De laatste jaren was U2 vooral aan het terugblikken op hun carrière. Hun laatste album ‘Songs of Surrender’ was een niet bepaald heel geslaagd project waarbij oude nummers opnieuw waren opgenomen. Het is nog altijd hun meest nutteloze release tot nu toe. De albums daarvoor, ‘Songs of Innocence’ en ‘Songs of Experience’, waren niet zo slecht als dat in veel recensies werd beweerd (waarbij de eerste fel werd bekritiseerd door het gratis verspreiden op devices van Apple), maar gedenkwaardig waren ze ook niet bepaald. Verder schreef Bono zijn autobiografie en stonden ze in 2023 in de Sphere in Las Vegas voor woekerprijzen om het oude meesterwerk ‘Achtung Baby’ niet leven in te blazen (waarbij drummer Larry Mullen Jr. tijdelijk werd vervangen door Krezip drummer Bram van den Berg). Maar vanuit het niks verscheen afgelopen woensdag een nieuwe EP: ‘Days of Ash’. Met daarop zes nieuwe nummers. Een verrassing die beter is aangepakt door de Ieren dan de verspreiding van ‘Songs of Innocence’ in 2014.
Want voor het eerst in decennia klinkt U2 hier weer relevant. Op de zes nummers spelen ze namelijk direct in op de huidige toestand in de wereld. Iets wat niet kon wachten, lieten ze weten in het bijgevoegde persbericht. In de opener en stevige rocksong ‘American Obituary’ roept Bono aan het begin: ‘You have the right to stay silence or not’. Ze kozen duidelijk voor het laatste. Want in het nummer met typische The Edge gitaarriff halen ze uit richting de ICE agenten die de zinloze moord op Renée Good op hun geweten hebben. Muzikaal roept het herinneringen op aan ‘Until The End of the World’ van ‘Achtung Baby’ uit 1991.”
In het sober ‘The Tears of Things’ beschouwt Bono de trieste aanblik van de huidige wereld en het oprukkende fascisme. Terwijl ‘Song of the Future’ een aanklacht is tegen het regime in Iran en de 16 jarige activiste Sarina Esmailzadeh prijst. Dit doet muzikaal dan weer denken aan ‘Staring At The Sun’ van het album ‘Pop’ uit 1997, één van de sterkere momenten van dat album dat toen werd gezien als het dieptepunt in hun discografie.
Het nummer ‘Wild Peach’ is eigenlijk niks meer dan een sound collage als intermezzo, maar in ‘One Life At A Time’ is de kritische blik richting de toestand in Israël. Waarbij de activist Awdah Hathaleen wordt geëerd. Het nummer past in de lijn van recentere nummers van U2 als ‘Summer of Love’ en ‘Red Flag Day’ op ‘Songs of Experience’ uit 2017.
‘Yours Eternally’ is een verrassende samenwerking met Ed Sheeran, maar luistert net iets te veel als een hitproductie voor op de hitradio. Misschien hebben ze daarom ook wel Ed Sheeran in de arm genomen. Maar juist dit nummer is eigenlijk het minst interessant op de EP.
Want verder is het te prijzen dat U2 eindelijk weer zich uitspreekt tegen wat er gaande is in de wereld. Muzikaal is het niet heel verrassend, maar wel hun sterkste verzameling nummers in jaren. Blijkbaar was de huidige toestand in de wereld nodig om Bono en de zijnen weer in te laten zìen hoe ze weer relevant kunnen zijn. (7/10) (Island)