Er is een zomer die het leven van Emilie Marsh in tweeën heeft geknipt, en op ‘Amour Bandit’ hoor je precies waar die breuklijn ligt. De Franse zangeres en gitariste, half Engels van vaderskant en geboren in La Rochelle, bracht in 2022 twee ingrijpende gebeurtenissen tegelijk mee: het plotselinge overlijden van Dani, de zangeres voor wie ze zeven jaar lang gitariste was, en het ontstaan van een nieuwe, intense liefde. Op haar derde soloalbum, nu heruitgebracht in een deluxe-editie met extra materiaal, verwerkt Marsh die twee tegengestelde krachten tot een plaat die rouw en verlangen naast elkaar durft te zetten zonder het een aan het ander te laten opofferen.
Marsh, die eerder haar sporen verdiende als arrangeur en begeleidster van onder anderen Jil Caplan en genoemde Dani, koos voor een sobere, rockgerichte aanpak op deze plaat: gitaar, bas en drums, geproduceerd door Edith Fambuena. Dat kale format past bij de directheid van de teksten. Opener ‘Été 22’ zet meteen de toon, een nummer dat het hart letterlijk in tweeën splitst tussen verlies en verliefdheid, met een stem die grimmiger en lager klinkt dan op haar eerdere werk. Single ‘Jamais vu’ bouwt daarop voort met een broeierige, bijna hypnotiserende groove, terwijl ‘Draguer le dragon’ een speelsere, obsessieve energie toevoegt aan het geheel.
Het emotionele zwaartepunt van het album ligt bij ‘Dani Song’, een directe liefdesverklaring aan haar overleden vriendin, gezongen met een gitaar die zelf in rouw lijkt te spelen. Waar veel artiesten dit soort nummers overladen met pathos, houdt Marsh het ingetogen en oprecht. Tegenover dat verdriet staat ‘Hot song’, een viering van fysiek verlangen die niets verhult of wegmoffelt, en ‘Totem’, waarin ze zichzelf neerzet als een moderne gladiator die haar eigen verhaal schrijft.
Wat opvalt aan ‘Amour Bandit’ is hoe weinig de plaat zich bekommert om comfortabele conclusies. Marsh biedt geen opgeruimd herstel na het verdriet, geen keurige lijn van duisternis naar licht. In plaats daarvan laat ze rouw en hartstocht door elkaar heen lopen, precies zoals ze dat zelf heeft ervaren. Dat maakt de plaat soms ongemakkelijk, maar altijd geloofwaardig.
Muzikaal blijft het album dicht bij de kern: geen overdadige productie, geen bombastische arrangementen, maar rauwe rockgitaren die de emotionele lading dragen zonder die te verdringen. Dat is een bewuste keuze die past bij een artieste die al jaren op de achtergrond andermans muziek vormgaf, en die nu haar eigen verhaal net zo direct wil vertellen als ze dat voor anderen deed.
Met ‘Amour Bandit’ bewijst Emilie Marsh dat een persoonlijk verlies en een nieuwe liefde niet per se met elkaar hoeven te concurreren binnen één en dezelfde plaat, en levert ze daarmee haar meest volwassen en oprechte album af tot nu toe. (8/10) (AtHome)