Blijkbaar hebben Bono en consorten zich toegelegd op het uitbrengen van digitale EP’s. Afgelopen februari verscheen, na een periode van ruim 8 jaar na het laatste echte studio album ‘Songs Of Experience’ van U2 (het album ‘Songs of Surrender’ uit 2023 was een album met minder geslaagde remakes van oude nummers), vanuit het niks opeens de EP ‘Days Of Ash’. De band voelde de noodzaak om zich in 6 nummers over de huidige staat van de wereld uit te spreken. Het was eindelijk weer iets van U2 in jaren dat weer echt geïnspireerd leek te zijn. Nu verraste de band op Goede Vrijdag opnieuw met een nieuwe EP met 6 nieuwe nummers die toepasselijk vlak voor het Paasweekend de titel ‘Easter Lily’ meekreeg.
Een verschil met de vorige EP is dat het thema van de zes nummers van deze EP meer persoonlijk lijkt te zijn. Vriendschap lijkt hier het grote thema te zijn. De eerste track ‘Song For Hal’ is dan ook geschreven voor hun inmiddels overleden vriend Hal Wilner. Het nummer heeft een kenmerkende gitaarriff zoals we die van gitarist The Edge kennen en doet in de verte terug denken aan het intro van klassieker ‘Where The Streets Have No Name’. Het wordt ook nog eens gezongen door de gitarist in plaats van Bono. Het valt nog eens op wat voor mooie stem The Edge eigenlijk heeft, en je vraagt jezelf bijna af waarom hij in die 50 jaar dat ze bestonden niet wat vaker de microfoon ter hand heeft overgenomen van Bono.
Bono zingt echter weer als vanouds in de overige songs. Waarvan ‘In A Life’ en ‘Scars’ echt weer terug doen denken aan hun eerste jaren in de jaren ’80. Met name op ‘Scars’ klinkt de band weer alsof het een verloren track betreft van hun derde album ‘War’ met een pakkende basslijn van Adam Clayton. Om in ‘Resurrection Song’ weer helemaal te klinken als de stadionband die het in deze eeuw is geworden. Gelukkig zonder dat er een overdreven galmende productie aan is toegevoegd. Evenals in ‘Easter Parade’, een nummer dat uit de periode van ‘How To Dismantle An Atomic Bomb’ uit 2004 had kunnen komen.
Dat U2 nog steeds flirt met de Christelijke religie is overduidelijk te horen in ‘COEXIST (I Will Bless The Lord At All Times?)’, naar eigen zeggen een slaapliedje voor ouders van kinderen die verwikkeld zijn geraakt in een oorlog. Zowel het politieke als het Christelijke aspect is toch ook hier nog even aanwezig. Al is het wel het minste nummer van de EP. Het duurt met 6 minuten net te lang, en die vocoder die aan Bono’s stem is toegevoegd had niet echt gehoeven. Ondanks dat hierin dan weer klassieker ’40’ weerklinkt uit 1983 dat vaak een afsluiter is bij concerten van U2.
Maar dat is dan de enige zwakke broerder op een EP waarop U2 net als op hun vorige EP weer vitaal klinkt in plaats gemakzuchtig zoals op hun vorige albums weleens het geval leek. Zouden ze komende maanden de Christelijke feestdagen volgen met nog twee EP’s met Hemelvaartsdag en Pinksteren? We kregen deze EP’s immers met het begin van de 40 dagen tijd en nu met Pasen. Het blijft immers een band die de Bijbel trouw blijft. (8/10) (Island)