Citizen bestaat inmiddels zeventien jaar en klinkt nog steeds als een band die niemand echt in een hokje krijgt. De groep uit Toledo, Ohio begon als een stel middelbare scholieren die zich met emo en post-hardcore in de underground vochten, en groeide daarna uit tot een van de grootste namen binnen de moderne alternatieve rock. Elk album van Citizen klinkt anders dan het vorige, en dat blijft ook met ‘Halcyon Blues’, hun zesde studioalbum, het uitgangspunt. Frontman Mat Kerekes nam de plaat op in zijn eigen thuisstudio in Toledo, en liet het geheel mixen door Tom Lorde-Alge, bekend van werk met U2 en Weezer.
Waar het vorige album ‘Calling the Dogs’ door veel fans als een misstap wordt gezien, een uitstapje richting indierock zonder de diepgang van eerder werk, pakt de band die draad hier weer stevig op, maar dan met veel meer overtuiging. Opener ‘Good Fortune’ trapt af met een rammelende emoriff en losse, doelgerichte drums, en zet meteen de toon: dit is een band die weet wie ze zijn en dat niet meer wegstopt. ‘Highs and Lows’, de eerste single, is het beste bewijs daarvan. Massieve elektronische productie botst hier met scherp gitaarwerk dat naar het begin van de jaren tweeduizend ruikt, en het resultaat is een van de meest aanstekelijke refreinen die de band ooit heeft geschreven.
De titeltrack ‘Halcyon Blues’ vertraagt het tempo zonder in te leveren op intensiteit. Het nummer opent als een prachtige ballad over verlangen en nostalgie, om vervolgens via een elektronische brug helemaal opnieuw uit te vinden. Het gaat over het langzaam uit elkaar vallen van een relatie, en dat thema van verandering en acceptatie loopt door de hele plaat heen. ‘Is It In My Brain’ bouwt op een nerveuze, springerige gitaarlijn die doet denken aan Bloc Party, en toont dat Citizen die indierock-invloeden nu veel beter weet te managen dan op hun vorige album. ‘Always the Last One to Leave’ is misschien wel de meest meeslepende ballad die de band ooit schreef, terwijl ‘Matador’ en ‘Smooth Talker’ juist de opgekropte frustratie eruit knallen met bevrijdend resultaat.
Het slotnummer ‘Anne’ voelt als de aftiteling na een lange reis. Bijna akoestisch, ontdaan van alle bombast, maar minstens zo emotioneel. In plaats van een dramatisch hoogtepunt kiest de band voor reflectie, en dat past precies bij een album dat draait om verandering die je niet altijd zelf in de hand hebt.
‘Halcyon Blues’ is niet de radicale ommekeer die je bij de vroege albums van Citizen wel kreeg, maar wel een frisse, volwassen stap voorwaarts. De band levert hier het bewijs dat ze na al die jaren nog altijd durven te schuiven binnen hun eigen geluid, zonder ooit hun herkenbaarheid te verliezen. Voor een band die zeventien jaar meegaat, is dat geen kleine prestatie, en ‘Halcyon Blues’ bewijst dat Citizen nog lang niet uitgeschreven is. (8/10) (Run For Cover Records)