Terwijl Bauke met zijn Elvis-show in de grote zaal het publiek tegemoetging, betrad Richard Thompson, slechts vergezeld door zijn gitaar, de kleine zaal van het Muziekgebouw. Opvallend genoeg was die slechts voor ongeveer tweederde gevuld, terwijl er toch zo’n vierhonderd bezoekers inkunnen.
Het was enigszins verbazingwekkend dat een artiest van Thompsons statuur, een levende legende binnen de gitaarwereld met een indrukwekkend muzikaal cv, niet meer publiek trok. Op basis van zijn staat van dienst had hij dat zonder meer verdiend.
Het weerhield Thompson er echter niet van om volop de interactie met het publiek op te zoeken. Met zijn sympathieke humor, ontwapenende verhalen en volledige overtuiging bracht hij een optreden dat direct wist te boeien.
De gehele set was akoestisch en bevatte veel nummers die trouwe luisteraars zullen herkennen van zijn prachtige ‘Acoustic Classics’-albums. Opener ‘Misunderstood’ zal bij een breder publiek mogelijk een belletje doen rinkelen dankzij de bekende 2 Meter Sessies van Jan Douwe Kroeske.
Thompson kan terugvallen op een indrukwekkend oeuvre. Zo maakte hij deel uit van de invloedrijke folkgroep Fairport Convention, waarin ook de veel te vroeg overleden Sandy Denny actief was. Al in die periode drukte hij met zijn karakteristieke gitaarspel een duidelijke stempel op de muziek. Uit die tijd speelde hij onder meer ‘Genesis Hall’, een nummer dat, zoals Thompson zelf vertelde, geïnspireerd is op een gewelddadige ontruiming eind jaren zestig in Engeland. Volgens hem is het een echte protestsong.
Juist deze verhalen en interacties geven het optreden een persoonlijk karakter. De kleine zaal kreeg daardoor de sfeer van een intiem huiskamerconcert. Gecombineerd met Thompsons weergaloze gitaarspel, waarbij het soms lijkt alsof er twee gitaristen tegelijk aan het werk zijn, groeit het besef dat hier een waar icoon op het podium staat.
Zoals Thompson zelf droogjes opmerkte: het voordeel van nooit echt grote hits te hebben gehad, is dat niemand het merkt als je ze niet speelt.
Toch kende Thompson wel degelijk succes. Samen met zijn voormalige vrouw Linda Thompson maakte hij het iconische folkalbum ‘I Want to See the Bright Lights Tonight’. Van dat album speelde hij onder meer het titelnummer en een prachtige uitvoering van ‘Withered and Died’.
Na de pauze kreeg hij daarbij vocale ondersteuning van zijn huidige vrouw, Zara Phillips. Hoewel haar bijdrage muzikaal zeker van waarde was, voelt de traditionele theaterpauze wat mij betreft overbodig; die haalt toch even de sfeer van het moment weg.
Daarnaast passeerden ook enkele nieuwe nummers de revue. Thompson vertelde dat deze zullen verschijnen op zijn nieuwe album, dat in oktober uitkomt. Een van de meest opvallende daarvan was het speels klinkende ‘Pipe Dreams’.
Gedurende de avond maakte Thompson een muzikale reis door de verschillende decennia van zijn carrière. Tussendoor vroeg hij het publiek naar hun favoriete periode. Toen er weinig respons kwam voor de jaren zestig, grapte hij dat daar waarschijnlijk ook niet veel mensen meer van over waren. Gezien de gemiddelde leeftijd van het publiek, grofweg zestigplus, viel dat daar moeilijk tegenin te brengen.
Maar Richard Thompson is allesbehalve een artiest die achter de geraniums is verdwenen. Ook vandaag de dag weet hij nog steeds te imponeren met nieuwe muziek en sterke albums die stevig in het heden staan. Hij oogt energiek en levenslustig, terwijl zijn gitaarspel nog altijd behoort tot de absolute top. Bovendien beschikt hij over een volstrekt eigen geluid dat onmiddellijk herkenbaar is als Richard Thompson.
Wie de moeite had genomen om deze levende legende live aan het werk te zien, heeft mogen aanschouwen waarom hij nog altijd tot de grootste gitaristen van zijn generatie behoort.