Sam Smith heeft in ruim tien jaar tijd een indrukwekkende weg afgelegd, van de doorbraak via Disclosure’s ‘Latch’ in 2012 tot een carrière met Grammy’s, BRIT Awards, een Golden Globe en zelfs een Oscar. Na het uitbundige en soms wat provocatieve ‘Gloria’ uit 2023, met de wereldhit ‘Unholy’ samen met Kim Petras, slaat de Britse zanger op ‘Hazel Eyes’ een heel andere weg in. Het vijfde studioalbum is een liefdesverklaring aan New York, de stad waar Smith inmiddels woont, en werd geschreven over een periode van drie jaar samen met vaste medewerker Simon Aldred en producer David Odlum.
Wat meteen opvalt is de nostalgische inslag van de plaat. Met warme strijkers, een gospelkoor en doo-wop invloeden ademt ‘Hazel Eyes’ de sfeer van een tijdperk dat allang voorbij is, en dat is precies waar het album zowel wint als verliest. Opener ‘Everlasting Love’ zet die toon meteen neer, met een productie die zonder twijfel mooi klinkt, maar ook behoorlijk voor de hand ligt voor een artiest die eerder juist opviel door zijn kwetsbaarheid en originaliteit. De titeltrack ‘Hazel Eyes’ volgt in datzelfde spoor, en hoewel Smiths stem nog altijd overtuigt, mist het nummer een echt onderscheidend moment.
Gelukkig zijn er ook hoogtepunten. ‘Moondance’, met een fraaie gastbijdrage van Feist, is een van de weinige momenten waarop de plaat даже echt tot leven komt, mede dankzij de subtiele samenwerking tussen beide stemmen. Ook ‘My Guy’, de eerste single, weet te overtuigen met een oprechte, ontwapenende eenvoud die bij Smith goed past. Minder sterk is ‘Sugar Rush’, dat qua opbouw sterk doet denken aan eerder werk van de zanger zonder daar echt iets aan toe te voegen, en ‘Thief’, dat ondanks een sterke uitvoering weinig verrassends biedt.
Interessanter wordt het richting het einde. ‘Constant Companion’ en het afsluitende ‘To Be Free’ voelen persoonlijker en minder ingekaderd door het nostalgische concept van de plaat, en laten zien dat Smith nog altijd in staat is tot ontroerende, oprechte songs wanneer hij zich niet vastklampt aan een bepaalde stijl. Juist daarom is het jammer dat een groot deel van ‘Hazel Eyes’ zich vasthoudt aan hetzelfde retro sjabloon. Het is knap uitgevoerd, met liefde voor detail geproduceerd, maar het went na verloop van tijd ook wat voorspelbaar.
Waar ‘Gloria’ soms te veel leek te willen bewijzen, is ‘Hazel Eyes’ misschien wel het tegenovergestelde probleem. Het album speelt te vaak op safe, alsof Smith liever teruggrijpt naar een vertrouwd geluid dan opnieuw grenzen op te zoeken. Dat maakt het geen slechte plaat, verre van, maar wel een plaat die soms meer belooft dan hij waarmaakt.
‘Hazel Eyes’ toont een artiest die zijn vak volledig beheerst en dat ook laat horen, maar die dit keer weinig risico neemt. Voor fans van Smiths klassieke soulvolle kant is dit een warm en verzorgd album, al blijft de vraag hangen wat er was gebeurd als hij net iets verder buiten zijn comfortzone was gestapt. (9/10) (Capitol Records)