Mark Oliver Everett schrijft al dertig jaar liedjes over verlies, spijt en de stompzinnige kracht om toch door te gaan. Op ‘Cookie Happened’, het zestiende album van Eels, haalt hij zijn filosofie uit een onverwachte hoek: Koekiemonster. Wie huilt omdat het koekje op is, vergeet dat het koekje er ooit was. Dat klinkt als een grap, maar bij Everett zit de pijn er altijd net onder.
Eels is al sinds de jaren negentig het project van E, zoals hij zichzelf noemt. Hij groeide uit van cultfiguur tot een van de blijvers van het alternatieve circuit, mede dankzij een autobiografie die op menige boekenplank staat, en er zou een documentaire van Judd Apatow aan komen. Het voorgaande album ‘Eels Time!’ uit 2024 klonk al verzoenend, en ‘Cookie Happened’ zet die lijn voort. Live is de band sinds het najaar van 2023 niet meer gezien, wat de plaat des te meer als levensteken laat voelen.
Het album opent met ‘Clobbered’, en meteen daarna volgt ‘Cap In Hand’, de eerste single. Everett zingt als iemand die zijn leven heeft verprutst en met de staart tussen de benen wil goedmaken wat nog te redden valt. Hij wilde bewust versleten klinken, en dat lukt. Zijn stem is rafelig en droog, als een oude jas die nergens meer sluit maar nog altijd warm houdt. ‘All Forgotten’ neemt de vergankelijkheid onder handen, met zwoegende strijkers en rijke harmonieën, en laat zien hoe troostend en benauwend het idee kan zijn dat alles ooit verdwijnt.
Het mooiste zit in de kleine dingen. ‘One Razzle, One Dazzle’ gaat over de raad van zijn vader, die overleed toen Everett achttien was. Het is een persoonlijk nummer zonder dat het zielig wordt. ‘I’m On Standby’ is een warme, melodieuze ode aan vriendschap en aan de zekerheid dat iemand er altijd voor je is. En in ‘The Way I Was Made’ komen de ideeën van de plaat samen: je bent wie je bent, met alle krassen en deuken, en dat is nergens een reden voor schaamte.
Muzikaal verandert er weinig. Eels klinkt zoals Eels klinkt: schurend, intiem en soms ruw geknipt, met af en toe een strijkersarrangement dat de boel opentrekt. Wie een nieuwe richting verwacht, wordt niet bediend. Maar het verhalen vertellen is scherper geworden, en dat maakt het verschil. De humor blijft droog, de sentimenten kloppen, en de teksten raken zonder te preken.
Toch is niet elk nummer even sterk. Een enkel liedje blijft hangen in de standaardroutine van de band, en bij een album van twaalf nummers merk je dat. Het geheel is wel consistent en eerlijk, en dat telt zwaarder dan een paar gladde momenten.
‘Cookie Happened’ is geen plaat die de wereld op zijn kop zet. Het is een plaat van een man die weet dat alles verdwijnt en er toch voor kiest om te glimlachen. Dat is een houding die bij Eels hoort, en die we nog wel een tijdje kunnen gebruiken. (8/10) (E Works / Play It Again Sam)