Ataraxia, dat oude Griekse woord voor onverstoorbare gemoedsrust, is een grote naam voor een band die nog maar vijf jaar meegaat, maar Allt uit het Zweedse Karlskoga durft het aan. Na hun veelgeprezen debuut ‘From The New World’ uit 2024, waarop de progressive metalcore-formatie een fictieve postapocalyptische wereld gebruikte om overleving en menselijkheid te verkennen, slaat de band nu een veel persoonlijkere weg in. Geen ingebeelde ondergang meer, maar de rommelige werkelijkheid van persoonlijke tragedies, uitputting, terugval en die vluchtige momenten van helderheid die net zo snel weer verdwijnen als ze komen.
Dat vertaalt zich meteen in opener ‘New Day’, die de toon zet voor een plaat die minder op bombastische spektakelmomenten leunt en meer op emotionele ruimte. ‘Omertà’ volgt met een agressievere, vocaal dynamische aanpak, terwijl ‘Nevermind’ en ‘Enemy’ laten horen dat de band haar bekende mix van djent-achtige riffs en ijzige, bijna symfonische melodieën verder heeft verfijnd. Titeltrack ‘Ataraxia’ fungeert als een soort rustpunt middenin het album, kort en ingetogen, voordat ‘Ultraviolence’ de agressie weer even opzoekt.
Het sterkste moment is misschien wel ‘Snowblind’, de eerste single waarmee de band de wereld liet weten dat dit tweede album niet zomaar een herhaling van zetten zou worden. Het nummer balanceert tussen dreiging en kwetsbaarheid, en dat is precies waar ‘Ataraxia’ als geheel op leunt. De band zegt zelf dat het album niet draait om antwoorden of een inspirerende boodschap, maar om hoe het voelde om deze ervaringen te doorstaan of om te zien hoe mensen in je omgeving dat deden. Die eerlijkheid werkt, ook al is het resultaat niet elke keer verrassend. Sluitstuk ‘Avalon’ brengt het album tot een ingetogen einde, passend bij een plaat die zoekt naar stilte in plaats van die op te leggen.
Grote emotionele uitschieters of muzikaal vuurwerk levert ‘Ataraxia’ niet op, maar er zitten ook geen echte misstappen in. Wat overblijft is een album dat ruim boven het gemiddelde van het genre uitsteekt, zonder de core-gemeenschap echt op zijn kop te zetten. Voor een tweede album is dat een prima resultaat, al blijft de vraag hangen of de band bij een derde plaat nog een extra stap durft te zetten.
‘Ataraxia’ bewijst dat Allt in staat is om kwetsbaarheid en agressie naast elkaar te laten bestaan, en levert daarmee een degelijk vervolg op hun veelbelovende debuut.(Anton Dupont) (7/10) (Century Media Records)