De Britse poprocksensatie die sinds een paar jaar langzaam de muziekwereld aan het overnemen is, Only The Poets, stond woensdagavond in een bomvol Paradiso om de sterren van de hemel te spelen. Bandleden Marcus Yates (drums), Andrew ‘Andy’ ACHTERAAM (bas) en Clem Cherry (gitaar) betraden na een paar flikkerende lampen het podium en deden waar ze altijd goed in zijn; hun plezier overbrengen op het publiek.
Een paar ‘oudere’ mensen uit het publiek wist niet wat hun overkwam. Al die gillende tienermeiden, “terwijl ik dacht dat het een rustig popbandje uit Engeland was”. Zij haalden de gemiddelde leeftijd ruim omhoog, maar voor iedereen beloofde het een fantastische show te worden.
De leadzanger Tommy Hurst maakte het viertal compleet en startte de show met het enorm dansbare ‘I Keep On Messing It Up’, één van de singles van het debuutalbum van de band. Vanaf de eerste drop was de toon gezet; er moest en zal gedanst, gesprongen en vooral genoten worden deze avond.
Deze energie werd voortgezet met ‘Over And Over’, waarna een klungelige “dankjewel” van Tommy door de luidsprekers klonk. Tijdens het nummer ‘God Knows Where You Are’ was de saamhorigheid van de aanwezigen als geen ander te merken; alle zaklampen gingen aan en deze bewogen op en neer op de beat, wat de band enorm verbaasde.
Hierna volgde een reeks van wat nieuwe nummers van het debuutalbum ‘And I’d Do It All Again’, waar vooral bij het publiek te merken was dat de oudere nummers bekender zijn. Het enthousiasme dreigde langzaam weg te dijen na nummers als ‘Don’t Wanna Know’.
Tommy gaf aan dat ze deze show als allerlaatste van de tour wilden afsluiten met een heuse knaller, en dat er geen andere plek was waar dat kon dan Nederland. Een kleine knipoog naar Koningsdag twee dagen voor deze show kon bij de band ook niet ontbreken, waardoor hun matchende oranje sokken de kans kregen om hun moment te pakken.
Vervolgens besloot de band een nummer te spelen dat niet vast op de setlist stond, maar wel een echte ‘fan favorite’ is: ‘Looking At You’. Het leukste aan dit nummer live is het ‘dansje’ dat de fans zelf bedacht hebben. Tijdens de zin “looking at you, looking at him” werd respectievelijk naar Andy (Roo) en Clem gewezen, terwijl fans de tekst aanpasten naar “looking at Roo, looking at Clem”. Het was te zien dat de band dit gevoel gemist had en dat ze enorm genoten van het live-effect van ‘Looking At You’.
Iedere keer als Poets in Nederland is, dat is inmiddels regelmatig, worden ze sterker en sterker op dat podium. Iedere show krijgen ze er een klein beetje meer zelfvertrouwen bij en dat werpt zijn vruchten af. Vooral bij Andy, die steeds meer uit zijn schulp wist te kruipen en nu behoorlijk losjes op het podium stond.
Gedurende het hele concert viel één ding op: het familiegevoel in de zaal. De meeste fans kenden elkaar van voorgaande shows, jong kletste met oud, mensen die alleen waren konden bij andere groepen aansluiten; gelijk werd duidelijk waarom de band altijd zegt “this is fucking family”.
Er hing in de zaal wel een groot contrast in sfeer tussen de oudere en de nieuwe nummers. Waar tijdens ‘Every Song I Ever Wrote’ en ‘Even Hell’, een surprise song gekozen door de VIP-aanwezigen, het hele publiek losgaat en schreeuwt alsof zijn leven ervan hangt, wordt bij nieuwere nummers als ‘Freeze’ en ‘Saké’ vooral geluisterd.
De enige uitschieter hiervoor was ‘Madeline’. De uitvoering stelde niet veel voor, de band speelde, maar het energiegehalte was ver te zoeken en de chemie straalde minder uit op het publiek. Desondanks werd het publiek na deze performance lyrisch en bleef het maar klappen. Gejoel, geklap, gespring; het hoorde er klaarblijkelijk allemaal bij.
Na het sexy ‘Bad’ en de catchy ‘All This Time’ was het tijd voor de langverwachte aankondiging van een tweede versie van One More Fright, een Halloween-show, waarvan de titel gebaseerd is op het nummer ‘One More Night’. In 2024 vierde de band Halloween in Rotterdam met twee One More Fright-shows en dit jaar keren ze terug, maar nu naar Amsterdam.
De set werd vervolgd met, hoe kan het ook anders, ‘One More Night’. Hierna kwam helaas alweer de encore, met het energieke ‘JUMP!’, dat misschien wel hun grootste nummer is. Zoals altijd werd de show afgesloten met ‘emotional’ en de daarbijbehorende moshpit. Hoewel deze misschien niet in de buurt kwam van zekere metal-moshpits, was ook hier de saamhorigheid van de fans ruimschoots aanwezig.
De ‘And I’d Do It All Again’-tour was, zoals gehoopt door de band, afgesloten met een heuse knal in de prachtige zaal in Paradiso. Only The Poets wordt maar niet moe van Nederland, en de fans gelukkig ook niet. Deze energie mag vaker op een podium en in een zaal aanwezig zijn.