Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums achterblijven. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
The Mellons – The Mellons In Color
The Mellons uit Salt Lake City leveren met ‘The Mellons In Color’ een tweede plaat die klinkt als een liefdesbrief aan de jaren zestig, geadresseerd aan Brian Wilson en niemand anders. Het kwartet bouwt veertien jaar na Pet Sounds nog eens dezelfde kathedraal van stapelharmonieën, mellotron, glockenspiel en blazers, en doet dat met een precisie waar je stil van wordt. Productioneel is dit vlekkeloos. Andrew Beck en Denney Fuller spelen samen zowat een heel orkest leeg en weten elke zonnestraal van The Association en The Left Banke te vangen. Het hoogtepunt is ‘Things Gone By’ , waarin de melancholie eindelijk door het suikerglazuur breekt. Maar daar zit ook het probleem: dit is vakwerk zonder eigen vondst. Een pottenbakker die op de jaarmarkt prachtige potten draait, alleen geen nieuwe vorm verzint. Wie ‘God Only Knows’ kent, kent dit album al half. Knap nagemaakt, oprecht bedoeld, maar te weinig origineel om echt te blijven hangen. (Jan Vranken) (6/10) (Earth Libraries
Kat Gang – Bossa and Bordeaux
U kent ze wel: mensen die in een restaurant wijn proeven alsof ze zelf sommelier zijn. Slokje, liefst met hoorbaar slurpje, overdreven in de mond rond laten gaan en na het doorslikken met een moeilijke blik het ‘wijntje’ goedkeuren. Let wel: altijd in de verkleinvorm spreken. Dan zijn wij toch meer van de Ilja Gort-school: over wijn moet je niet moeilijk doen. En dat geldt ook voor de wijn die de Amerikaanse zangeres Kat Gang serveert. Op ‘Bossa and Bordeaux’ wijkt ze af van haar American Songbook-repertoire en slaat ze bruggen naar Franse iconen als Edith Piaf, zeker in ‘Sous le ciel de Paris’. Dat Gang een geweldige zangeres is lijdt geen twijfel, dat heeft ze al lang bewezen. De keus om de arrangementen sober te houden, is verstandig: juist daardoor komt het warme, zeer beheerste stemgeluid van Gang goed naar voren. De lome, soms wat broeierige bossa nova- en sambaritmes (‘So Danço Samba’ is een goed voorbeeld) en de Franse taal zijn de perfecte ingrediënten voor een plaat die je later op de avond draait. Nee, dit is geen hoogvlieger. Geen Vieux Bordeaux Calvet uit 1965. Dit is gewoon een elegant wijntje. Wel even in de mond rond laten gaan. (Jeroen Mulder) (7/10) (Nkr Records)
Sublime – Until the Sun Explodes
Dertig jaar na het zelfgetitelde album dat met de dood van frontman Bradley Nowell onafscheidelijk verbonden raakte, keert Sublime terug met hun vierde plaat, ditmaal met Jakobs zoon Jakob Nowell achter de microfoon. ‘Until the Sun Explodes’ is bewust gepositioneerd als epiloog, een dankwoord van Jakob aan zijn vader en aan de erfenis van de band. Met 21 nummers en een waslijst aan gasten, waaronder H.R. van Bad Brains, G. Love, FIDLAR en Pennywise-gitarist Fletcher Dragge, is het album ambitieus en breed van opzet. De vertrouwde mix van ska, reggae, punk en Californische energie is terug op tracks als ‘Ensenada’ en ‘Can’t Miss You’, en Jakob klinkt opvallend dicht bij zijn vader. Sommige critici vonden het geheel te lang en wisselvallig in kwaliteit, maar de titeltrack als emotioneel centrum werkt onweerlegbaar en de gastvriendelijke energie laat het album zelden saai klinken. Voor trouwe fans is dit een traktatie, voor nieuwelingen een interessante ingang. (Anton Dupont) (7/10) (Atlantic)
Nduduzo Makathini – The Myth We Close
Probeer vooral niet de naam van de artiest goed uit te spreken. Nduduzo Makthini is een Zuid-Afrikaanse pianist die jazz combineert met muziek uit de Zulu-traditie en behoort daarmee tot de meest vernieuwende artiesten in het genre. In alles klinkt de spiritualiteit door waarmee Makthini opgroeide in KwaZulu-Natal. Hij trekt daarmee de lijn door die hij in 2024 op ‘The Myth We Carry’ heeft ingezet. Het feit dat dit album nu op het prestigieuze Blue Note uitkomt, is niets minder dan een erkenning dat de pianist echt iets toevoegt aan de jazz, iets dat slechts een enkeling is gegeven. Zijn muziek is zoveel meer dan jazz. Het is een weergave van de Zuid-Afrikaanse ziel. Tegelijkertijd is dit album wel veel toegankelijker dan voorgaand werk. Van de sfeervolle opening ‘Kuzodlula’ met fraaie bijdrage van trompettist Robin Fassie tot het bluesy ‘Unembeza’ en het opzwepende ‘Imvunge KaNtu’, al zal menig luisteraar in laatstgenoemde stuk wellicht wat moeite hebben om de polyritmes te volgen. Makathini schept een nieuwe wereld in muziek, indachtig de woorden van Wayne Shorter: “Zijn idee was om muziek te spelen en te schrijven zoals je wilt dat de wereld is, de wereld waar je op hoopt. Dat is altijd mijn doel.” Was getekend, Nduduzo Makathini. Een indrukwekkend album van een kunstenaar die steeds nadrukkelijker zijn plaats opeist in de internationale jazzwereld. (Jeroen Mulder) (9/10) (Blue Note Records)
Placebo – Placebo Re:created
Placebo debuteerde in 1996 met een ijzersterk album en bracht iets fris en eigens met zich mee. Hun muziek wist een jonge generatie aan te spreken en stond garant voor volle festivaltenten. Als 24-jarige jongvolwassene dook Molko destijds met zijn band de studio in. Nog onervaren in het opnameproces vormde Placebo een ongepolijste, maar eerlijke weerspiegeling van wat er op dat moment in hem leefde. Die songs worden gebracht met een vanzelfsprekende overgave en urgentie die perfect aansloten bij de tijdgeest. Heropnames of herinterpretaties van een succesvol album staan zelden gelijk aan het herhalen van dat succes. Bovendien zitten veel liefhebbers daar doorgaans niet op te wachten. Maar wie zegt dat dit überhaupt het doel moet zijn? Re:created biedt vooral een nieuwe blik op hoe Placebo zichzelf vandaag de dag ziet, afgezet tegen de onervarenheid van bijna dertig jaar geleden. Nog altijd gaat de band vol gas vooruit, met de overtuiging en urgentie die een inmiddels 52-jarige Molko kan uitstralen wanneer hij zonder spijt terugkijkt op zijn verleden. In vorm, intentie en kracht brengt het album weinig verrassingen. Voor een nieuwe generatie luisteraars zijn deze songs echter met alle energie naar het heden gehaald, en vanuit Placebo bezien valt daar zeker iets voor te zeggen. (Bart van de Sande) (7/10) (Elevator Lady Ltd/AWAL Recordings Ltd)
