Met ‘Blowin’ Up’ levert Kiwi Jr. hun vierde langspeler af, en meteen ook hun eerste sinds het verruilen van Sub Pop voor K Records. De Toronto-band nam de plaat op in High Bias Studios in Detroit, onder handen van producer Graham Walsh (bekend van Holy Fuck), terwijl Nicolas Vernhes (Deerhunter, Silver Jews) de mix verzorgde. Waar voorganger ‘Chopper’ (2022) nog experimenteerde met jarentachtig-synths en drumcomputers, keert de band op ‘Blowin’ Up’ terug naar een strakkere, gitaargedreven aanpak — al blijven de toetsen aanwezig, nu eerder in de vorm van vintage orgeltjes die aan The Clean doen denken dan aan de elektronische uitstapjes van de vorige plaat.
Dat resulteert in een geluid dat volgens critici van AllMusic strakker en pittiger klinkt dan voorheen: gitaren die jankend en helder om elkaar heen bewegen, en een ritmesectie die klaarstaat om de wereld te veroveren. Opener ‘Photos Of The Reenactment’ wordt geroemd als een bijna perfecte reconstructie van klassieke jangle pop, terwijl de titeltrack ‘Blowin’ Up’ eerder oorverdovend Flying Nun-geluid combineert met Jeremy Gaudets beat-poet-vertolking. ‘Hard Drive, Ontario’ levert inderdaad, zoals ook Exclaim! bevestigt, een van de meest hardnekkige refreinen van het album.
Gaudets teksten blijven trouw aan zijn herkenbare, licht afstandelijke verteltoon, waarbij surreale observaties en alledaagse absurditeit hand in hand gaan — een stijl die Exclaim! omschrijft als een mengeling van conversational Malkmusisme met een surrealistische inslag. Veel nummers spelen zich af in en rond Michigan: ‘Pure Michigan’ bevindt zich tussen bierdrinkende dorpsidioten en verloren zielen, en het narratieve karakter van de plaat — met een moeder-dochter detectiveduo in de opener en een getuige die naar Hard Drive, Ontario wordt overgeplaatst — geeft het geheel een filmisch randje.
Op ‘World Like Polly’ zorgt een gastbijdrage van Margaux Bouchaudon (En Attendant Ana) voor een dromerig, poppy intermezzo, terwijl het uitgesponnen ‘Landscape With Limousine’ met Protomartyr de rafelranden opzoekt zonder de scherpte te verliezen. De rustiger momenten, zoals ‘Caught In The Wild’ met zijn cascaderende gitaarlijnen en het door zwevende synths gedragen ‘New Jade Rabbit’, bieden tegenwicht zonder de vaart uit het album te halen — Gaudets ingetogen zang past daar goed bij.
Met een speelduur van iets minder dan veertig minuten is ‘Blowin’ Up’ een compacte, doelgerichte plaat waarin de band, na jarenlang schaven aan de nummers, eindelijk voluit kiest voor de eigen herkenbare stijl in plaats van die te verstoppen onder ruis of nieuwe geluidslagen. Het resultaat is een van de meest zelfverzekerde platen uit hun catalogus: scherp, melodieus en precies weten wat ze willen zijn. (8/10) (K Records)