Mary Gauthier heeft nooit veel woorden nodig gehad om de kern te raken. Op ‘Reckoning’ schrapt ze bijna alles wat niet strikt noodzakelijk is. Wat overblijft zijn haar stem, een akoestische gitaar en hier en daar wat mondharmonica. Negen nummers, geen omweg.
Gauthier werd in 1962 geboren in New Orleans en groeide op als adoptiekind. Verslaving, herstel en opgroeien als lesbische vrouw in het diepe Zuiden vormden de grond van een oeuvre dat begon met ‘I Drink’ en ‘Mercy Now’ en dat in 2018 met ‘Rifles & Rosary Beads’ een Grammynominatie opleverde. Dat album schreef ze samen met veteranen en hun families. Haar vorige plaat ‘Dark Enough to See the Stars’ verscheen in 2022. Ook schreef ze een boek over de helende kracht van songwriting. Ze is een verteller die haar eigen pijn gebruikt om die van anderen te benoemen.
Voor ‘Reckoning’ werkte ze samen met producer Neilson Hubbard. Het uitgangspunt is even simpel als effectief: de kale sfeer van Springsteens ‘Nebraska’. Er is geen opsmuk en niets leidt af van de tekst. Dat past bij het thema. Volgens Gauthier zelf kan een afrekening persoonlijk, politiek of spiritueel zijn, en de nummers bewegen zich in alle drie de richtingen tegelijk.
‘Alcohol and Adderall’ opent de plaat met een gestaag geslagen gitaar en een galm op de stem. Het gaat over iemand die zichzelf kapotmaakt, gezien door de ogen van degene die machteloos moet toekijken. Het nummer begint klein, maar de regels over lucifers en benzine laten al horen dat het verder reikt dan één persoon. ‘Judgement Day’, geschreven met Susan Gibson en met Cole Hubbard op mondharmonica, kiest voor een langzaam voortslepend ritme. Gauthier wijst erin op de hypocrisie van religie die als brandstof voor conflicten wordt gebruikt. Het titelnummer, geschreven met Aaron Lee Tasjan, kijkt naar een wereld die op een kantelpunt staat en kiest ondanks alles voor hoop.
Ook de gastschrijvers zijn goed gekozen. ‘Some Times’ ontstond met Vince Gill en is een portret van veerkracht. ‘Soldier of Fortune’, met Eliza Gilkyson, legt een lijn tussen geschiedenis en heden. ‘Heaven’, dat met Lori McKenna al ruim tien jaar geleden werd aangezet, gaat over een oudere man die verlies moet verwerken. ‘I Thought I Heard a Train’ sluit af als het enige nummer dat Gauthier niet zelf mee schreef. Het is geschreven door Tom Mason en Billy Alcorn en past er prima tussen.
Toch hoeft niet alles te overtuigen. Wie vaker naar Gauthier luistert, kent haar manier van schrijven, en een paar nummers volgen een herkenbaar patroon van klein verhaal en groot besef. De uitgeklede opzet is bovendien een keuze die aanspraak doet op je aandacht. Als achtergrondmuziek werkt deze plaat niet.
Maar dat is ook niet de bedoeling. ‘Reckoning’ is een album dat je van begin tot eind hoort, met de tekst erbij, en dat zonder haast ruimte laat voor twijfel en troost. Gauthier klinkt niet boos, maar vastberaden. Een sobere, eerlijke plaat van iemand die weet waarover ze zingt. (8/10) (In the Black Records)