Het had een gewone vrijdagavond kunnen zijn. Maar wie vrijdagavond naar Club Nine in TivoliVredenburg was gekomen voor een show van het Amsterdamse duo Friday, wist al snel dat dit anders zou worden. “Jullie hadden voor veel andere leuke dingen kunnen kiezen op deze vrijdagavond, maar jullie kozen ervoor om hier te zijn en daar zijn we jullie enorm dankbaar voor”, klonk het van het podium.
Friday opende met ‘Empty Skies’, waarna Koen Brouwer en Quinten Huigen het publiek inlichtten over wat hen te wachten stond. Veel nieuw werk zou passeren die avond, songs die het aanwezige publiek dus als eerste te horen kreeg. “Een soort van primeur”, noemde Friday dat zelf. Die belofte is ingelost. Nummer na nummer ontvouwde zich in de intieme zaal, waarbij de wisselwerking tussen het tweetal en het publiek van het begin tot het einde voelbaar was.
Tussendoor werd ook een cover ten gehore gebracht: ‘Bittersweet Symphony’ van The Verve. Friday had het nummer bewust op de setlist gezet, puur omdat ze het prachtig vinden en vonden dat het een plek verdiende. Het was een van die beslissingen die live meer zin krijgen dan op papier: de zaal ging mee, en het nummer paste naadloos in de sfeer van de avond.
Een van de meest memorabele momenten was het akoestische intermezzo met ‘Room To Grow’. Friday stapte voor het podium, dichter bij het publiek, en bracht het nummer in zijn meest kale vorm. Richting het einde vroegen ze iedereen de ogen dicht te doen. Het publiek zong “I need room to grow” terwijl Brouwer en Huigen een andere tekst eroverheen legden. Het was een van die concertmomenten die je niet op video kunt vangen.
Ook persoonlijk werd het. Koen vertelde dat zijn drie kinderen aanwezig waren en vaker meegaan naar shows. Bij ‘Magic’ nam het duo een moment om het belang van het nummer te duiden: twee mensen die elkaar al vijftien jaar kennen, soms zestien uur per dag bij elkaar zijn geweest, en inmiddels veel meer zijn dan muziekpartners. Het nummer reflecteert op die gedeelde weg, en dat was tijdens de uitvoering duidelijk voelbaar.
Bij ‘Summer Rain’ klapte de zaal mee op de maat, een vanzelfsprekend ritme dat zich door het publiek verspreidde. Daarna kondigde Quinten Huigen met een knipoog aan dat ze eigenlijk al een uur hadden gespeeld, maar dat vertrekken er nog even niet in zat. De klassieke schijnbare aftocht, gevolgd door twee extra nummers.
Het zwaarste moment van de avond was de aankondiging van ‘Alive’. Huigen vertelde dat het nummer is geschreven voor een goede vriend die door suïcide is omgekomen. Het nieuws bereikte hen terwijl ze in Berlijn aan het schrijven en opnemen waren, en ze zongen het met tranen in hun ogen in. Die context gaf het nummer in Club Nine een gewicht dat het publiek zichtbaar raakte. Stil, geconcentreerd, aanwezig.
Friday sloot af met ‘Like We Used To’. Het was een afsluiter die de avond op een mooie, ronding gaf na alles wat eraan voorafging. Voor wie er was, voelde het als precies de goede keuze op het einde van een vrijdagavond die meer bood dan verwacht.
Foto’s (c) Myrthe Bakker
