De ‘When will I see you again’ theaterconcertreeks van The Three Degrees maakte een tussenstop in het Theater aan de Parade in Den Bosch. In een volle grote zaal was men in afwachting van de heerlijke jaren ’70 grooves en het vocale geweld van The Three Degrees.
Aan zangeres Ingrid Simons was het de eer om als voorprogramma het publiek op te warmen. Gesteund door haar backing vocals, met onder anderen Rob de Nijs, wist ze vrijwel meteen de juiste toon te zetten. Deze vocale duizendpoot is welbekend als zangeres bij bijvoorbeeld het RTL4-programma ‘Ik hou van Holland’, maar ook zingt ze in het koor van onder andere de Toppers, Gerard Joling en Ruth Jacott. Ook heeft ze inmiddels al in het achtergrondkoor van Lionel Richie mogen zingen. Met haar positieve energie wist ze de bezoekers direct aan het dansen te krijgen en tussen de liedjes door maakte ze veel grapjes. Liedjes als ‘Bad Leroy Brown’, ‘How deep is your love’ en ‘Words’ kwamen voorbij. Bij ‘Isn’t she lovely’ van Stevie Wonder werd er zelfs volop gedanst. Met ‘(The Night The Lights Went Out In) New York City’ werd het laatste liedje van het voorprogramma ingeluid. Een voorprogramma dat een dikke voldoende kreeg.
Daarna was het aan Helen-Scott Leggins, Valerie Holiday en Freddi Poole, oftewel The Three Degrees, om de feeststemming in de grote zaal naar een nog hoger niveau te tillen. Met luid applaus werden ze ontvangen door Den Bosch. The Three Degrees werden muzikaal bijgestaan door een ijzersterke begleidingsband, bestaande uit onder anderen gitarist Bas van der Wal, bassist Hugo Den Oudsten en drummer Salle de Jonge. Valerie Holiday zit sinds 1967 bij The Three Degrees (50 jaar dus al!) en Helen Scott-Leggins is samen met haar het langst zittende bandlid van de groep.
Liedjes als ‘Take good care of yourself’, ‘I’m so excited’ en ‘Ain’t no stopping us now’ deden het theaterpubliek veranderen in een zingende en dansende menigte. Ook werd er voor iemand in het publiek ‘Happy birthday’ gezongen. Tijdens het optreden werd er veel contact gemaakt met het publiek en kwamen er vele leuke anekdotes voorbij. De introductie voor ‘Dirty Old Man’ was zeer vermakelijk, waarbij er in het publiek gezocht werd naar “Always single men with lots of euros”.
Met name de groovy baspartijen van Hugo Den Oudsten zorgden voor een zeer dansbare versie van ‘Disco Inferno’ waar luidkeels bij werd meegezongen. Het prachtige ‘When will I see you again’ werd opgedragen aan bezoeker Michelle en haar moeder, die in het publiek zaten. Michelle had kaartjes gewonnen voor de show en haar moeder had op dit liedje gedanst op haar trouwdag.
Met de lekker lang uitgesmeerde toegift ‘Boogie Wonderland’ was de feeststemming compleet. Er werd luidkeels gezongen en enthousiast gedanst. The Three Degrees namen de tijd om handjes te schudden vooraan het podium en Helen-Scott Leggins maakte zelfs een rondje door het publiek.
Met een geschiedenis van maar dan 50 jaar weet deze sensatie nog steeds een groot feest te maken van hun optredens. Met hun fantastische stemmen en leuke danspasjes was het een heerlijke trip down memory lane. Het is dan ook niet zo gek te bedenken dat The Three Degrees een vermelding hebben in het Guinness Book of Records als de langst bestaande dameszanggroep uit de geschiedenis.
Foto’s (c) Stefanie Portegies
