De Ziggo Dome zat afgelopen zondagavond volledig vol voor Daniel Caesar, die er met zijn Son Of Spergy Tour een van zijn shows speelde. Het voorprogramma kwam van dj Do Not Push, die de zaal een half uur voor Caesars entree alvast opwarmde.
Nog voordat de hoofdact begon, verscheen op de grote schermen een blik backstage. Caesar en zijn crew stonden samen in een kring, namen nog even een moment samen voor ze een volle zaal tegemoet gingen. Toen de lampen uitgingen, een groep vrouwen in witte jurken het podium op liepen om als koor plaats te nemen, en Caesar kwam met “Amsterdammm”, reageerde de zaal direct enthousiast.
Caesar, geboren als Ashton Simmonds in het Canadese Oshawa, zong al als kind al in het kerkkoor van zijn vader, een Jamaicaanse gospelzanger en predikant, in een strenggelovig huishouden waar veel muziek niet welkom was. Die achtergrond is veel aanwezig in zijn muziek: zijn doorbraakalbum ‘Freudian’ uit 2017 integreerde gospelharmonieën met eerlijke liefdesliedjes en leverde hem twee Grammynominaties op, gevolgd door een Grammy-winst voor ‘Best Part’ in 2019. Zijn
nieuwste album ‘Son Of Spergy’, uitgebracht in oktober 2025, draait om zijn opnieuw contact vinden met diezelfde vader na jaren van afstand. Dit was ook duidelijk tijdens zijn show: het koor was niet alleen opvulling, maar was echt een onderdeel zijn verhaal.
De set bouwde langzaam op: drums, bas en koor werden steeds luider en werden begeleid door een lichtshow die telkens meebewoog op de muziek tot de zaal even helemaal stil en donker viel en het koor de harmonie weer oppakte. Caesars stem klonk fragiel maar sterk door de zaal en overwon de Amsterdamse zaal compleet. Ook in de nummers erna liet de zaal zich er in meeslepen; opvallend weinig telefoons de lucht in, vooral aandacht voor het moment zelf.
Vervolgens kwamen ‘Who Knows’ en ‘CYANIDE’, twee nummers die iedereen duidelijk kende, en waarmee de show een stap hoger kwam ten opzichte van de meer rustige opening. Toen Caesar zijn gitaar oppakte voor ‘Who Knows’, herkende de zaal het nummer bij de eerste noot en zong vanaf dat moment vrijwel het volledige liedje mee, tot een bijna serene stilte tijdens het refrein aan toe. Het koor pikte het daarna weer op met achtergrondzang bij ‘CYANIDE’, waarbij de zaal net zo hard meezong en meebewoog, compleet met een uitgebreide lichtshow als afsluiting.
Een ander bijzonder moment van de avond was ‘Many Rivers to Cross’, de klassieker van Jimmy Cliff, ook bekend geworden in de versie van UB40. Caesars rauwe uithalen gaven het nummer een extra emotionele lading. Vlak daarna volgde het nog onuitgebrachte nummer ‘It Should Be You’, met hem eerst alleen aan de piano en gitaar in een doodstille zaal, voordat de rest van
de band ook mee instapte. Dit ging over in ‘Best Part’, waarbij de zaal de tekst direct overnam. Op het scherm was Caesar en het publiek als een soort duet te zien. Wel viel het op hoe vaak de cameracrew op het podium voor Caesar langs bewogen om die beelden vast te leggen, mooi voor de visuals op de schermen, maar soms ook net iets te veel aanwezig op het podium.
Met ‘Touching God’ hield het publiek hun telefoons omhoog voor de lampjes, terwijl op de schermen beelden van een kerk verschenen. Een van de koorzangeressen nam vervolgens het stokje over met een geweldige hoge solo. Toen ‘Get You’ en
‘Please Do Not Lean’ speelden, zongen echt alle fans mee.
Vlak voor het einde bracht de zanger ‘Always’; een van de meest emotionele momenten van de
avond, en het leek even het laatste nummer te zijn van de avond. Maar toen Caesar inzette met de eerste zin van van ‘Superpowers’, barstte de zaal los in een luid gejuich en trok het kippenvel in een golf door de gehele Ziggo Dome. Het was echt een passend slotnummer, waar duidelijk iedereen op had gewacht. Al had het net iets meer gemogen als Caesar de avond nog even had afgesloten met een soort afscheidswoord, in plaats van licht abrupt van het podium te verdwijnen.
Ondanks dat bewees Daniel Caesar in de Ziggo Dome opnieuw dat hij niet veel nodig heeft om een mooie show te maken. Met zijn bijzonder goede stem, gitaar, piano en een passend koor, bracht hij een avond die meer weg had van een kerkdienst dan van een gewoon concert.