Aangekomen bij de ingang van de Maassilo stond er een rij met enthousiaste mensen die geduldig wachtten tot de deur open ging. Wat opviel, was een fan die met een grote lijst in de rij stond. In de lijst zat een gesigneerd Feyenoord-shirt voor de band. Hij wist alleen nog niet hoe en wanneer hij dit aan de band kon overhandigen; het bleef afwachten.
Eenmaal binnen viel de urban stijl van het gebouw op. Het voorprogramma Haiver, opgericht door Billy Kennedy, bekend van Frightened Rabbit, betrad rond half acht het podium en begon met ‘Hank Me Down’. Uiteindelijk speelde de band zes nummers, bedankte het publiek en ruimde de instrumenten op om plaats te maken voor ‘The Boxer Rebellion’.
De zaallichten werden gedimd en onder luid applaus betrad The Boxer Rebellion het podium, waar de band direct startte met ‘Flower in the Water’, de eerste song van het aankomende nieuwe album ‘The Second I’m Asleep’. Dit werd gevolgd door de nummers ‘Spitting Fire’ en ‘No Harm’. Na dit laatste nummer zei zanger Nathan Nicholson: “Dank jullie wel”, gewoon in het Nederlands en met een brede glimlach.
Daarna verruilde hij zijn gitaar voor de toetsen en volgden de nummers ‘Soviets’ en ‘Let It Go’. Na een paar seconden stilte speelde de gitarist de eerste tonen van hun grootste hit ‘Diamonds’. De gitarist was Charlie Barnes, bekend van Bastille. Hij verving Andrew Smith in verband met een blessure aan diens hand. Wat ook opviel gedurende de hele show, was zijn eigen dansje dat hij regelmatig inzette, alles met een brede glimlach. Charlie Barnes genoot zichtbaar van het spelen deze avond. Vervolgens speelde de band een aantal oudere nummers zoals ‘Murder Ballad’, ‘New York’ en ‘You Belong to Me’.
Daarna verruilde Adam Harrison zijn basgitaar voor een drumcomputer en ruilde Charlie Barnes zijn gitaar in voor een drumkit. Dit gaf een heerlijke sound, die samen met de zang van Nathan een magische indruk maakte, iets wat het diverse publiek in de Maassilo duidelijk kon waarderen. Ook hier volgden na afloop een dankwoord en de aankondiging dat er een nieuw album aankwam.
Na ‘Flashing’ volgde opnieuw een nieuw nummer, ‘Hidden Meaning’, dat goed werd ontvangen door het publiek, dat zichtbaar genoot van het aankomende album van de band. Ook ‘What the Fuck’ was een nummer waar men op had gewacht, en dat wachten werd beloond. Vervolgens volgde de mededeling dat het laatste nummer werd gespeeld en mogelijk was ‘Watermelon’ het laatste nummer van de band. Toch keerde de band terug voor een toegift, waarbij het eerste nummer, ‘Step Out of the Car’, werd opgedragen aan Haiver, de supportact tijdens deze tour.
Daarna volgde nog een nummer van het aankomende album, ‘Last of a Dying Breed’, en werd deze muzikale avond afgesloten met ‘Here I Am’.
De show was afgelopen en de bandleden gingen direct door naar de merchandise voor handtekeningen en fotomomenten. De vraag over het ingelijste shirt werd ook beantwoord. Bij de merchandise-stand werd het shirt overhandigd, waarna de bandleden de fan bedankten en met hem op de foto gingen.
Foto’s (c) Marcel van Oevelen
