Joe Jackson is inmiddels 72, maar nog altijd volop actief en boordevol inspiratie. De Britse muzikant laat zich niet beperken door de verwachtingen van fans of critici. Op zijn vorige album ‘What A Racket!’ dook hij in de music hall-traditie van het Edwardiaanse Engeland, terwijl hij zich eerder ook al aan klassieke muziek en symfonisch werk waagde. Het siert hem en dwingt respect af, al vragen die uitstapjes bij de gemiddelde fan soms om wat meer luister- en verwerkingstijd.
Stiekem hopen die fans toch vooral op de Joe Jackson van de iconische albums ‘Look Sharp!’, ‘Night And Day’ en ‘Body And Soul’, waarmee hij in de jaren tachtig zijn grootste successen boekte. Met ‘Look Sharp!’ zette hij zich op de kaart met een sterke newwave plaat, waarin ook reggae-invloeden doorklonken. Het gitaarloze ‘Night And Day’ bracht hem vervolgens bij een groter publiek, waarna hij met ‘Body And Soul’ zijn muzikale veelzijdigheid verder uitbouwde. De albums kenmerken zich door een geraffineerde mix van pop, rock, jazz en latin, gekoppeld aan melodieën die zich moeiteloos in het geheugen nestelen.
In april van dit jaar verscheen ‘Hope And Fury’. Jackson liet er weinig twijfel over bestaan welke muzikale richting hij op wilde en liet op de achterkant van de albumhoes de omschrijving ‘File under Biocoastal LatinJazzFunkRock’ afdrukken. Het resultaat is een bevlogen en consistent sterk album dat herinneringen oproept aan zijn succesvolle werk uit de jaren tachtig. Sinds mei trekt Jackson met een omvangrijke wereldtournee langs onder meer de Verenigde Staten, Australië en Europa. Het monumentale De Roma in Antwerpen was vrijdagavond een van de haltes voor een optreden.
In de uitverkochte, historische zaal met haar fraaie art-decocharme wandelde Jackson iets na achten in zijn eentje het podium op. Zonder omhaal zette hij een van zijn grootste hits in: ‘Is She Really Going Out With Him?’ Bassist Graham Maby, al sinds de beginjaren een vaste waarde, schoof vervolgens aan voor ‘It’s Different For Girls’, een klassieker van het tweede album ‘I’m The Man’. Met deze openers greep Jackson op speelse wijze terug naar zijn new wave-periode van eind jaren zeventig. Toen gitarist Teddy Kumpel, drummer Doug Yowell en percussionist Paulo Stagnaro het podium betraden, was de band compleet. Met ‘Welcome To Burning-By-Sea’ van het nieuwe album werd direct stevig doorgepakt. In dit nummer reflecteert Jackson met zowel affectie als boosheid en verdriet over zijn geboorteland.
Na het catchy door percussie gedreven ‘Another World’ van ‘Night And Day’ was er ruimte voor minder vaak gespeeld werk. Het heerlijk poppy ‘The Other Me’ van ‘Laughter And Lust’ uit 1991 was een aangename verrassing. Ook de energieke titeltrack ‘Fool’ en het bezwerende ‘Strange Land’, van het gelijknamige album waren voltreffers. In dat laatste nummer, voorzien van een fraaie vibrafoonsolo van Stagnaro, bezingt Jackson het ouder worden en de desoriëntatie in een wereld die voortdurend verandert. Het waren juist deze minder voor de hand liggende keuzes die het optreden extra kleur gaven.
Wanneer Jackson de grandioze pianoballad ‘Real Men’ van ‘Night And Day’ inzette, viel er een zekere eerbied waar te nemen in de zaal. Het meeslepende nummer, waarin hij de traditionele man-vrouwverhoudingen, seksualiteit en de druk om aan maatschappelijke verwachtingen te voldoen ter discussie stelt, was in 1982 een flinke hit in Nederland en Vlaanderen. Het publiek galmde het kenmerkende refrein uit volle borst mee. Het is een song die ruim veertig jaar later niets aan zeggingskracht heeft verloren. Uiteraard ontbrak ook ‘Steppin’ Out’ niet. Met zijn onweerstaanbare groove, elegante pianopartij en aanstekelijke melodie was het een van die nummers die Jacksons muzikale klasse in een paar minuten samenvatten. Die klasse keerde terug in het sublieme ‘Fabulous People’ van ‘Hope And Fury’ dat naadloos aansloot, zonder te vervallen in een goedkope herhaling.
Hoewel Joe Jackson de pensioengerechtigde leeftijd al enige tijd achter zich heeft gelaten, bewijst hij met ‘Hope And Fury’ en de manier waarop hij dat nieuwe werk verweeft met zijn oudere repertoire dat hij nog altijd tot de grote muzikanten van de moderne muziekgeschiedenis behoort. In De Roma leverde hij een kwalitatief hoogstaand optreden af, gedragen door een uitstekende band. Hij strooide gul met klassiekers, maar hield ook ruimte voor minder bekende nummers en nieuw werk. Die laatste categorie had best een groter aandeel mogen krijgen.
Na deze grandioze avond in Antwerpen is de conclusie helder: Joe Jackson is een tijdloze grootheid die nog lang niet klaar is. Briljant.
