Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums blijven liggen. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
The James Hunter Six – Off The Fence
James Hunter mag ‘’the gumpiest man in rock’’ Van Morrison als een van zijn fans zien. Dat is al een hele prestatie op zich. Nu speelt op zijn nieuwe langspeler Van The Man ook nog eens een nummer mee, op het meest vrolijk klinkende bluesy ‘Ain’t That A Trip’. Dertig jaar geleden probeerde hij het al eens, maar toen had Van Morrison geen nummer kunnen vinden dat hij wilde zingen. Met deze ‘Off The Fence’ wisselt hij tevens van label. Dit is zijn eerste op Easy Eye Sound Label van Black Keys lid Dan Auerbach. Zijn interesse werd gewekt door ‘Reet Petite’ en wakkerde een liefde voor R&B en soul aan. Inmiddels is James Hunter een gerespecteerd muzikant die onder andere genoemd is als beste soulzanger uit de UK. Met veertig jaar op de teller vol muziek weten we wat er verwacht kan worden van een James Hunter Six album. Een lekker, kwalitatief album, ideale muziek om op vinyl te draaien. Het zorgt voor wat warmte in deze koudere maanden. (Rik Moors) (7/10) (Easy Eye Sound)
Sister May – Vll
Sister May is een Belgische industrial/alternative band die zich beweegt tussen post-metal, darkwave en bands als Nine Inch Nails, Killing Joke en A Perfect Circle. ‘Vll’ is een conceptalbum opgebouwd rond het getal 7. De band gebruikt het getal als symbool voor vervollediging, crisis, hergeboorte en cycli die zich herhalen. Ieder nummer vertelt zijn eigen verhaal en laat voldoende ruimte over voor de interpretatie van de luisteraar. ‘Vll’ is een waardige opvolger van het in 2023 uitgekomen debuut-album ‘Undecided Behaviour’. Sister May en platenmaatschappij Lay Bare Recordings hebben kosten noch moeite gespaard om dit album op de kaart te zetten. Dit blijkt niet alleen door het uitbrengen van ‘Shadows’, de eerste single van het album die ondersteunt wordt door een kunstzinnige clip waar geen personages of bandleden in beeld komen maar het verhaal verteld wordt door licht,schaduw en beweging. Ook lanceert het Belgische vijftal het nieuwe album op 24-01 in Trax, Roeselare. Bij het verschijnen van deze recensie heeft deze lancering al plaatsgevonden. Het album wordt dan ten gehore gebracht ondersteund met licht, visuals en soundscapes. (Ad Keepers) (8/10) (Lay Bare Recordings)
Dimitri Nassar – Dear Cleveland
Alsof je in de zaal zit, in the Treelawn Music Hall. Zo mooi, warm en vol klinkt ‘Dear Cleveland’ van pianist en componist Dimitri Nassar. Je hoort aan Nassar dat hij hier thuis is, in Cleveland, waar vrienden geduldig wachten op die eerste aanslag, dat eerste akkoord, totdat alles in beweging is. Dan swingt, kolkt, borrelt en bruist het, geleid door het rijke pianospel van Nassar. Geen al te complexe melodieën of ritmes, maar een eerlijke groove, ingezet door een ritmesectie die regelmatiger is dan een Zwitsers uurwerk. Het klinkt allemaal vertrouwd. Geen abstracte vingeroefeningen of geflirt met de huidige hausse aan avant-garde jazz. Wel: stukken die emotioneel geladen zijn door het spel van Nassar. Stukken als de opening ‘Reflections’, ‘Maiden Voyage’ met een van de mooiste piano-intro’s ooit en ‘The Gifted People’ met een lekkere swing: het zijn stuk voor stuk prachtig uitgevoerde composities. Sfeervol, warm en verhalend. Het afsluitende ‘I Love Music’ is wat dat betreft accuraat gekozen. Het bewijs levert Nassar op ‘Dear Cleveland’. (Jeroen Mulder) (8/10) (Crescent Piano)
Madison Beer – locket
Na jaren van artistieke zoektocht vindt Madison Beer eindelijk haar geluid op ‘locket’, haar derde studioalbum dat zowel emotioneel als sonisch haar meest coherente werk tot nu toe is. Het album, geproduceerd door Beer zelf samen met Leroy Clampitt en anderen, combineert dark synthpop, dance-pop en R&B in een compacte collectie van elf nummers die voelt als een goed bewaard geheim. De Grammy-genomineerde single ‘Make You Mine’ en het pulserende ‘yes baby’ tonen Beer op haar meest zelfverzekerde, terwijl ballads als ‘angel wings’ en ‘you’re still everything’ haar vocale kwaliteiten onderstrepen met weelderige harmonieën en een intimiteit die op eerdere albums ontbrak. Het titelnummer werkt als metafoor voor het bewaren van herinneringen, een thema dat door het hele album loopt als een rode draad. Tracks als ‘bittersweet’ balanceren vakkundig tussen hook-gedreven pop en emotionele transparantie, waarbij Beer’s teksten over liefdesverdriet en zelfreflectie nooit aanvoelen als geforceerd. De productie is gepolijst zonder steriel te worden, met experimentele touches in de outro van ‘nothing at all’ die laten zien dat Beer bereid is risico’s te nemen. Waar ‘Silence Between Songs’ veilig speelde, durft ‘locket’ te experimenteren binnen Beer’s comfortzone, resulterend in een album dat zowel toegankelijk als artistiek ambitieus is zonder ooit zijn focus te verliezen. (William Brown) (8/10) (Epic Records)
Lucinda Williams – World’s Gone Wrong
De altijd onverschrokken Lucinda Williams keert terug met ‘World’s Gone Wrong’, een rauwe bluegrass-getinte plaat die haar kenmerkende storytelling combineert met een urgentie die past bij de titel. Opgenomen met een kleinere bezetting dan haar eerdere werken, straalt het album een intimiteit uit die Williams’ doorleefde stem perfect doet uitkomen. De titeltrack, een cover van Bob Dylan’s obscure nummer, krijgt in Williams’ handen een nieuwe lading, waarbij haar vermoeide maar vastberaden vocalen de tekst over maatschappelijke ontwrichting extra gewicht geven. Eigen composities zoals ‘Broken Compass’ en ‘Dust To Dust’ tonen Williams als de chroniqueur van levens die door omstandigheden zijn getekend, waarbij ze nooit vervalt in sentimentaliteit maar wel compassie toont voor haar personages. De productie is bewust sober gehouden, met akoestische gitaren, steel guitar en subtiele keyboards die Williams’ stem de ruimte geven om te schitteren zonder verstikt te worden door overproductie. Gastoptredens blijven beperkt maar effectief, waarbij oude compagnons als Bill Frisell op gitaar momenten van transcendente schoonheid creëren. Het tempo varieert van langzame, meditatieve ballads tot uptempo nummers die doen denken aan Williams’ klassieke werk uit de jaren negentig, zonder ooit als nostalgie-act te klinken. Op zeventigjarige leeftijd bewijst Williams dat haar vermogen om waarheid te vertellen door middel van muziek onverminderd sterk is, resulterend in een album dat zowel tijdloos als dringend actueel aanvoelt in deze chaotische tijden. (Anton Dupont) (7/10) (Highway 20 Records)
