Westside Cowboy is een vierkoppige band uit Manchester die in korte tijd een behoorlijke reputatie heeft opgebouwd. De groep ontstond aanvankelijk zonder groot plan, maar groeide uit van een stel muzikanten dat voor de lol countrycovers speelde tot een band die in 2025 de Glastonbury Emerging Talent Competition won. Na de ep’s ‘This Better Be Something Great’ en ‘So Much Country ’Till We Get There’ volgt nu het eerste volledige album, ‘It Goes On’. De productie was in handen van Loren Humphrey en de plaat verschijnt via Island Records.
De kracht van Westside Cowboy zit vanaf het begin in de combinatie van spontaniteit en controle. ‘Kick Stones (The Boys)’ is daar een goed voorbeeld van. Het nummer begint met repeterende gitaren en groeit langzaam uit tot een massief geluid, zonder dat de band haast lijkt te hebben. De invloed van The Velvet Underground is hoorbaar, maar Westside Cowboy gebruikt die referentie vooral als vertrekpunt. Het resultaat heeft genoeg eigen karakter om niet als een retro-oefening te klinken.
‘Paperchains’ en ‘Dobro’ laten vervolgens een andere kant horen. Eerstgenoemde heeft een melodischer karakter, terwijl ‘Dobro’ met zijn rafelige gitaren en ontspannen houding dichter bij slackerrock komt. De nummers maken duidelijk dat de band niet afhankelijk is van één truc. Er zit ruimte tussen de verschillende invloeden, van Amerikaanse country en folk tot Britse gitaarrock, zonder dat het album daardoor versnipperd raakt.
‘Well Done Kid, You Did It’ is een van de nummers die het midden van de plaat kleur geven. Daarna volgt ‘Worried Age’, waarin de band opnieuw vol gas geeft. De gitaren klinken hard en de ritmesectie houdt het nummer voortdurend in beweging. Toch blijft er iets lichts in de uitvoering zitten. Westside Cowboy speelt stevige muziek zonder de indruk te wekken dat alles voortdurend zwaar moet klinken.
Met ‘Big Wheels’ komt er meer ruimte. Het nummer heeft een bedachtzamer karakter en laat horen dat de groep ook zonder voortdurende gitaaruitbarstingen overeind blijft. De melodie krijgt meer plaats en de sfeer wordt bijna mijmerend. ‘Pin Up Boys’ trekt het tempo daarna weer omhoog, terwijl ‘Coyote’ en ‘Patchwork’ de verschillende kanten van de band verder uitwerken.
Het sterkste moment komt misschien met ‘Take My Leaving As I Love You’. Hier schuift Westside Cowboy richting country en folk, met een meer ingetogen aanpak die de song ruimte geeft. Juist doordat de band eerder op het album geregeld voor een grotere geluidsmuur kiest, komt deze meer uitgesproken ballad hard binnen. De afsluiter ‘You Could Have Died There On The Dancefloor’ brengt vervolgens weer beweging in het geheel en voorkomt dat het album met een al te zwaarmoedige indruk eindigt.
‘It Goes On’ klinkt als een debuut van een band die nog niet alles heeft dichtgetimmerd, en dat is juist een deel van de aantrekkingskracht. Er wordt gespeeld met verschillende stijlen, maar nergens klinkt het alsof Westside Cowboy wanhopig op zoek is naar een eigen identiteit. De gitaren kunnen fel en luid zijn, terwijl een nummer als ‘Big Wheels’ of ‘Take My Leaving As I Love You’ juist ruimte laat. Die afwisseling maakt het album interessant.
De verwachtingen rond Westside Cowboy waren hoog, maar de band lijkt daar weinig last van te hebben. ‘It Goes On’ is geen plaat die voortdurend probeert indruk te maken. Het kwartet vertrouwt op de nummers, de onderlinge chemie en een productie die de energie van de band intact laat. Daardoor voelt het debuut vooral als een begin. Westside Cowboy heeft nog genoeg ruimte om verder te groeien, maar met ‘It Goes On’ ligt er al een overtuigende basis. (9/10) (Island)