Er zijn nummers die je meteen herkent aan de eerste maat. Nog voordat er een woord gezongen is, weet je waar je bent: op de dansvloer, ergens begin jaren tachtig, tussen de glinsterende baslijnen en de losse funk-gitaren van het post-discotijdperk. ‘Forget Me Nots’ is zo’n nummer. Het lied groeide uit tot het handelsmerk van een vrouw die eigenlijk al een gevestigde naam had in een heel andere muziekwereld, en het bleef decennia later nog opduiken in films, op de radio en in de studio’s van jonge producers die er nieuwe hits mee bouwden. Dit is het verhaal achter een van de meest tijdloze parels van de popmuziek.
Patrice Rushen
Patrice Louise Rushen werd op 30 september 1954 geboren in Los Angeles. Ze begon al op haar derde met pianolessen en gaf op haar zesde al klassieke recitals, een vroege indicatie van het talent dat later een hele muziekindustrie zou beïnvloeden. Rushen groeide op als een muzikaal wonderkind en werd tijdens haar tienerjaren op de Locke High School al opgemerkt als een uitzonderlijke pianiste.
Op haar zeventiende won ze een competitie waarmee ze met haar band mocht optreden op het gerenommeerde Monterey Jazz Festival, een mijlpaal die de deur opende naar een platencontract bij Prestige Records. Aan de University of Southern California studeerde ze muziekeducatie en piano, en die klassieke, jazzgerichte vorming zou haar hele carrière blijven kleuren, ook toen ze zich later op R&B en pop richtte.
Bij Prestige bracht Rushen tussen 1974 en 1977 drie instrumentale jazzalbums uit, waaronder haar debuut. Die platen waren doordrenkt van fusion en lieten een pianiste horen die net zo goed thuis was in complexe jazzharmonieën als in groovy, ritmische arrangementen. Ze werkte in die jaren ook als sessiemuzikant voor gerenommeerde artiesten uit de jazzwereld, wat haar reputatie als veelzijdig instrumentalist verder vestigde.
In 1978 maakte Rushen de overstap naar Elektra Records, een label waarmee ze haar geluid geleidelijk verlegde naar een meer gezongen, poppy en funky R&B-stijl. Die transitie, van instrumentaal jazzwonder naar zingende hitmaker, was allesbehalve vanzelfsprekend in een muziekindustrie die artiesten doorgaans in één hokje wil houden. Toch lukte het Rushen om beide werelden in haar carrière te blijven combineren, ook lang nadat ze wereldwijd bekend werd als popzangeres.
Forget Me Nots
‘Forget Me Nots’ verscheen op 2 april 1982 als de eerste single van Rushens zevende studioalbum. Het nummer werd geschreven door Rushen samen met Freddie Washington en Terri McFaddin, en zij produceerde het zelf, met medeproductie van Charles Mims Jr. Wat begon als een song die platenlabelbazen aanvankelijk weinig potentie toedichtten, groeide uit tot het grootste succes uit haar hele oeuvre.
De tekst van het nummer vertelt over een vrouw die haar geliefde vergeet-mij-nietjes wil sturen, de kleine blauwe bloemetjes die al sinds de middeleeuwen symbool staan voor blijvende liefde ondanks afstand of scheiding. Die romantische, iets melancholische boodschap wordt in schril contrast gebracht met een uptempo, dansbare productie vol scherpe baslijnen, funky gitaarpartijen en een onmiskenbaar herkenbare synthesizerlijn.
Commercieel werd het een van de grotere hits van dat jaar. In de Verenigde Staten bereikte ‘Forget Me Nots’ plek 23 in de Billboard Hot 100, plek 4 in de R&B-lijst en plek 2 in de dancecharts. In het Verenigd Koninkrijk klom de single naar plek 8, en ook in andere landen, waaronder Nederland, wist het nummer de hitlijsten te bereiken. Het leverde Rushen bovendien haar eerste Grammy-nominatie op, voor Beste Vrouwelijke R&B Vocale Uitvoering, tijdens de uitreiking van 1983.
Vergeleken met tijdgenoten uit dezelfde periode, zoals de latere disco van Chic, de funky soul van Rick James of het gladde R&B-geluid van artiesten als Change, onderscheidde ‘Forget Me Nots’ zich door de jazzachtige souplesse waarmee het was gearrangeerd. Waar veel post-disco-records vooral op herhaling en groove leunden, bracht Rushens jazzopleiding een extra laag harmonische verfijning in het nummer, iets wat critici destijds al opmerkten als het onderscheidende kenmerk van het nummer binnen het genre.
Decennia later bleef het nummer relevant. Het werd prominent gebruikt in de film Big met Tom Hanks, en het dook op in de soundtrack van Spider-Man: No Way Home. Ook op TikTok kreeg het nummer in de jaren twintig een nieuw leven dankzij een dansuitdaging die miljoenen views trok, een teken van hoe tijdloos de compositie is gebleven.
Will Smith
Vijftien jaar na de release van ‘Forget Me Nots’ kreeg het nummer een tweede, nog grotere gedaante in handen van Will Smith. Voor de soundtrack van de sciencefictionfilm Men in Black uit 1997 bouwden producers Poke and Tone, beter bekend als Trackmasters, een compleet nieuw nummer rond de herkenbare baslijn en het refrein van Rushens hit. Het resultaat, ‘Men in Black’, werd Smiths eerste solosingle en groeide uit tot een wereldwijde nummer 1-hit.
Om precies te zijn gaat het bij ‘Men in Black’ niet om een cover in de klassieke zin van het woord, maar om een nummer dat is gebouwd op een sample en een opnieuw ingezongen refrein. De tekst van het refrein werd subtiel aangepast van de originele regel over het herinneren van een geliefde naar een zin over het juist wissen van herinneringen, een knipoog naar de geheugenwissende apparaten uit de film. De vrouwelijke zang op dat refrein werd verzorgd door Coko, zangeres van de R&B-groep SWV. Rushen en haar mede-schrijver Terri McFaddin kregen dankzij het gebruik van hun compositie een schrijverscredit op de nieuwe plaat.
‘Men in Black’ werd een van de grootste hits van Smiths carrière en leverde hem in 1998 een Grammy Award op voor Beste Rap Solo Uitvoering. Het liet bovendien aan een compleet nieuwe generatie luisteraars horen waar de herkenbare baslijn oorspronkelijk vandaan kwam, en zorgde ervoor dat ‘Forget Me Nots’ via een omweg opnieuw de hitlijsten en de popcultuur binnendrong.
Straight from the Heart
‘Forget Me Nots’ verscheen op het album Straight from the Heart, dat op 14 april 1982 uitkwam bij Elektra Records. Het album werd opgenomen tussen oktober 1981 en februari 1982 in de Conway Studios in Hollywood en werd geproduceerd door Charles Mims Jr., met Rushen zelf als uitvoerend producent.
Het album bevat naast de titelhit ook het instrumentale nummer ‘Number One’, dat eveneens een Grammy-nominatie ontving, en het veelgesamplede ‘Remind Me’, dat later een eigen leven zou leiden in de hiphop en R&B van latere decennia. Straight from the Heart wordt vaak beschouwd als het album waarop Rushen haar jazzachtergrond en haar poppy, funky R&B-kant het meest overtuigend wist te verenigen.
Muzikaal gezien vormde het album een breekpunt. Rushen bouwde in de jaren die volgden voort op de stijl die ze op deze plaat had neergezet, en de geluidswereld van Straight from the Heart bleef doorklinken in haar latere werk, tot aan haar volgende album twee jaar later toe.
Haven’t You Heard
Al voordat ‘Forget Me Nots’ haar grootste hit werd, had Rushen al succes geboekt met ‘Haven’t You Heard’, uitgebracht in oktober 1979 als eerste single van haar vijfde album Pizzazz. Het nummer werd haar eerste internationale hit en bereikte plek 42 in de Amerikaanse Billboard Hot 100, plek 7 in de soullijst en zelfs plek 5 in de discolijst. In het Verenigd Koninkrijk kwam het tot plek 62. Het liet zien dat Rushen ook zonder haar latere signature-hit al in staat was om aansprekende, dansbare popmuziek te maken.
‘Haven’t You Heard’ kreeg jaren later een tweede leven doordat het door andere artiesten werd gesampled, onder wie de gospelartiest die het gebruikte voor een nummer op een filmsoundtrack. Dat patroon, een Rushen-compositie die decennia later opnieuw opduikt in nieuwe muziek, zou zich bij meerdere van haar nummers herhalen en onderstreept hoe invloedrijk haar geluid uit die periode is geweest voor latere generaties producers.
‘Forget Me Nots’ is meer dan een vrolijke dansplaat uit 1982. Het is het bewijs van hoe een klassiek geschoolde jazzpianiste haar weg vond naar de hitlijsten zonder haar muzikale wortels te verloochenen. Het nummer overleefde de decennia dankzij een onweerstaanbare baslijn, een tekst die universeel herkenbaar bleef, en een productie die generaties later nog altijd fris klinkt. Van de dansvloeren van de jaren tachtig tot de filmzalen en TikTok-feeds van vandaag: de kleine blauwe bloemetjes uit Patrice Rushens tekst zijn, toepasselijk genoeg, nooit vergeten.