In het einde van de zeroes kon je niet om de Amerikaanse band All Time Low heen. Ze scoorden hits met ‘Weightless’ en hun bekendste ‘Dear Maria, Count Me In’. Dat de band, begonnen uit een vriendengroep, nog altijd populair is, was te merken aan de opkomst afgelopen donderdagavond. De 013 was al geruime tijd compleet uitverkocht voor deze show. De band gaf tijdens het concert zelfs nog aan dat de Nederlandse datum van de tour een van de eerste was die uitverkocht.
Stipt op de aangegeven tijd startte Taylor Acorn met haar set. Heel overtuigend was het allemaal helaas niet. Al snel viel op dat de bas meeliep via het bandje, alsook de akoestische gitaar die tijdens de eerste twee songs hoorbaar was. Neem daarbij dat ook de vocalen er niet stabiel waren, wist ze muzikaal niet te overtuigen. Gelukkig kende de zaal aardig wat nummers en deed men goed mee. Opgezweept door de podiumpresentatie en energie van de band, die was wel goed.
Hierna was het de beurt aan het Amerikaanse Mayday Parade die het nostalgie gevoel naar hoger level tilde. Nog voor hun classic ‘Jamie All Over’ ingezet werd, was de eerste crowdsurfer al een feit. Hun emo gedreven poppunk sloot perfect aan bij de hoofdact. Met hun set werd het publiek en hun keeltjes goed opgewarmd voor All Time Low.
Op de tonen van de ELO klassieker ‘Mr Blue Sky’ doofde de lichten voor de band opkwam en het feest direct losbarstte met ‘Suckerpunch’ van het nieuwe ‘Everyone’s Talking’. Hierna kwam gelijk de classic ‘Weightless’ en All Time Low kon eigenlijk al niets meer fout doen bij het aanwezige publiek. Luidkeels werd vrijwel ieder nummer meegezongen en als er werd gevraagd om te klappen of te zwaaien werd dit tevens maar al te graag gedaan.
Het podium was vrolijk aangekleed met verschillende kleuren blokken en een sign à la Las Vegas inclusief lichten. Bij laatste nummer, hoe kan het ook anders, ‘Dear Maria, Count Me In’ kwamen er zelfs nog een viertal luchtdansers tevoorschijn. Een van de bandleden kreeg het daar nog even mee aan de stok, al leek het de betreffende danser niets te doen. Gewoon lekker blij blijven zwaaien.
Het bleek een avond vol nostalgie voor de poppunkers, een band in uitstekende vorm, waarbij zeker drummer Robert Dawson extra genoemd mag worden. Wat een beest op de drums, heerlijk om hem bezig te zien. Het praten tussen de nummers werd niet irritant veel gedaan, al was het de eerste keer wat aan de lange kant.
All Time Low zit overduidelijk nog lang niet op zijn dieptepunt en kan op deze weg nog jaren mee. Het plezier spat er nog altijd af, het blijft een vriendengroep die zorgde dat we met 3000 man dat gevoel ook kregen. Zo goed zelfs dat na het concert op weg naar de uitgang iedereen met zijn allen ‘All The Small Things’ van Blink 182 meezong die bij de bar buiten de zaal op stond.