Ed O’Brien, bekend als gitarist van Radiohead, keert met ‘Blue Morpho’ terug naar een solopad dat duidelijk verder is uitgekristalliseerd dan zijn eerdere werk. Waar zijn eerste soloplaat nog zoekend en fragmentarisch aanvoelde, klinkt dit tweede album consistenter en meer gericht op sfeer en klankkleur dan op traditionele songstructuren.
Het album opent met ‘Incantations’, een langzaam opbouwend stuk waarin ambientlagen en gitaartexturen elkaar aftasten zonder dat er echt een duidelijke climax volgt. Die keuze zet meteen de toon voor het hele album: geen haast, geen nadruk op refreinen, maar een benadering die eerder filmisch dan popgericht is. O’Brien kiest hier nadrukkelijk voor ruimte, iets wat hij in zijn werk bij Radiohead al vaker liet doorschemeren, maar hier volledig centraal zet.
Het titelnummer ‘Blue Morpho’ vormt het emotionele hart van de plaat. De compositie beweegt zich tussen zachte elektronica en zwevende gitaarlijnen, met een zang die eerder functioneert als extra instrument dan als leidende stem. Het resultaat is een nummer dat langzaam onder de huid kruipt zonder zich op te dringen.
In ‘Sweet Spot’ wordt het palet iets ritmischer, al blijft het geheel ingetogen. Hier hoor je een subtiele groove die het album even uit de volledige introspectie haalt. Toch blijft de nadruk liggen op textuur en sfeer, waardoor het nooit echt richting een conventioneel popmoment beweegt. ‘Teachers’ en ‘Solfeggio’ verdiepen dat gevoel verder, met minimalistische opbouw en herhalende motieven die bijna meditatief werken.
Halverwege het album ontstaat een soort verstilling die zowel de kracht als de beperking van deze plaat blootlegt. Nummers als ‘Thin Places’ laten horen hoe ver O’Brien durft te gaan in het reduceren van muzikale elementen tot bijna abstracte structuren. Het is boeiend, maar vraagt wel aandacht en geduld van de luisteraar.
De afsluiter ‘Obrigado’ brengt het geheel op een warme, licht melancholische manier samen. Het is het meest toegankelijke moment van de plaat, zonder dat het volledig breekt met de eerder opgebouwde sfeer. Eerder voelt het als een zachte terugkeer naar iets menselijks binnen een verder sterk atmosferisch geheel.
‘Blue Morpho’ is een plaat die niet mikt op directe impact, maar op langdurige werking. Niet elk idee is even sterk uitgewerkt en sommige passages blijven te vrijblijvend hangen in sfeer, maar als geheel laat het album een artiest horen die bewust afstand neemt van conventionele structuren. (7/10) (Transgressive Records)