Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums blijven liggen. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Glorious Bankrobbers – Intrude
Glorious Bankrobbers is een Zweedse rockgroep die sleazy classic rock speelt. Ze hebben hun sporen al verdiend en hebben samengewerkt met vele Zweedse topmuzikanten. Gitarist Kee Marcello, bekend van onder andere Europe, heeft het in 1984 uitgebrachte debuutalbum ‘Glorious Bankrobbers’ geproduceerd. Ook stonden ze in het voorprogramma van Yngwie Malmsteen. Glorious Bankrobbers werd in 1991/1992 ontbonden en zanger Olle Hillborg verhuisde naar Noorwegen om te zingen bij Backstreet Girls. De rest van de band ging verder onder de naam Mental Hippie Blood, dat twee albums uitbracht. Ook deze band was geen lang leven beschoren en werd opgeheven in 1995. Eind 2006 komt Glorious Bankrobbers weer bij elkaar zonder gitarist Mikael Jansson. ‘Intruder’ is het derde album wat Glorious Bankrobbers uitbrengt sinds deze heroprichting. Glorious Bankrobbers gaat op ‘Intruder’ door met wat ze op hun voorgaande albums ook al deden. De sleazy classic rock klinkt echter niet gedateerd, maar laat een band horen die na 40 bewogen jaren hongeriger is dan ooit. ‘Intruder’ is een aanrader voor iedere fan van (Scandinavische) sleaze/hardrock. (Ad Keepers) (7/10) (Wild Kingdom Records)
Shai Maestro – The Guesthouse
Jazzfans die de eerdere albums van deze pianist kennen, zoals ‘The Dream Thief’, zullen in ‘The Guesthouse’ niet direct de hand van Shai Maestro herkennen. Maestro slaat op dit album namelijk een andere weg in, weg van het klassieke pianotrio en meer richting filmische, gelaagde muziek waarin de piano wordt gecombineerd met synthesizers, soundscapes en samenwerkingen met uiteenlopende muzikanten. De titel van het album is wat dat betreft raak gekozen: een gasthuis waar verschillende stijlen en invloeden welkom zijn. Maestro maakt daarbij dankbaar gebruik van invloeden van buiten de jazz, van pop tot wereldmuziek, met Paul Simon, Rosalía en John Coltrane als inspiratiebronnen. Sommige stukken zijn korte, bijna liedachtige composities met een duidelijke vorm, terwijl andere passages zich langzaam ontvouwen in improvisatie en textuur. ‘The Guesthouse’ is een album waar Maestro zich meer als componist laat gelden dan als pianist. Op tracks als ‘Strange Magic’ met zang van Michael Mayo of ‘Nature Boy’ dat sterk leunt op elektronica en saxofoonimprovisatie, speelt de piano bijvoorbeeld niet de hoofdrol. Het levert een bijzonder gevarieerd album op dat nadrukkelijk op zoek is naar een breder publiek. Geslaagd. (Jeroen Mulder) (8/10) (Sleeping Giant Music)
Bonfire Lakes – Sorino
Het heeft even geduurd voordat Bonfire Lakes, aka Marino Roosen, met een volwaardige plaat kwam. Nu bracht Bonfire Lakes onlangs het nieuwe ‘Sorino’ uit. De titel van de plaat komt voort uit ‘’zo Marino’’ en draait vooral om de kracht van de kwetsbaarheid van de songs. Het album bestaat niet alleen uit nieuw materiaal. Ook eerder uitgebrachte songs als ‘Vacancy’ en ‘Song For Ma’ zijn hier opnieuw gearrangeerd en uit hun rockjasje gestript. Het is duidelijk dat ‘Sorino’ een erg persoonlijke plaat is geworden en dus ‘’zo Marino’’ is. Roosen is niet meer bang om zijn kwetsbaarheid te tonen en dat laat ‘Sorino’ horen. Het luistert lekker weg op een zondagmorgen. (Rik Moors) (7/10) (Thorn In My Side)
Morrissey – Make-Up Is a Lie
Morrissey blijft een van de meest besproken figuren in de alternatieve rock en zijn veertiende soloalbum ‘Make-Up Is a Lie’ zal die status enkel bevestigen. Geproduceerd door Joe Chiccarelli, biedt het album een verzameling liedjes waarin de kenmerkende bariton van de zanger centraal staat. De teksten zijn zoals gebruikelijk scherp en vaak provocerend, waarbij hij zich afzet tegen de moderne maatschappij en persoonlijke frustraties niet schuwt. Muzikaal leunt de plaat op bekende indie-structuren, maar er zijn momenten waarop de instrumentatie wat zwaar aanvoelt. Sommige nummers missen de melodische verfijning van zijn eerdere werk, terwijl andere juist verrassen door hun rauwe eenvoud. De single ‘Make-Up Is a Lie’ fungeert als een anker voor het album en vat de thematiek van authenticiteit en bedrog goed samen. Ondanks de controverse rondom zijn persoon blijft de artistieke visie van Morrissey onmiskenbaar aanwezig op deze nieuwe schijf. Voor de liefhebbers biedt het precies wat zij verwachten: melancholie verpakt in kritische bespiegelingen. (Anton Dupont) (6/10) (Capitol Records)
Gnarls Barkley – Atlanta
Na een stilte van achttien jaar keert het duo CeeLo Green en Danger Mouse eindelijk terug met het album ‘Atlanta’. De plaat fungeert als een emotioneel eerbetoon aan de stad waar hun muzikale wortels liggen en biedt een rijke mix van soul, hiphop en psychedelica. De herkenbare stem van Green klinkt krachtiger dan ooit, terwijl de producties van Danger Mouse gelaagd en mysterieus blijven. Opvallende momenten zijn de singles die variëren van opzwepende ritmes tot intieme ballads. Het album voelt als een logische afsluiting van hun trilogie en laat zien dat de chemie tussen de twee artiesten nog steeds aanwezig is. De teksten zijn persoonlijk en reflecteren op de groei die zij individueel hebben doorgemaakt sinds hun eerdere successen. Fans van het eerste uur zullen de vertrouwde sound herkennen, maar er is ook genoeg vernieuwing om een modern publiek aan te spreken. ‘Atlanta’ is een authentiek document dat de geschiedenis van de groep eert en tegelijkertijd een frisse wind laat waaien door het genre. (Elodie Renard) (8/10) (Lexicon Records)
