Met ‘Starr Girl’ presenteert Ayra Starr haar derde studioalbum, de opvolger van ‘The Year I Turned 21′ (2024) en haar debuut ’19 & Dangerous’ uit 2021. Waar die eerste twee platen nog een leeftijdsgebonden concept volgden — telkens een hoofdstuk uit haar leven als tiener — laat de Nigeriaanse zangeres dat format nu bewust los. In interviews vertelde ze dat ze niet langer “geobsedeerd” wilde zijn door het idee van een albumartiest, en dat ze tijdens het maken van ‘Starr Girl’ vooral het plezier in het proces heeft teruggevonden, na een periode waarin ze de industrie naar eigen zeggen te serieus had genomen.
Die ontspannen houding vertaalt zich in een breder palet: naast afrobeats verkent Starr nadrukkelijker R&B en dancehall-invloeden, en ze omschrijft het album zelf als een weerspiegeling van haar muzikale rijping — “ik word letterlijk een vrouw en dat hoor je nu in mijn muziek.” De plaat markeert ook een zakelijke verschuiving: naast haar thuisbasis Mavin Records tekende ze in 2025 een managementdeal bij Roc Nation, wat haar internationale ambities onderstreept.
De tracklist bevestigt de brede castingkeuzes uit deze recensie. Openingstrack ‘Dangerous’ zet meteen een zelfverzekerde toon, wat aansluit bij de manier waarop Starr op eerdere albums al graag met onbevreesde openers begon. ‘Amazing’ met kwn houdt de energie vast, terwijl ‘Gimme Dat’ met Wizkid — al in 2025 als single uitgebracht — en ‘Hot Body’ de meest dansbare, directe kant van de plaat tonen. ‘Tornado’ (oorspronkelijk met Fola) en ‘Midnight In New York’ werden al tijdens een luisterfeestje voor haar fanbase, de Mobstarrs, in Lagos gepreviewd en gelden als de meer gepolijste, internationaal georiënteerde popmomenten van het album.
De samenwerkingen met Theodora (‘Ms. Paper’) en Rema (‘Who’s Dat Girl’) bouwen voort op bestaand materiaal: dat laatste nummer, een mix van afrodance, dancehall en R&B, kreeg dit voorjaar al extra aandacht doordat Rihanna het gebruikte in een Met Gala-video. Dat zulke chemie overeind blijft zonder dat Starrs eigen stem ondersneeuwt, is precies waar ze in interviews op leek te sturen: een plaat die haar veelzijdigheid toont zonder haar identiteit te verdunnen.
Kwetsbaarder materiaal als ‘Letter To God’ en het door Zayn ondersteunde ‘Heaven Baby’ bieden tegenwicht aan de dansbare openingshelft, voordat sluitstuk ‘Treasure’ het geheel in een warme, hoopvolle sfeer afrondt — een opbouw die goed aansluit bij Starrs eigen omschrijving van het album als een uitnodiging aan luisteraars om “groter te denken” voor zichzelf. Ook visueel zet de plaat een statement: de cover, geschoten door Axle Jozeph, combineert een traditionele paarse gele met een futuristische, bijna cybernetische enscenering — een Afrofuturistische esthetiek die naadloos aansluit bij de ambitie van het album.
‘Starr Girl’ klinkt zo als een artieste die, ontspannen maar doelbewust, haar plek op het wereldtoneel claimt zonder zich daarbij te haasten of te bewijzen. (7/10) (Mavin Records)