Op een betoverende zondagavond, om 20:45 uur, klonk door de rode zaal van Doornroosje een spraakbericht van ongeveer 2 minuten, afkomstig van niemand minder dan Duncan Laurence. Nadat het spraakbericht ten einde was gekomen, betrad Duncan het podium gekleed in een schitterend glitterpak, gevolgd door een luid applaus van het publiek.
De avond begon met het betoverende nummer ‘Sleeping on the Phone’, waarna Duncan het publiek meevoerde met bekendere nummers zoals ‘California Rose’ en ‘Electric Life’, waarop de zaal vol enthousiasme meezong en danste. Tussen de nummers door deelde Duncan zijn gedachten, waarbij hij sprak over zijn waardering voor het publiek dat een kaartje had gekocht voor “deze kwibus”.
Duncan nam het publiek mee op zijn reis van vóór het Eurovisie Songfestival tot aan het heden, waarbij hij zijn transformatie van ‘small town boy’ tot ‘sky boy’ beschreef. Gedurende de avond werden diverse hits naar voren gebracht, variërend van rustigere nummers zoals ‘Yet’ tot meer pop- en uptempo-nummers zoals ‘Love Don’t Hate It’. Hij onthulde ook dat hij een nummer had geschreven voor Disney, waarbij hij fantaseerde over een lied voor bijvoorbeeld ‘Cinderella’. Echter, in werkelijkheid had hij een nummer geschreven voor ‘Love, Victor’.
De zanger sprak over het gebrek aan representatie voor LGBTQ+ in zijn tijd, en benadrukte het belang van hoofdrollen voor deze gemeenschap in plaats van bijrollen. Dit leidde tot de uitvoering van het prachtige nummer ‘Heaven is a Hand to Hold’. Tijdens ‘Life on the Moon’ verschenen één voor één lampjes, waardoor de zaal veranderde in een sterrenhemel. Uiteraard mocht zijn wereldberoemde hit ‘Arcade’ niet ontbreken. Na een dankwoord aan Ilse DeLange en het Eurovisie Songfestival, zong Duncan ‘Arcade’, waarbij het publiek enthousiast meezong toen hij de microfoon naar hen toe draaide. Na ‘Arcade’ volgde een voice memo, gevolgd door een prachtige uitvoering van het nummer ‘Broken Parts’.
Duncan verliet het podium met zijn band, om kort daarna weer alleen terug te keren. Hij verdeelde de zaal in tweeën, ‘Nim’ en ‘Ma’, en leidde het publiek in een gezamenlijke uitvoering van een fragment van zijn nieuwe lied ‘Heal Me’. De avond eindigde met het nummer ‘Stars’, waarbij honderden lampjes opnieuw oplichtten en de zaal werd gehuld in een magische sfeer. Kortom, het was een prachtige avond die zowel Duncan Laurence als zijn fans met veel plezier zullen herinneren.
Foto’s (c) Larissa Derks
