Er is ongetwijfeld geen enkele reünie geweest die zoveel heeft losgemaakt in de afgelopen jaren dan de reünie van Oasis. Het leek er ooit op dat het nooit meer goed zou komen tussen Noel en Liam Gallagher na de fatale ruzie in 2009, maar in 2024 bleken de wonderen de wereld nog niet uit te zijn. Het zorgde ervoor dat Oasis waarschijnlijk populairder dan ooit werd. Dus een registratie of een documentaire over de reünie concerten kon niet uitblijven. In ‘Oasis: Don’t Look Back In Anger’ horen en zien we van de heren zelf hoe de onwaarschijnlijke reünie tot stand kwam. Al laten de broers nooit helemaal het achterste van hun tong zien.
En dat terwijl het Disney laagje (want de documentaire is een Disney productie) er wel in doorsijbeld. Bij aanvang van de documentaire wordt er nog even in vogelvlucht teruggeblikt naar het begin van de band in de jaren ‘90, de daaropvolgende successen, de zovele ruzies die breed werden uitgemeten door de media, en die ene avond in Parijs in 2009 waarbij een ruzie backstage in één klap een einde maakte aan de band.
En toen was opeens het moment daar in de zomer van 2024 dat ze bekend maakten om de volgende zomer weer een reeks concerten te ondernemen. De bizarre actualiteiten die in de tussenliggende jaren allemaal hadden plaatsgevonden hadden beiden broers doen realiseren dat mensen toe waren aan het plezier van een concert, dus legden ze hun eigen onderlinge oorlog maar bij. Het klinkt ook als een sprookje.
Maar in het begin voelt het allemaal nog wat koeltjes wanneer de beelden voorbij komen van de repetities voor de concertreeks. Noel repeteert met de overige leden van Oasis al een dag voordat Liam eindelijk stoïcijns komt opdragen. Maar waarbij hij vervolgens wel weer moeiteloos ‘Hello’ zingt zoals 30 jaar eerder. Van een prettig weerzien tussen de broers lijkt nog niet echt sprake wanneer Noel instructies aan Liam geeft over zijn zang in ‘Slide Away’.
Zelfs bij het eerste concert van de reeks in Cardiff voelt de aanvang wat koud als Liam slechts 20 minuten voor tijd komt opdraven, slechts enkele woorden met zijn broer wisselt, maar vervolgens tot verbazing van Noel wel zijn hand pakt wanneer ze het podium komen oplopen. Hoewel Liam direct in zijn element is, voelt het voor Noel aan het begin allemaal nog onwerkelijk.
Het zijn juist deze beelden en persoonlijke verhalen die de documentaire op z’n sterkst maken. Alleen wordt naar mate de documentaire vordert steeds meer afgewisseld met de verhalen van fans die vertellen hoeveel de muziek van Oasis voor hun betekend. Daarin zit duidelijk het Disney sausje dat we eigenlijk niet bij Oasis gewend waren. Van Oasis waren we de rauwheid gewend zoals 10 jaar geleden naar voren kwam in de documentaire ‘Oasis: Supersonic’.
Natuurlijk zijn de heren ouder en wijzer geworden, en relativeren ze aan het einde van de documentaire hun onderlinge onenigheid. Openhartig zijn ze over hoe sentimenteel het ze maakt dat hun muziek na al die jaren nog zo leeft bij verschillende generaties. En ze durven eerlijk toe te geven dat ze elkaar toch wel hadden gemist. Alleen zorgt het in combinatie met de bijdragen van fans dat het net te zoet wordt. Iets wat Oasis eigenlijk nooit is geweest. Was het niet sterker geweest als dat er was uit gelaten? Natuurlijk is het mooi dat hun muziek van groot belang voor mensen is geweest, maar Oasis heeft dat sprookjes achtige sausje niet nodig.
Want wat de concertopnames duidelijk maakt, is dat Oasis anno 2025 opvallend sterk en vitaal klinkt. Het doet je alleen maar meer hopen dat ze hun hereniging voortzetten en dat de geruchten over een Europese tournee volgend jaar waar zijn.
Regie: Dylan Southern, Will Lovelace
Waardering: 7,0