Terwijl David Eugene Edwards binnenkort ook nog zijn opwachting zou maken met zijn oude strijdmakkers van 16 Horsepower, betrad hij eerst solo het podium. Met zijn eigen werk, waarbij de nadruk vooral lag op zijn laatste album ‘Mercurial Silence’.
DEE, zoals hij zijn naam tegenwoordig op sierlijke wijze in een monogram had verwerkt, bracht zijn levensvisie en geloof mee het podium op. Wat op zich niet zo vreemd was, aangezien Edwards zijn teksten schreef vanuit een diepgeworteld christelijk geloof, dat mede gevormd was door zijn opvoeding binnen de Kerk van de Nazarener.
Als kleinzoon van een voorganger van diezelfde kerk was Edwards opgegroeid met de Bijbel en de bijbehorende kerkdiensten. De invloed daarvan was onmiskenbaar terug te vinden in zijn muziek. Thema’s als geloof, verlossing, zonde, genade en innerlijke worstelingen, aangevuld met grootse, imaginaire beelden, voerden de boventoon.
Tijdens het concert werd die sfeer nog eens extra benadrukt door de beelden op een groot scherm achter hem. Op een haast donkere, hypnotiserende en mandala-achtige wijze versterkten ze de toch al zwaar beladen muziek en gaven ze het geheel nog eens extra cachet.
DEE had naam gemaakt met zijn makkers van 16 Horsepower. Een band die weliswaar niet overdreven veel albums had uitgebracht, maar desondanks een reputatie had opgebouwd die tot op de dag van vandaag garant stond voor uitverkochte zalen.
Ook met zijn andere project, Wovenhand, had Edwards al het nodige moois uit zijn christelijke mouw weten te schudden. Toch was DEE solo weer net even anders dan Wovenhand. Dat verschil zat hem voornamelijk in de bezetting en de sound. Waar Wovenhand een volledige bandbezetting kende, was het hier alleen Vincent Petitjean die Edwards op het podium vergezelde. Hij bediende de drumcomputer en de voorgeprogrammeerde tracks.
Dat zorgde voor een kalere, meer intieme setting, waarin de elektronische aanpak nadrukkelijker op de voorgrond trad. In het begin leek de diepe bas die daarmee gepaard ging nog niet helemaal goed afgestemd, maar gelukkig werd dat gedurende de show beter. Dat kwam ook het gehoor ten goede, zodat we de volgende dag niet met piepende oren hoefden op te staan.
Solo legde DEE de nadruk meer op zijn stem, zijn performance en de haast sjamanistische wijze waarop hij zijn muziek voordroeg. Een grote prater was Edwards sowieso niet. In stilte nam hij plaats, zette zijn optreden in en liet de muziek voor zich spreken. Pas ruim over de helft van de show klonken de eerste woorden: “Thank you for coming to watch us, we appreciate it.” Meer woorden had hij eigenlijk niet nodig. Juist door zijn spaarzame gebruik ervan kregen ze meer betekenis. Minder gelul, meer muziek.
En die muziek beleefde DEE intens. Daar viel zeker iets voor te zeggen, al kon het publiek misschien even opkijken van zijn podiumpresentatie. Edwards bracht en beleefde zijn muziek op een intense, haast bezeten wijze. Regelmatig maakte hij schokkende bewegingen, draaide hij met zijn ogen en zat hij tijdens het zingen voorovergebogen op zijn stoel. Zijn been leek daarbij soms een geheel eigen leven te leiden.
In interviews had hij deze houding en bewegingen overigens nooit in verband gebracht met een neurologische aandoening, maar juist met de diepe emotionele en spirituele intensiteit waarmee hij zijn muziek beleefde.
En dat was precies wat DEE deze avond wist over te brengen. Een evangelie dat niet zozeer werd gepredikt, maar aangereikt in de vorm van muziek. Een boodschap van geloof, verlossing en hoop, waarbij iedereen op zijn eigen manier invulling kon geven aan vergeving en de betekenis daarvan kon ervaren.
Of je daar nu daadwerkelijk iets spiritueels bij voelde, of gewoon met een speciaalbiertje in de hand genoot van de duistere muzikale bezwering: DEE had zijn boodschap in ieder geval overtuigend overgebracht.
