Een zaal van zo’n 17.000 bezoekers die vrijwel elk nummer meezongen, dansten en sprongen, alsof het het echte Eurovisie Songfestival was. Zo verliep vrijdag 13 november het Grote Songfestivalfeest in de Amsterdamse Ziggo Dome. In 34 onderdelen passeerden artiesten uit zestien landen, van winnaars als Johnny Logan en Sandra Kim tot de finalisten van afgelopen voorjaar in Wenen.
Edsilia Rombley en Cornald Maas, de vaste presentatoren, praatten de avond aan elkaar. Soms deden ze dat samen, soms met een van de artiesten aan hun zijde, en Cornald maakte zelfs een uitstapje het publiek in. De presentatie was deels in het Engels. Het feest wordt ook in andere Europese landen uitgezonden. Rombley nam bovendien even haar momentje om een stukje ‘Hemel en Aarde’ te zingen, het nummer waarmee ze in 1998 in Birmingham vierde werd voor Nederland. Dat was destijds het beste Nederlandse resultaat sinds de zege van Teach-In in 1975 en het publiek was het nummer nog niet vergeten.
De avond opende met een medley van korte instrumentale fragmenten, volgens het draaiboek met acht dansers. Daarna betrad de Deen Søren Torpegaard Lund het podium voor ‘Før Vi Går Hjem’, het nummer waarmee hij Denemarken dit voorjaar op de zevende plaats bracht in Wenen. Hij kreeg acht dansers, vlammen en kometen mee, alsmede de zaal.
Daarna volgde een rij bekende gezichten. De Noor Alexander Rybak zong ‘Fairytale’, waarmee hij in 2009 het songfestival won voor Noorwegen. Dit jaar probeerde hij nog via de Noorse voorronde terug te keren, maar hij werd tweede met ‘Rise’, dat achterwege gelaten werd. Het Weense broer-en-zusduo Abor & Tynna, dat in 2025 voor Duitsland uitkwam, bracht ‘Baller’. In Basel werden ze vijftiende, in Amsterdam kregen ze in ieder geval de gehele zaal mee. Charlotte Perrelli zong de grote hit ‘Take Me to Your Heaven’, het nummer waarmee ze in 1999, nog onder haar meisjesnaam Nilsson, voor Zweden won. De Est Stefan, in 2022 dertiende met ‘Hope’, hield het sober met alleen een akoestische gitaar. De Australiër Andrew Lambrou, in 2023 twaalfde voor Cyprus, zong ‘Break a Broken Heart’, waarbij de vlammen vanuit het podium omhoog spoten. Hij werd gevolgd door de Letse folkgroep Tautumeitas, die in 2025 dertiende werd met ‘Bur Man Laimi’. De groep hulde zich in een laag rookgordijn en overweldigde de zaal met haar heerlijke stemmen.
Senhit, die in 2021 San Marino vertegenwoordigde, bracht ‘Adrenalina’ met acht dansers, vlammen en vonken. In 2021 zong ze het nog samen met Flo Rida, in Amsterdam moest ze het alleen doen. Hierna kreeg Senhit een groen manteltje omgehangen en volgde een cover van ‘Ding-a-dong’, het nummer waarmee Teach-In in 1975 het laatste Nederlandse songfestival won voordat Duncan Laurence in 2019 zegevierde. Samen met haar stonden vier drag queens op het podium tijdens het nummer dat door de dancebeat echter wel enorm veel van haar kracht verloor.
De Ierse winnaars hadden daarna een eigen blok. Johnny Logan zong ‘What’s Another Year’, waarmee hij in 1980 won, en ‘Hold Me Now’, waarmee hij in 1987 opnieuw won. Hij is de enige die drie keer won: tweemaal als zanger en eenmaal als schrijver, van ‘Why Me?’, dat Linda Martin in 1992 de zege bezorgde. Hoewel Logan inmiddels al heel wat jaartjes ouder is, was de zanger absoluut een van de hoogtepunten van de avond. Linda Marrin zong het nummer ditmaal samen met hem, een van de weinige keren dat de twee het samen ten gehore brachten. De Belgische Sandra Kim volgde met ‘J’aime La Vie’, waarmee ze in 1986 won toen ze dertien was. Nog altijd is zij de jongste winnaar ooit, maar nog steeds razend populair, ondanks dat haar stem in toonhoogte inmiddels een stuk is gezakt.
De Noor Jonas Lovv, in 2026 veertiende in Wenen, bracht zijn eigen ‘Ya Ya Ya’ met drumstel op een rolriser, twee gitaren, kometen en mines. Cornald Maas trok daarop de zaal in om de mening van het publiek te peilen, waarbij duidelijk werd dat men van heinde en verre vanuit vele landen naar Amsterdam was getrokken voor de avond. De Azerbeidzjaanse Efendi zong met vier dansers ‘Cleopatra’, haar nummer voor het afgelaste songfestival van 2020, en ‘Mata Hari’, waarmee ze in 2021 twintigste werd in Rotterdam, met op de schermen een kilometers lange kronkelende slang. Dat laatste nummer gaat natuurlijk over de wereldberoemde Nederlandse danseres. De Deense Sissal, in 2025 de eerste Deense finaliste van dit decennium, zong met vier dansers op de achtergrond echter ‘Infinity’. Dat nummer was geen echte songfestivalinzending, want ze werd er in februari 2026 derde mee in de Deense voorronde.
De Zweed John Lundvik, in 2019 vijfde in Tel Aviv, zong ‘Too Late for Love’ met zijn gospel-getinte pop en na een gesprekje met Cornald blikte het festivalfeest terug op Duncan Laurence, wat leidde naar een cover van diens ‘Arcade’. Lovv zong het nummer, begeleid door piano, net zo ingetogen als Duncan zelf ooit bracht. Het kippenvel bleef echter uit tot aan het einde van het nummer. De Australische Dami Im, in 2016 nipt tweede achter Oekraïne met ‘Sound of Silence’, zong haar nummer van toen. Wiwibloggs noemde het een van de meest iconische optredens van de afgelopen jaren. Onze eigen Maggie MacNeal zong daarop ‘Amsterdam’, waarmee ze Nederland in 1980 naar de vijfde plaats bracht. In 1974 was ze al derde geworden met Mouth & MacNeal en in Amsterdam werd ‘Amsterdam’ uit volle borst meegezongen.
In het vervolg van de avond kwam een kort filmpje van Dara, die er helaas niet bij kon zijn, maar beloofde volgend jaar aanwezig te zullen zijn. Wel zong de Bulgaarse Victoria ‘Growing Up Is Getting Old’, in 2021 elfde. De Zweedse Herreys, de drie broers, brachten ‘Diggi-Loo Diggi-Ley’, waarmee ze in 1984 wonnen. Een grote hit uit het verleden, die groots werd onthaald, van een van de eerste boybands allertijden. Cornelia Jakobs werd in 2022 vierde met ‘Hold Me Closer’, dat ze vol overgave bracht en Charlotte Perrelli keerde terug met ‘Hero’, in 2008 achttiende. Het Noorse Subwoolfer, in 2022 tiende met de bekende gele wolvenmaskers, bracht ‘Give That Wolf a Banana’ en deelde tijdens Emmy’s ‘Laika Party’ zonnebrillen uit in het publiek. De Est Tommy Cash, in 2025 derde in Basel, zong ‘Espresso Macchiato’ met vier bodyguards. Dat was ook wel nodig gezien de populariteit van het nummer.
Het slotdeel was voor de feestnummers. Antigoni, in 2026 negentiende voor Cyprus, bracht ‘Jalla’ met dansers en vlammen. Sissal keerde terug met ‘Hallucination’, waarmee ze in 2025 voor Denemarken in Basel de finale haalde, en haar optreden werd wederom een groot succes. De Kroaat Baby Lasagna, in 2024 tweede achter Nemo, maar winnaar van het publiek, zong ‘Rim Tim Tagi Dim’, en met drums, dj-booth, gitaar, vlammen, CO₂ en al, werd alles uit de kast gehaald voor seze publieksfavoriet. Daarna kwam de Finse Käärijä, in 2023 eveneens tweede en winnaar van de publieksstemmen, erbij voor ‘Eurodab’, een gezamenlijk nummer dat geen songfestivalinzending was, maar wel een gezamelijke hit, die goed werd ontvangen. Käärijä zong ‘Cha Cha Cha’ uiteindelijk wel, en dat werd uiteindelijk het hoogtepunt van de avond. In het begin kreeg de razend populaire artiest de hele Ziggo Dome in een sit down, waarna het helemaal los ging. Erika Vikman, in 2025 elfde voor Finland, sloot de avond af met ‘Ich Komme’, met alle effecten die je maar kan bedenken. Een grote afsluiter van een geweldige avond, met een flinke vuurwerkshow aan het einde. Een feest dat een terugblik was op tientallen jaren Eurovisie Songfestival. Een genot voor alle fans.
Foto’s (c) Stefanie Portegies
