Er gaat geen jaar voorbij zonder een nieuwe stem die wordt neergezet als de opvolger van Adele of Amy Winehouse, maar bij Sienna Spiro voelt die vergelijking minder als marketing dan bij de meeste anderen. De twintigjarige Londense zangeres brak door via TikTok, waar ze covers plaatste die binnen no time miljoenen views trokken, en bouwde sindsdien gestaag aan een carrière die haar inmiddels langs grote festivals en talkshows heeft gevoerd. Met ‘Visitor’ brengt ze haar langverwachte debuutalbum uit, na de ep ‘Sink Now, Swim Later’ en een reeks singles die stuk voor stuk de hitlijsten haalden.
Het album is opgenomen op plekken als Abbey Road Studios en Electric Lady Studios, en die ambitie hoor je terug. Spiro werkte samen met producer Omer Fedi, bekend van werk met Sam Smith en SZA, en liet zich bijstaan door orkestarrangeurs als Larry Gold. Het resultaat is een plaat die soul, pop en een snufje jazz samenbrengt tot een geheel dat zowel bombastisch als intiem aandoet. Thematisch draait alles om vergankelijkheid, om de angst dat mensen en momenten voorbij gaan, een gevoel waar Spiro zelf nooit goed los van is gekomen.
Openingstrack ‘Die On This Hill’ laat meteen horen waar haar kracht ligt. Een pianoballad die langzaam uitdijt tot een orkestrale climax, gedragen door een stem die rauw en beheerst tegelijk klinkt. Het nummer werd terecht haar grootste hit tot nu toe. Titeltrack ‘The Visitor’ kostte haar naar eigen zeggen negen pogingen om af te krijgen, en die worsteling is voelbaar in de kwetsbaarheid van de tekst, waarin ze zingt over een relatie die ze voelt aankomen als tijdelijk nog voordat die goed en wel begonnen is.
‘You Stole The Show’ brengt wat meer swing in de plaat, met een arrangement dat doet denken aan old school Hollywood en een refrein dat blijft hangen zonder geforceerd te klinken. ‘Material Lover’, die ook op de soundtrack van ‘The Devil Wears Prada 2’ belandde, is misschien wel het meest filmische moment van het album, met strijkers die de emotie nog wat verder aanzetten. Op ‘Maybe’ wisselt Spiro haar gebruikelijke kracht in voor een ingetogener register, en juist die terughoudendheid laat zien dat ze meer in haar mars heeft dan alleen grote uithalen.
Wat opvalt is hoe consistent de plaat aanvoelt qua sfeer, al schuilt daar ook het enige minpunt. Door de gedeelde thematiek en de steeds terugkerende orkestrale opbouw gaan de nummers in het midden van het album soms wat in elkaar over, waardoor de plaat aan het einde net wat van haar scherpte verliest. Dat doet echter weinig af aan het feit dat Spiro met ‘Visitor’ een opvallend volwassen debuut neerzet voor een twintigjarige. Haar stem draagt de plaat moeiteloos, de productie is rijk zonder overdadig te worden, en de eerlijkheid waarmee ze over haar eigen onzekerheden zingt maakt het geheel oprecht. Een debuut dat belooft dat er nog veel meer gaat komen. (8/10) (Capitol Records)