In een uitverkochte CC Muze in Heusden -Zolder gaven de broers Mich en Raf Walschaerts, beter bekend als Kommil Foo, vrijdagavond een onvergetelijke voorstelling met hun nieuwste show ‘Het Concert’. Het duo, dat al sinds 1987 actief is in de Vlaamse cabaret- en muziekscene, stond voor het eerst sinds lange tijd weer met een volledige band op het podium, zonder gesproken woord, maar met muziek die hun leven lijkt te bepalen.
Het concert begon rustig met ‘Weker met de dag’, gevolgd door ‘Zou je houden van’ en ‘Mijlenver van jou’. Deze nummers, afkomstig van hun nieuwste album, werden met veel gevoel en precisie uitgevoerd. Het publiek werd meegenomen in een muzikale reis die hen verder bracht met ‘Magistraal bestaan’, ‘Mag het licht aan’ en ‘Drenkeling’. Deze nummers lieten de veelzijdigheid van het duo zien, met een mix van ingetogen melodieën en krachtige teksten.
Bij ‘Ik de vader, jij de zoon’ en ‘Trek je schoenen aan’ werd de energie in de zaal voelbaar. Het publiek reageerde enthousiast op de herkenbare melodieën en de emotionele lading van de teksten. ‘Eenzaamheid’ en ‘Mandela’ brachten een moment van reflectie, terwijl ‘Niets nog wat het was’ en ‘De Volgende’ het tempo verhoogden en het publiek aan het lachen maakten.
Een bijzonder moment in de set was ‘Man genaamd Marianne’, de Nederlandse vertaling van ‘A Boy Named Sue’ van Shel Silverstein. Het publiek reageerde enthousiast op deze vertaling, die de humor en het verhaal van het origineel perfect weergaf. ‘Baby wil niet meer’, de Nederlandse vertaling van ‘Baby Plays Around’ van Elvis Costello, volgde als een luchtige en herkenbare afwisseling in de set.
Een van de meest memorabele momenten van de avond vond plaats bij ‘Do de move’. Mich liep het publiek in terwijl hij rechtsboven op een trap stond en merkte op: “Ze begrijpen het precies niet, of ze willen het niet begrijpen.” Langzaam begon iemand in het publiek mee te doen, waarna de rest van de zaal volgde. Mich keerde terug naar het podium en stapte op de piano, zoals hij dit traditioneel doet. Raf voegde toe: “Dat moet ge durven, hier op de eerste rij, 4 mensen die blijven zitten, dit zijn de moedigste mensen hier aanwezig.” Eén persoon uit het publiek stond zelfs op om te buigen; het paste bij de avond.
Het reguliere deel van het concert werd afgesloten met ‘Kom hier dat ik u draag’. Raf maakte nog een opmerking: “Slecht nieuws, het volgende nummer is het laatste nummer.” Het publiek reageerde met een collectief “Ohhhh”, waarop Raf glimlachend zei: “Dat is de juiste reactie.” Deze interactie illustreerde hoe goed Kommil Foo speelt met verwachtingen en hoe ze het contact met het publiek op een speelse manier inzetten.
Na een korte pauze volgde de toegift. Het publiek gaf een staande ovatie, terwijl Kommil Foo deed alsof alles al gespeeld was, een klein spelletje dat ze traditioneel toepassen bij hun bisnummers. De toegift begon met ‘De man die huilt om een vrouw’, gevolgd door ‘Stilte na de storm’, de Nederlandse vertaling van ‘Calm After the Storm’ van The Common Linnets, en werd afgesloten met ‘Ruimtevaarder’. Met een gevarieerde setlist vol eigen nummers en vertalingen, humoristische momenten en onverwachte publieksinteracties wisten Mich en Raf de zaal van begin tot eind te boeien.
Foto’s (c) Vic Geurts
