat kwam vooral naar voren in de medley van inspiratiebronnen. Tijdens een kalme solo kroop de muziek onder je huid.
Er volgden diverse veranderingen in ritme en stijlen, maar bleef de balans bewaard. De muziek van Prince kreeg de meeste aandacht. Hier liet Bob een solo horen, hij werd terecht met applaus beloond. Het ging verder met Prince, als hij mee zou kunnen kijken “van boven af”, zou hij vast en zeker genoten hebben.
Menno Gootjes
Menno startte zijn set vol gas met ‘Hundreds of Thousands’. Het tempo lag hoog, dus Menno bespeelde zijn snaren vliegensvlug. In ‘Daydream’ lag het tempo iets lager, maar makkelijk was het absoluut niet. Toch zag je de bandleden weer genieten. Net als bij Focus, weefde Menno een aantal nummers aan elkaar. Naadloos speelde hij een ingetogen solo, waarbij hij allerlei geluidseffecten creëerde. Toen tempo en volume van de muziek weer hoog lagen, ging het licht hier flitsend in mee.
Tijdens de up-tempo solo van Koen, stonden de overige bandleden aan de zijkanten van het podium. Toen Koen vertraagde, keerden ze terug en speelden weer mee. De muzikanten speelden met plezier, dat was onder andere te zien in ‘Dragon Mistress’ (Marty Friedman) waarin Menno en Bob met een big smile naast elkaar speelden. De muziek werd zachter, en zachter. Weer plakte Menno een paar nummers aan elkaar, want ineens herkende men ‘Song for Eva’ van Focus.
Op het einde bespeelde Koen de cimbalen zacht met zijn vingers.Het boeiende, complexe ‘Winnie’s Bicycle Race’ zal op het aankomende solo-album van Menno te horen zijn. Het (vrij korte) nummer is nog onbekend, maar werd direct gewaardeerd. Na ‘The Extremist’, het laatste nummer van zijn set, zei Menno: ”Jullie willen meer hè ? Als jullie hard genoeg klappen staan we straks hier alle drie.”
Dat gebeurde: tijdens de toegift stonden de drie leadgitaristen op het podium. Ze begonnen met een ‘Axe track’, een titel heeft deze Axe-Travaganza track nog niet. Er was geen competitie tussen de drie leadgitaristen, maar teamwork. Om de beurt speelden ze solo, maar ze speelden ook gezamenlijk. Met vlagen was het basspel belangrijk. Tijdens ‘Stratus’ stond Bob even op de voorgrond, ook zijn gitaarspel was om je vingers bij af te likken. Het voelde als een rijkdom om te mogen genieten van zo’n goede band met de verschillende gitaristen.
Net als bij de individuele sets was het plezier van alle bandleden duidelijk zichtbaar. Het publiek genoot ook, men was stil bij ingetogen delen. Tijdens de rock/metal stukken bewogen de bezoekers rustig mee op de maat van de muziek. Na afloop van het allerlaatste nummer, ‘Shock me’ (waarin Marcel zong) bedankte Mark De Bosuil, het licht/geluid en de bezoekers. Men was onder de indruk van het ruim 2,5 uur durende, vurige optreden van Axe-Travaganza.
Foto’s (c) Eric Bleize