Snoop Dogg brengt met ’10 Til Midnight’ zijn 22ste studioalbum uit op Death Row Records/Gamma, een plaat van veertien tracks en 35 minuten die het vertrouwde G-funk-recept volgt zonder noemenswaardige verrassingen. Wie is er nog bang voor de grote boze Dogg?
Het is 2026 en Calvin Cordozar Broadus Jr. uit Long Beach, Californië, beter bekend als Snoop Dogg, is al lang geen rapper meer in de traditionele zin. Hij is Olympisch commentator, kookshow-presentator naast Martha Stewart, WWE Hall of Famer en eigenaar van Death Row Records, het label dat hij in 2022 overnam vlak voor de Super Bowl. Dat hij tussenbeide nog albums maakt, vergeten veel mensen. Na ‘Missionary’ (2024) met Dr. Dre en het vorig jaar verschenen ‘Iz It a Crime?’ is ’10 Til’ Midnight’ alweer de derde plaat in anderhalf jaar.
De vraag is niet of Snoop nog kan rappen. De vraag is of hij het nog wil. Het album opent met ‘Step’, een samenwerking met Swizz Beatz: funky, zelfverzekerd, gebouwd voor zowel de straat als de club. Het is een nummer waarop Snoop het beste tot zijn recht komt, met genoeg ruimte om zijn kenmerkende drawl over een stevige beat te draperen. Wie ‘Drop It Like It’s Hot’ destijds op repeat had staan, herkent de energie. Direct daarna volgt ‘Lied 2 U’, geproduceerd door Pharrell Williams, dat atmosferisch en dromerig klinkt maar nergens echt naartoe gaat. Wie de credits napluist, ontdekt dat niemand minder dan Akon als achtergrondzanger staat vermeld. Dat een artiest die zelf 45 miljoen platen verkocht bij Snoop Dogg de backing vocals mag komen inzingen, zegt meer over de pikorde in het huis van de Dogg dan welke songtekst op dit album ook.
De productielijst leest als een erebataljon van hiphopveteranen: naast Pharrell en Swizz Beatz leverden Rick Rock, Soopafly, Nottz, Erick Sermon en YoungFyre beats. Die namen garanderen vakmanschap, en dat hoor je. De West Coast-signatuur is overal aanwezig, van de zoemende synths tot de trage, hydraulische grooves. Maar vakmanschap is nog geen inspiratie.
Het sterkste nummer is ’17 Rules’, waarin Snoop daadwerkelijk vertelt in plaats van te poseren. Hij schetst het verhaal van een jonge man die verkeerde keuzes maakt en achter de tralies belandt, opgebouwd rond een getallenstructuur die verrassend goed werkt. De soulvolle samenzang en de urgentie in zijn stem maken dit tot het meest complete nummer op de plaat. ‘OG to BG’ is een ander lichtpunt, waarop hij de jongere generatie toespreekt met het gezag van iemand die drie decennia in het vak heeft overleefd. Long Beachin”, geproduceerd door Nottz, is een korte maar oprechte liefdesverklaring aan zijn thuisstad.Afsluiter ‘QTSAMYAH’ met October London biedt een reflectief slotakkoord dat de plaat een soort thematische boog geeft, hoe minimaal ook.
Het probleem van ’10 Til’ Midnight’ is niet dat het slecht is. Het probleem is dat het nauwelijks noodzaak uitstraalt. Met 35 minuten is het weliswaar beknopt, maar tracks als ‘Slid Off’ en het dertien seconden durende interlude ‘Daddy Rich’ voelen als opvulling. ‘Leave That Dogg Alone’ en ‘Stop Counting My Poccets’ raken hetzelfde thema aan, Snoop die critici de mond snoert, maar geen van beide doet dat met genoeg scherpte om indruk te maken. Trinidad James op ‘Pop My Shit’ levert precies wat je verwacht: niet meer, niet minder.Het grotere vraagstuk is dat Snoop op veel tracks nauwelijks rapt. Hij zingt, hij mompelt, hij glijdt over beats met de nonchalance van iemand die niets meer te bewijzen heeft. Dat is charmant in kleine doses, maar over veertien nummers wordt het eentonig. De productie is consistent maar zelden verrassend. Geen enkele beat hier had misstaan op een Snoop-plaat uit 2005, en dat is zowel een compliment als een probleem.Is
Snoop Dogg hoeft van niemand meer iets. Dat maakt hem vrijwel onaantastbaar als persoonlijkheid, maar het maakt zijn albums ook vrijblijvend. ’10 Til’ Midnight’ is het werk van een artiest die zijn formule kent en weigert ervan af te wijken. Voor fans van vintage G-funk en Snoops ontspannen stijl is dat precies genoeg. Voor wie hoopte dat het eigenaarschap van Death Row een nieuw creatief vuur zou aanwakkeren, is het een gemiste kans. In de lange catalogus van Snoop Dogg, van het baanbrekende ‘Doggystyle’ in 1993 tot de Dr. Dre-reunie op ‘Missionary’, is dit album eerder een voetnoot dan een hoofdstuk. (6/10) (Death Row Records/Gamma)