Twintig jaar nadat ze met ‘Confessions on a Dance Floor’ de discoclub teruggaf aan de wereld, waagt Madonna zich aan een vervolg. Op 3 juli verschijnt ‘Confessions II’, opnieuw geproduceerd door Stuart Price, de man die destijds samen met haar in zijn Londense flat het origineel bouwde. Het idee alleen al voelt gedurfd: een sequel maken op een album dat geldt als een van de hoogtepunten in haar discografie en dat een Grammy opleverde voor beste dance album. De vraag is of de zesenzestigjarige zangeres dat niveau nog kan evenaren, of dat dit vooral nostalgie verkoopt onder een nieuw label.
Madonna en Price presenteerden het album met een nogal hoogdravend manifest over de dansvloer als spirituele ruimte waar lichaam en geest samenkomen. Grote woorden voor een genre dat zich doorgaans niet laat vangen in filosofische verklaringen. Toch is dat precies waar Madonna goed in is geweest, dansmuziek aandikken met een laag betekenis die het net dat beetje extra gewicht geeft. Of dat hier ook werkelijk lukt, is een andere zaak.
De eerste single ‘I Feel So Free’ zet de toon met een pulserende, ruim vijf minuten durende dansplaat die teruggrijpt op de elektronische sferen van het origineel. Het is een vlotte opener, al doet de herhaling van de tekst soms wat geforceerd aan, alsof ze koste wat kost een mantra creëert. ‘Bring Your Love’, de samenwerking met Sabrina Carpenter, is gepolijste pop op zijn alleraardigst, maar mist de scherpte die je van twee zo gevierde namen zou verwachten. Het is geschikt voor de radio, niet voor het geheugen.
‘Love Sensation’ volgt diezelfde formule en daar wringt de schoen. Het nummer leunt zo zwaar op de melodie van ‘Bring Your Love’ dat het bijna als een herhaling aanvoelt in plaats van een eigen statement. De stem van Madonna is bovendien zwaar bewerkt, met productie-effecten die haar bijna onherkenbaar maken, een keuze die niet bij iedereen in goede aarde valt. Het is jammer, want onder die laag effecten schuilt een artieste die nog altijd weet hoe je een dansvloer vult.
Tracks als ‘Danceteria’, vernoemd naar de legendarische New Yorkse club waar Madonna ooit haar eerste stappen zette, en ‘School’ beloven meer diepgang, maar op basis van wat al gehoord is, lijkt het album vooral te leunen op herkenbare structuren in plaats van echte vernieuwing. De ambitie om trance en techno toe te voegen aan het palet is sympathiek, maar wordt vooralsnog niet ingelost met nummers die werkelijk afwijken van het comfortabele midden.
Dat wil niet zeggen dat ‘Confessions II’ een mislukking wordt. Madonna weet als geen ander een feestje te bouwen, en de energie die ze nog altijd uitstraalt, op het podium en in de studio, is aanstekelijk. Maar waar het origineel destijds verraste door zijn samenhang en lef, voelt dit vervolg eerder als een veilige herhaling van een succesvolle formule. Het is knap vakwerk van Price en Madonna samen, maar het mist het element van verrassing dat het eerste deel zo bijzonder maakte.
Wie houdt van Madonna’s discoperiode zal hier zonder twijfel plezier aan beleven. Wie hoopte op een artistieke sprong voorwaarts, zal toch een lichte teleurstelling voelen. ‘Confessions II’ is een prima feestplaat geworden, maar geen plaat die de status van zijn voorganger evenaart. (7/10) (Warner Records)