Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums blijven liggen. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Octo Octo – Sigils for Survival
Met ‘Sigils for Survival’ levert de Amerikaanse producer Octo Octa, alias Maya Bouldry-Morrison, haar vierde album af op T4T LUV NRG: acht housetracks die een decennium queer leven omzetten in een soort dansvloerbezwering. Tien jaar na haar coming-out als transvrouw tekent ze voor elke track een sigil, een magisch zegel, en bouwt het hele ding op met hardware in haar bos in New Hampshire. Geen laptophouse dus, maar tactiele machinemuziek met MIDI-drift en al. Opener ‘First Intention (Right Here, Right Now)’ zet de toon met een Roland TB-303 die rechtstreeks uit de Britse rave van ’92 lijkt te zijn weggelopen, terwijl ‘Survival Groove’ tien minuten lang op 128 bpm voortbeweegt zoals Bouldry-Morrison dat zelf bedoelt: als beschermend loopritme. Wie haar ‘I Need You’ uit 2019 koesterde, herkent dezelfde warme, breakbeat-doorschoten houseaanpak — alleen scherper geproduceerd en ritueler omkaderd. Niet alles landt even hard. ‘Keep Pressing On’ leunt zwaar op vertrouwde piano-house en mist eigenheid. Maar dat is een schrammetje op een verder zelfverzekerd, plezierig en politiek geladen album. (Jan Vranken) (8/10) (T4T LUV NRG)
Cage Fight – Exuvia
‘Exuvia’ is het tweede album van deze Britse hardcoreband. Opgericht in 2021 door TesseracT-gitarist James Monteith en bassist Jon Reid als uitlaatklep om hun woede over de COVID-19-lockdowns te kanaliseren en een eerbetoon te brengen aan de bands waar ze in hun jeugd naar luisterden zoals Biohazard, Slayer, Terror en Hatebreed. Ondertussen werd drummer Nick Plews ook toegevoegd aan de line-up en in februari 2021 was Cage Fight een feit met het aantrekken van de uit Frankrijk afkomstige zangeres Rachel Aspe, die James Monteith nog kende van haar vorige band Eths. Bassist Jon Reid is inmiddels vervangen door Will Horsman, die op ‘Exuvia’ voor het eerst te horen is. Cage Fight maakt met ‘Exuvia’ enige stappen voorwaarts ten opzichte van het titelloze debuutalbum dat in 2022 het levenslicht zag. Allereerst is Cage Fight gepromoveerd van Candlelight Records naar moederlabel Spinefarm Records. De tweede stap voorwaarts is de grotere diversiteit en kwaliteit van de nummers op ‘Exuvia’. Waar het debuut vooral een agressieve mix van hardcore en thrash was, zijn er nu ook meer invloeden uit de melodieuze deathmetal te horen, zodat liefhebbers van Sylosis en Venom Prison nu ook een goede reden hebben om ‘Exuvia’ aan te schaffen. Producer Lewis Johns levert goed werk af en creëert een muur van geluid met behoud van de agressie en energie. Naast de uitstekende muzikanten wil ik zangeres, screamer, squealer en grunter Rachel Aspe een veer in de reet steken. Met haar uitzonderlijk variabele stemgeluid tilt ze de goede nummers naar een niveau beter dan goed/uitstekend. Op het openingsnummer ‘Confined’ verzorgt gastmuzikant Rob Parton ‘alles’. Zijn elektronische muziek gecombineerd met de brute gitaar-riffs van James Monteith laten meteen de experimenteerdrift van Cage Fight horen. Op ‘Pick Your Fighter’ is Julien Truchan van de Franse deathgrind-band Benighted te gast, die zijn pig squeals veelvuldig mag laten horen op dit nummer. Fans van brute groove-georiënteerde hardcore kunnen niet om dit album heen. (Ad Keepers) (8/10) (Spinefarm/PIAS)
Jason Miles – 100 Miles for Miles Davis
Je hebt platen die onvermijdelijk zijn. Zoals de hommage van Jason Miles aan Miles Davis. Jason Miles werkte in de jaren tachtig mee aan diverse albums van Miles, waaronder ‘Tutu’ en ‘Siesta’. Met ‘100 Miles for Miles Davis’ viert Jason de honderdste geboortedag van Miles en vooral de voortdurende drang om de jazz te vernieuwen. Alles waar Miles voor stond, komt op een of andere wijze terug in de tracks op dit album. Jazz, funk, elektronica, soms in geweldig bombast, soms verstild in melancholieke melodieën, maar altijd is de geest van Miles hoorbaar, voelbaar zelfs. Daarvoor heeft Jason niet de minsten uitgenodigd om mee te spelen: Randy Brecker, Russell Gunn en Michael Stewart laten horen hoe Miles hen heeft beïnvloed, zonder ook maar de geringste neiging om de ware toonmeester te kopiëren. De grote kracht van het album zit in de productie. Jason Miles begrijpt als weinig anderen hoe belangrijk sfeer was in het latere werk van Davis: ruimte, puls, klankkleur. Let daarbij ook vooral op de ritmesectie. James Genus en Vinnie Colaiuta vormen letterlijk de hartslag van dit album. De hartslag van de honderdjarige Miles. Een hart dat nog steeds onvermoeibaar klopt in de muziek. (Jeroen Mulder) (8/10) (Jason Miles)
Little Simz – Sugar Girl
Little Simz, voor wie het hier nog ontgaan is: al jaren stilzwijgend Maxazine’s favoriete hip-hopster. Met de vier tracks tellende EP ‘Sugar Girl’ (AWAL Recordings) verruilt de Londense rapster de strijkers van ‘Lotus’ voor de zweetlucht van de afterclub. Producer Jakwob, ook al present op ‘Drop 7’ uit 2024, levert beats die schuren tussen rage-trap en post-club experiment. Opener ‘That’s A No No’ opent met een Simz die klinkt alsof ze geen tijd meer heeft voor onzin, en dat staat haar goed. ‘Game On’ met JT, eerder al ingevlogen op Coachella, is het donkerste moment, terwijl ‘Open Arms’ met de Nigeriaanse DEELA wegglijdt in een Afro-tech groove die je een halve nacht langer wil horen. Slottrack ‘Telephone’ met 070 Shake gokt op alt-rock-gitaren en wint die gok. Wie ‘Gorilla’ uit 2021 nog op repeat heeft, zal even moeten omschakelen. De moeite waard. (8/10) (AWAL Recordings)
Aldous Harding – Train on the Island
‘Train on the Island’ van Aldous Harding is een officieel bevestigde release uit de week van 8 mei 2026 en verschijnt in meerdere onafhankelijke releasekalenders en vinyl- en distributielijsten. Het album wordt uitgebracht via 4AD en wordt omschreven als een nieuwe stap in haar eigenzinnige folk- en artpopbenadering. De release is onderdeel van de kernselectie van die week en wordt consistent vermeld naast andere grote indie-uitgaven. Hoewel trackdetails beperkt publiek gedocumenteerd zijn, is de albumrelease zelf bevestigd via meerdere distributiekanalen en labelaankondigingen. Het album behoort daarmee tot de harde kern van die week zonder enige twijfel over het bestaan of de timing. (Elodie Renard) (8/10) (4AD)
