Wie een album uitbrengt met eenendertig nummers, vraagt veel van de luisteraar. The Avalanches durven dat. Zes jaar na ‘We Will Always Love You’ keert het Australische collectief terug met ‘No Bad Memories’, een plaat over de jingles, opstartgeluiden en reclamemuziek die zich in ons geheugen hebben genesteld. Het is een liefdesbrief aan nostalgie met een kritische ondertoon.
De groep ontstond in 1997 in Melbourne en maakte naam met ‘Since I Left You’ uit 2000, een debuut dat is opgebouwd uit duizenden samples en door veel critici geldt als een hoogtepunt van de plunderphonics. Daarna duurde het zestien jaar voor ‘Wildflower’ verscheen, in 2020 gevolgd door ‘We Will Always Love You’. Inmiddels bestaat The Avalanches uit Robbie Chater, Tony Di Blasi en Andy Szekeres. Waar ze vroeger tweedehands platenbakken doorzochten, belandden ze nu in de konijnenholen van YouTube. Zelfs de albumtitel is gesampled, uit een Amerikaanse reclame uit de jaren tachtig voor floppy disks.
Dat uitgangspunt bepaalt het geluid. Reclamejingles, computergeluidjes en vergeten bedrijfsmuziek vormen het ruwe materiaal waaruit de nummers zijn gebouwd. De band zegt dat ze fragmenten uit een commerciële wereld omvormen tot hun eigen vrolijke popmuziek, zonder te vergeten dat die wereld ook een onbereikbare droom verkocht. Die dubbelzinnigheid hoor je terug. Het klinkt uitnodigend, maar nooit helemaal onschuldig.
De single ‘Together’, met Nikki Nair, Jessy Lanza en Prentiss, is een goed voorbeeld: glitchy, dansbaar en een beetje vervreemdend. In ‘One More Fantasy’ vormt een weinig opgemerkt bruggetje uit Carly Simons ‘Make Me Feel Something’ het stralende middelpunt, precies het soort vondst waar de groep om bekendstaat. Daarnaast tekenen meer dan twintig gastbijdragen de plaat, onder anderen Karen O, Jamie xx, Mike Patton, Rivers Cuomo en Haley Joel Osment. De gasten zijn goed ingepast en nemen de regie niet over, want de samplecollage blijft de hoofdrolspeler.
Toch heeft de plaat een duidelijke keerzijde. Eenendertig nummers is veel voor één luisterbeurt, en niet elk fragment draagt evenveel bij. De eerste reacties van critici lopen dan ook uiteen. De een hoort een droomachtige zomermiddag vol open ramen, de ander een rijk geweven maar soms rommelig tapijt. Beide lezingen zijn te verdedigen. Wie op zoek is naar een compact album met scherpe haken, kan beter elders kijken.
Wie wel bereid is zich over te geven aan de stroom, krijgt een plaat die telkens nieuwe details laat horen. ‘No Bad Memories’ bewijst dat terugblikken niet alleen ontsnappen is, maar ook een manier om grip te krijgen op wat ons heeft gevormd. Het is een omvangrijk, eigenzinnig en soms overweldigend album dat meer luisterbeurten verdient dan de eerste. (8/10) (Modular)