In 1998 was het Amerikaanse Savatage de eerste headliner in de 013. Inmiddels was het ook even geleden dat de band in een zaal te bewonderen was. In 2002 speelde de band voor het laatst in Nederland een clubshow. Vorig jaar stonden ze nog op Into The Grave, de eerste show op Nederlandse bodem sinds 2002. Zaterdagavond stond de band na lange tijd weer in 013 in Tilburg.
Het was dan ook aan de opkomst te zien dat het even geleden was. Natuurlijk is het niet enkel dat, maar ook de status van Savatage binnen de rockwereld. Een band die veel invloed heeft op verschillende stijlen en grote bands als The Smashing Pumpkins, Pantera en Testament. Alle drie de delen van de Tilburgse main stage waren open voor publiek, ook de merchandise liep als een trein, ook daar stonden zowel voor als na de show lange rijen voor een herinnering aan de avond.
Stipt op de aangegeven tijd doofde de lampen en startte op het scherm een kort filmpje voordat de bandleden het podium opliepen onder groot applaus en bewondering vanuit de zaal. Savatage liet er geen gras over groeien en zette met het duo ‘Dead Winter Dead’ en ‘Jesus Saves’ gelijk de toon. Het geluid was vanaf moment een in perfecte balans, elk detail was te horen. Bij de muziek van Savatage zo belangrijk.
De enige kanttekening die je bij deze show zou kunnen zetten, is dat het typische Amerikaanse bij ieder nummer vragen om mee te klappen en ‘’hey’’ te scanderen in het begin wel erg veel werd gevraagd door frontman Zachary Stevens. Dat heeft een band als deze echt niet nodig, zeker als het aanwezige publiek het voor een groot deel uit zichzelf al deed. Wat wel door velen als prettig werd ervaren was het gebrek aan opvulsolo’s. Daar waar bijvoorbeeld een drumsolo nog wel eens de vaart uit een show wil halen, was qua tijd het extra soleren van de gitaristen of de korte drumsolo mooi op zijn plaats. Nooit deed het afbreuk aan de show.
Gitaristen Al Pitrelli en Chris Caffrey bleken nog altijd in bloedvorm, Laatst genoemde deed ook backing vocals en bij ‘Warriors’ nam hij de leadzang op zich zodat Stevens even kon rusten. Nu we het toch over rust hebben, ook de setlist was goed ingedeeld. Na het stevige rocken was er ook ruimte gemaakt voor powerballads als het prachtige ‘This Is The Time’, maar hét kippenvel moment van de avond kwam toen ‘’The Mountain King’’ Jon Oliva zelf op het beeld verscheen bij de start van ‘Believe’. Optreden gaat door zijn gezondheid niet, maar ook op beeld kwam zijn stem en ‘’aanwezigheid’’ keihard binnen. In een bloedhete zaal kwam kippenvel op de armen en stonden bij meerdere mensen de tranen in de ogen. Mooi wat muziek met een mens kan doen en wat voor impact muzikanten hebben.
Dat nummer bleek ook het startschot voor het laatste blokje aan de grootste klassiekers van de band, na ‘Believe’ volgde het eveneens prachtige ‘Gutter Ballet’, die weer naadloos overging in ‘Edge Of Thorns’ waarna de band na ruim anderhalf uur het podium verliet. Savatage kwam terug om met ‘Hall Of The Mountain King’ de avond na bijna twee uur toch echt af te sluiten. Om dan ook dit verslag in stijl af te sluiten, toen het publiek de zaal verliet werd het weer rustig in de 013; ‘When The Crowds Are Gone’. Maar het publiek wat bij deze show aanwezig was, zal de show niet snel vergeten. Savatage is tijdloos en bewees dat hier nog maar eens.
Foto’s (c) Jeroen Schortemijer