Een band als Foreigner behoeft natuurlijk geen enkele introductie meer. De Amerikaanse groep behoort tot de meest succesvolle bands met een karrenvracht aan hits in de late 70s en de jaren 80. Het duurde dan ook niet lang voordat de main stage van de 013 het bordje uitverkocht had. ‘’It was a sold out show’’.
Om dan ook maar direct met de olifant in de kamer te beginnen. Uit die eerdergenoemde succesperiode van de band staat niemand meer op het podium als Foreigner. Wel zijn drie muzikanten inmiddels al meer dan vijftien jaar onderdeel van de groep. En hoewel medeoprichter Mick Jones nog altijd officieel lid is, tourt hij al geruime tijd niet meer mee.
Het blijft een terugkerende discussie: hoe relevant is een bandnaam nog wanneer er geen originele leden meer op het podium staan? Bij Foreigner is dat inmiddels het geval. Toch bleek in Tilburg dat de kracht van de band uiteindelijk nog altijd in de muziek schuilt. De klassiekers staan als een huis en werden overtuigend gebracht.
Foreigner is niet heel vaak te zien in ons land, dus de mensen die voor deze show een kaartje hadden gekocht waren er in grote aantallen al vroeg bij. Met nog ruim een half uur wachttijd stond de zaal al bomvol en steeg de temperatuur. Nog voor de show begon was de zaal al ‘Hot Blooded’.
Stipt op de aangegeven tijd doofde de lichten en startte het intro bandje. Hierna werd gelijk ‘Double Vision’ ingezet. Het voelde langzamer dan de albumversie, ‘Head Games’ volgde. Een lekkere start, maar de telefoons en kreetjes enthousiasme kwamen omhoog toen als derde ‘Cold As Ice’ werd ingezet. Vanaf dat moment ging het écht los in de zaal. Met het succes wat Foreigner had, bleef de set de hits aan elkaar rijgen. ‘Waiting For A Girl Like You’, ‘Blue Morning, Blue Day’, ‘That Was Yesterday’ en ‘Feels Like The First Time’ zorgden voor nog meer herkenning en meezingmomenten in de zaal.
Op het podium ging het er professioneel aan toe, het is immers bijna twintig jaar geleden dat de band nog een nieuwe plaat uitbracht, dus de bandleden waren naadloos op elkaar ingespeeld. Gitarist Bruce Watson wist met zijn gitaarspel en podiumpresentatie het meeste aandacht te trekken.
Halverwege de set vertelde zanger Luis Maldonado, die het stokje vorig jaar overnam van Kelly Hansen, dat vandaag voor het eerst nieuw materiaal van de band live gebracht zou worden. Nieuw materiaal is misschien wat misleidend want het betrof een cover van ‘Bridge Over Troubled Water’ die Foreigner voor een film had opgenomen.
Hierna ging de vaart helaas uit de show met een veel te lange keys en drum solo. Toen de volledige band terug het podium op kwam en ‘Juke Box Hero’ startte was de aandacht al snel weer op het podium gericht. Alleen ook hier werd het voorstelrondje, maar vooral het nazing moment ook erg lang uitgerekt tot het weer terugkwam bij ‘Juke Box Hero’. Waarna de band het publiek bedankte voor hun komst. Jammer dat het laatste deel van de set zoveel ‘’dode momenten’’ had.
Gelukkig duurde het niet lang voor Foreigner terug kwam en met het minder bekende ‘Long Way From Home’ de toegift inzette. ‘I Want To Know What Love Is’ mocht natuurlijk niet ontbreken en werd luidkeels meegezongen met hier en daar een traan. ‘Hot Blooded’ sloot de avond in stijl af. Hiermee blijft de vraag waarom er voor zo een lange solo werd gekozen in anderhalf uur. Waarom geen nummer als ‘Say You Will’ of fan-favoriet ‘Starrider’ en een solo van een minuut of vijf korter. Ondanks dat had iedereen genoten van deze trip down memory lane en van het sterke optreden van Foreigner. Het geluid was perfect, de band uiterst professioneel en de hits staan nog altijd als een huis.
Foto’s (c) Daniël Frissen