De Amerikaanse entertainment distributeur Lightyear Entertainment brengt sinds begin van dit jaar gerenommeerde muziekfilms opnieuw uit, volledig geremasterd, voor diverse digitale media-aanbieders zoals Netflix, HBO en Amazon. Eerder kwamen titels als ‘Elvis ‘56’, ‘Stevie Nicks: Live At Red Rocks’ en ‘Eurythmics: Sweet Dreams – Video Album‘ in een opgefrist jasje uit. Nu is het de beurt aan ‘A Night With Lou Reed’.
‘A Night With Lou Reed’ is een registratie van een optreden uit 1983 van de overleden Amerikaanse rocker tijdens een concertreeks in de voormalige club The Bottom Line in zijn thuisstad New York. Het is dan voor het eerst sinds bijna 3 jaar dat de legendarische frontman van The Velvet Underground weer optreedt na een sabbatical waarin hij aan zijn door drugs en alcohol verwaarloosde gezondheid werkte.
Terugkeer naar de basisopstelling
Tijdens die pauze bracht Reed wel het uitstekende ‘The Blue Mask’ uit waarmee hij lovende kritieken oogstte. Een terugkeer naar de basisopstelling van gitaar, bas en drums. In zijn poëtische teksten omarmde Reed het huwelijksgeluk, memoreerde hij aan zijn docent en dichter Delmore Schwartz en bleek zijn fascinatie voor de brute zelfkant van de mens nog niet verloren, getuige de wilde titeltrack.
Gevoed door de positieve recensies en de roep om concerten, besloot Reed het podium op kleine schaal uit te testen met een reeks intieme optredens in zijn favoriete thuisclub The Bottom Line. Vergezeld door gitarist Robert Quine en bassist Fernando Saunders die beiden op ‘The Blue Mask’ meededen, plus drummer Fred Maher, overtuigde Reed met een van zijn sterkste bands ooit.
Statisch
Zoals gebruikelijk opent Reed de set met de klassieker ‘Sweet Jane’. Hoewel de als vanouds in zwart geklede Reed aanvankelijk wat statisch overkomt, warmt hij gaandeweg toch op en valt er tijdens het concert sporadisch zelfs een glimlach waar te nemen op het gezicht van de vaak norse brard. En ook al was hij nooit een groot zanger, hij klinkt voor zijn doen beheerst. In ‘Waiting For The Man’, mag de cool ogende in colbert en zonnebril gestoken Quine – die zijn sporen achterliet in de baanbrekende punkband Richard Hell & The Voidoids – van zich laten horen met zijn expressief hoekige gitaarspel.
Natuurlijk ontbreekt Reed’s wereldhit ‘Walk On The Wild Side’ niet. Weliswaar ontdaan van het fraaie loom wiegende jazzy arrangement van David Bowie en Mick Ronson, klinkt het toch frivool met de soepele baslijnen van Fernando Saunders. Hetzelfde geldt voor ‘Satellite Of Love’ dat de pianopartij en blazersoutro mist in deze uitgeklede gitaarversie, maar toch een nieuwe dynamiek krijgt.
Afkickverschijnselen
Reed was echter nooit de man om in nostalgie te blijven hangen. Als hij iets nieuws had gemaakt waar hij trots op was, zoals ‘The Blue Mask’ dan liet hij dat graag live horen. Een intense uitvoering van het klagende ‘Waves Of Fear’ dat gaat over afkickverschijnselen, met fantastisch jengelend gitaarspel van Quine, vormt een van de hoogtepunten. En zo contrasterend als hij altijd kon zijn, wisselt hij ook tijdens dit concert af met het ingetogen, maar bezwerende ‘Women’, eveneens van ‘The Blue Mask’.
Tijdens de performance in The Bottom Line presenteert Reed ook kakelvers werk van het dan nog niet verschenen album ‘Legendary Hearts’, zoals het rockende ‘ Martial Law’, het llicht groovende ‘Turn Out The Lights’ en het jolige niemendalletje ‘ Don’t Talk To Me About Work’. Leuk detail na dit nummer is wanneer de camera inzoomt op Reed’s grote voorbeeld Andy Warhol die zich tussen het publiek bevindt.
Magistrale gitaarloopjes
Reed was nooit een technisch begaafd gitarist, hoewel zijn moeilijke gezichten bij de enkele solo’s en slagpartijen tijdens het optreden anders doen geloven. Toch stuurde hij een aantal magistrale gitaarloopjes de wereld in waarmee hij talloze gitaristen beïnvloedde. Zijn krakkemikkige spel en toon zijn uit duizenden herkenbaar. De momenten zijn spaarzaam in The Bottom Line, maar in de meesterlijke song ‘Kill Your Sons’, een venijnige reactie op zijn ervaring met elektroshocktherapie, komt het beest in hem naar boven. De volumeknoppen gaan open om vervolgens op bijna slopende wijze alles uit zijn gitaar en versterker te halen. Ook in ‘Rock And Roll’ gaat hij nog een keer fel van leer.
Verbeterd geluid
Hoewel er qua beeldtechniek niet veel nieuws opvalt ten opzichte van de oorspronkelijke toch al voortreffelijke release van ‘A Night With Lou Reed’, blijkt het geluid weldegelijk verbeterd. Een glasheldere sound waarin ieder instrument gedetailleerd en gebalanceerd naar voren komt. Het draagt bij aan de intieme setting waarin we Reed en zijn band aan het werk zien.
Fraaie balans
Reed zou maar kort spelen met dit combo, maar het bleek wel een zijn bevredigendste te zijn. De minimale set-up van gitaar bas en drums zorgde voor een fraaie balans tussen tekst en muziek. Dat was wel eens anders in grotere bandconfiguraties waarin de teksten ondergeschikt raakten. In ‘A Night With Lou Reed’ zien we in deze fase van zijn carrière een bijna herboren rockdichter die goed uit de verf komt met een prima selectie van oud en nieuw werk. De grote renaissance met het zeer succesvolle comeback album ‘New York’ liet nog 6 jaar op zich wachten, maar in The Bottom Line waren de voortekenen daar. (Lightyear Entertainment) (8/10)