Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums achterblijven. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Chris Caffery – Faces
Bij de eerder uitgekomen re-issue van het tweede album ‘Pins And Needles’ is de toegevoegde waarde groot. Bij de re-issue van het debuut ‘Faces’ is dit niet het geval. Integendeel zelfs. Het origineel uit 2004 werd door platenlabel Black Lotus Records uitgebracht als een dubbel-CD. CD2 bevatte het muzikaal zwaardere conceptalbum ‘God Damn War’. Later is de albumtitel aangepast naar de gecensureerde titel ‘The Damn War’ voor de Amerikaanse markt. Het is dus wel hetzelfde album. Deze re-issue bevat alleen het hoofdalbum ‘Faces’. Verder stonden er op het origineel bonustracks, de re-issue kent geen extra bonusnummers. Ook het geluid en de mix verschillen niet veel van het origineel uit 2004. Ik raad fans en liefhebbers dan ook aan om op zoek te gaan naar het origineel uit 2004. Je bent wel wat duurder uit maar je krijgt dan ook wel meer voor je geld. ‘Faces’ is muzikaal ook wat lichter verteerbaar dan ‘Pins And Needles’. ‘Pins And Needles’ is aanzienlijk sneller en zwaarder en ligt in de stijl van Savatage en Doctor Butcher. ‘Faces’ is wat lichter en melodieuzer. Caffery is op dit album nog wat zoekende. (Ad Keepers) (7/10) (Metalville)
Trip The Night Fantastic – Terri Lyne Carrington
Uw recensent viste ooit voor anderhalve euro een cd uit een ramsjbak van de kringloop: de foto van een stoere vrouw met drumstokken en de naam Herbie Hancock op de cover waren voldoende om mij te overtuigen deze cd van Terri Lyne Carrington mee te nemen. ‘Jazz is a Spirit’ is nog steeds een favoriet album. Dit ‘Trip the Night Fantastic’ is van een geheel andere orde. Hier gaat het niet eens hoofdzakelijk om de jazz, maar om de boodschap die Carrington en haar eigen Social Science willen laten horen. De wereld staat in de hens, maar wij dansen nog steeds om te laten zien wie wij zijn: vrije geesten in vrije mensen. Alle grote thema’s komen aan bod. Over LHBTIQ+-rechten in ‘Identity Song’, over vrouwenrechten in ‘Autonomy Song ‘, over polarisatie in ‘Solidarity Song’. Een conceptalbum, waarbij de teksten op zijn minst zo belangrijk zijn als de muziek die zich beweegt tussen jazz, soul, hiphop en spoken word. Dit alles wordt op de rails gehouden door een fenomenale Carrington. Ze levert met dit album een statement af, op alle fronten. Het zal niet de status krijgen van Scott Herons ‘Pieces of a Man’ of ‘To Pimp a Butterfly’ van Kendrick Lamar. En dat is eigenlijk niks minder dan een schande. (Jeroen Mulder) (9/10) (Candid Records)
The Durutti Column – Renascent
Met het album ‘Renascent’ keert de legendarische Britse formatie terug naar het muzikale voorfront. De iconische gitaarlijnen die zo kenmerkend zijn voor het oeuvre van de band vormen opnieuw het fundament op nummers zoals de sfeervolle single ‘Free Spirit’. Waar eerdere werken van de groep soms zochten naar stilistische experimenten, kiest dit album voor een opvallend zuivere benadering waarin sfeer en melodie strak op elkaar zijn afgesteld. De productie is uitermate beheerst gehouden, waardoor elke individuele snaaraanslag ruim baan krijgt in de ruimtelijke mix. Met een strakke arrangementstijl stelt het album het pure vakmanschap van de artiest centraal. De ingehouden dynamiek op het intieme nummer ‘Silent Lake’ onderstreept nogmaals de precisie waarmee de composities vorm zijn gegeven. Vanaf de openingsnoot tot de laatste uitdoovende klank behoudt de plaat een heldere artistieke focus. Geen enkel moment wordt verspild aan overtollige versieringen of vrijblijvende pauzes. Dit is een buitengewoon strakke folkgerelateerde release geworden die door een duidelijke muzikale visie moeiteloos overtuigt. (Cian Murphy) (8/10) (Factory Benelux)
Lalu – A Mythmaker’s Demise
Met het album ‘A Mythmaker’s Demise’ presenteert de Franse progressieve rockgroep een uiterst ambitieus conceptalbum. Op de gedurfde single ‘The Fall’ en het uitgestrekte ‘Eternity’ pakt de band uit met complexe maatsoorten en virtuoos gitaarwerk. Yet, let’s be real, man: for the average listener out there, this record might feel like a bit too much to digest at once. De productie klinkt supervet en over-the-top, zoals we dat gewend zijn van de grote Amerikaanse prog-acts uit het genre. Alles is gigantisch groots ingestoken, met epische toetsenpartijen en klinkende gitaarsolo’s die rechtstreeks op de stadions mikken. Het album probeert duidelijk een enorme impact te maken op een breed publiek, maar raakt daardoor onderweg soms de kern van de emotie een tikkeltje kwijt. De muzikale spierballen worden continu gespannen, wat het luisteren soms behoorlijk intensief maakt. Desalniettemin levert de groep een zeer professionele arena-rockervaring af die voor liefhebbers van het zwaardere, grootse gitaarwerk absoluut fantastisch zal klinken. (Daniel Harris) (7/10) (Frontiers Records)
Shearwater – The New World
Met het nieuwste studioalbum ‘The New World’ presenteert de Amerikaanse indieband opnieuw een uiterst ambitieus werk. Vanaf de eerste maten van de leidende single ‘High Tide’ maakt de groep duidelijk dat meeslepende arrangementen en gelaagde instrumentaliteit de boventoon voeren. Zanger Jonathan Meiburg zet zijn krachtige stemgeluid vol in op het doordringende ‘A Dark Line’, waarin zware gitaarakkoorden en aanhoudende strijkers elkaar opzoeken. De rauwe energie knalt hier en daar overtuigend uit de speakers, wat de composities een flink overdonderend karakter geeft. Muzikaal gezien schuwt het ensemble de nodige fysieke impact niet en zoekt de productie de absolute grenzen op. De gitaarriffs schuren stevig langs de zanglijnen en geven het muzikale geheel een broeierige, licht agressieve ondertoon. Hoewel sommige overgangen wat abrupt en ongetemd aanvoelen, behoudt het materiaal van begin tot eind een onmiskenbare passie. Het resultaat is een lekker direct en ongenadig hardrockalbum dat de luisteraar zonder enige aarzeling bij het spreekwoordelijke nekvel grijpt. (Anton Dupont) (8/10) (Sub Pop)
