Drieënhalf jaar na ‘Like A Fable’ keert Shintaro Sakamoto terug met een album dat aanvoelt alsof je luistert naar een muzikale koortsdroom uit Tokyo in 1967, alleen blijft het signaal dan door decennia van wereldwijde geluiden dwalen, onderweg Latijnse ritmes, Hawaïaanse slidegitaren en Philly soul oppikkend. ‘Yoo-Hoo’ is Sakamoto’s vijfde solo-inspanning sinds de ontbinding in 2010 van de legendarische psychrockformatie Yura Yura Teikoku, en het bevestigt wat de toegewijde fans van de voormalige band al meer dan tien jaar weten: de man is een meestercurator geworden van vintage grooves, die hij filtert door een uitgesproken moderne, heerlijk verwrongen gevoeligheid.
Waar Yura Yura Teikoku handelde in vulkanische psychedelische uitbarstingen, opereert Sakamoto’s solowerk op een lager pitje, vol hypnotische herhaling, tekstuele details en grooves die bewust weigeren te climaxen. Denk aan de koelere momenten van Stereolab ontmoet de gesofisticeerde popspeelsheid van Shibuya-kei, met een gezonde dosis Mood Kayō, die Japanse middeleeuwse stijl die zwaar leende van Latijnse en Hawaïaanse tradities. Als je je ooit hebt afgevraagd hoe Air’s ‘Moon Safari’ zou klinken geremixt door een tijdreizende Japanse funkgeleerde met een fetisj voor marimba en wah-wahgitaar, dan kom je in de buurt.
Het album ontvouwt zich in twee afzonderlijke bewegingen, hoewel Sakamoto de verschuiving nooit aankondigt. Openingsnummer ‘Dear Grandpa’ stelt verwachtingen voor wat aanvankelijk aanvoelt als een oefening in sublieme opschorting. ‘Is There A Place For You There?’ volgt met uitgeklede zang die lui smelt tegen Yuta Suganuma’s wenkende drums, waarbij wordt vastgesteld wat The Skinny treffend beschreef als een sfeer van gecontroleerde traagheid. Het ritme op ‘Protect Your Brain’ cirkelt eerder dan dat het vordert, gebouwd rond een skeletachtig guiro-gekras dat bijna meditatief wordt in zijn aandrang. Deze vroege nummers geven voorrang aan ruimte en textuur boven conventionele songstructuur; het is muziek die ademt in plaats van dat die haast heeft.
Maar rond het middelpunt verschuift er iets. ‘On The Other Side Of Time’ maakt opnieuw verbinding met Sakamoto’s psychedelische verleden, de motorische puls losgemaakt en gedeeltelijk verduisterd, alsof nieuw gehoord door een waas van tropische vochtigheid. ‘The Clock Began to Move’ zet deze geleidelijke versnelling voort door herhaling en gedempte groove, terwijl ‘Numb’, een opvallend nummer dat het publiek kon bekoren tijdens Sakamoto’s recente Noord-Amerikaanse tournee, eindelijk de latente funk van het album scherp in beeld brengt. Gebouwd op minimalistische riffs en doordringende hoornlijnen van Tetsu Nishiuchi, het is het soort nummer dat comfortabel zou kunnen figureren in een afspeellijst tussen vroege Talking Heads en Os Mutantes.
Opgenomen in de Peace Music Studio in Tokyo met zijn liveband, AYA op bas, Suganuma op drums en Nishiuchi op fluit en sax, met gast Manami Kakudo die marimba toevoegt aan twee nummers, draagt het album de vingerafdrukken van geluidstechnicus Soichiro Nakamura, die werkte met Boris en Guitar Wolf. De productie balanceert kristalheldere helderheid met opzettelijk bandvervormde texturen, waardoor een muzikale wereld ontstaat die tegelijkertijd vintage en futuristisch aanvoelt. Sakamoto zelf verzorgt zang, keyboards en een arsenaal aan gitaren inclusief lap steel, terwijl hij ook het albumartwork ontwerpt, een herinnering dat hij evenzeer beeldend kunstenaar is als muzikant.
Tekstueel blijven Sakamoto’s observaties kenmerkend indirect, waarbij fragmenten worden geboden die aanvoelen als waarschuwingen verweven in alledaagse observaties. Er is een subtiele onrust onder het luchtige oppervlak van het album, passend voor muziek geschreven in een tijdperk van toenemende mondiale angst, ook al klinkt het alsof het uit zonniger tijden komt.
Als er kritiek te leveren is op ‘Yoo-Hoo’, dan is het dat Sakamoto’s toewijding aan understatement luisteraars zou kunnen frustreren die op zoek zijn naar meer dynamische pieken en dalen. Dit is muziek die nadruk en bevrijding weerstaat, waarbij het evenwicht behouden blijft, zelfs wanneer de grooves in de tweede helft van het album strakker worden. Sommigen zullen die terughoudendheid hypnotiserend vinden, anderen zouden willen dat hij af en toe losbarst zoals hij deed in zijn Yura Yura Teikoku-dagen. En met 43 minuten verspreid over tien nummers is er een argument dat iets meer redigeren het traject van het album nog scherper had kunnen maken.
Maar dat zou het punt missen. Sakamoto is niet geïnteresseerd in conventionele songdynamiek of directe bevrediging. Hij bouwt meeslepende muziek waar tijd anders beweegt, waar een nummer van vijf minuten kan aanvoelen als een korte meditatie of een uitgebreide trance, afhankelijk van je gemoedstoestand. Het is muziek voor late avonden en lange ritten, voor momenten waarop je iets gesofisticeerd genoeg wilt dat aandachtig luisteren beloont, maar ontspannen genoeg om op de achtergrond te verdwijnen wanneer dat nodig is.
Voor referentiepunten, stel je voor dat Cortex, het Franse jazz-funkensemble achter die groove gesampled in ‘Tout Doucement’, zou samenwerken met Haruomi Hosono tijdens zijn exotica-fase, met arrangementen van David Axelrod en zang geleverd in Sakamoto’s kenmerkend afgeplatte, bijna affectloze stijl. Of misschien eenvoudiger: het is het geluid van een diepgaand deskundige platenverzamelaar die decennia van mondiale pop heeft geïnternaliseerd en gefilterd door een singuliere, licht surrealistische visie.
‘Yoo-Hoo’ zal sceptici van Sakamoto’s bewust ingetogen aanpak niet bekeren, maar voor degenen die al afgestemd zijn op zijn golflengte is het weer een verfijnd statement van een artiest die een unieke ruimte heeft uitgesneden in hedendaagse muziek. In een tijdperk van algoritmische afspeellijsten en wegwerpsingles blijft Sakamoto albums maken die geduldig, aandachtig luisteren vereisen, en het royaal belonen. (8/10) (Zelone Records)